Η αδερφή μου και εγώ

Εγώ είμαι η Λίζα. Και η αδερφή μου είναι η Χριστίνα. Είμαστε αδερφές. Είμαστε μαμάδες. Ζούμε σε διαφορετικά μέρη. Είμαστε μακριά. Όχι πολύ, αλλά όχι τόσο κοντά όσο θα θέλαμε.

Κάποτε ήμασταν μόνο αδερφές. Δηλαδή κάποτε η μόνη μας έγνοια ήταν ποια θα προλάβει να μπει πρώτη στο μπάνιο, γιατί είχαμε ραντεβού και δεν προλαβαίναμε. Κάποτε μαλώναμε για το ποια θα πάρει μαζί της το πιστολάκι στις διακοπές, γιατί δεν είχαμε άλλο και ήταν πάντα απαραίτητο για τα ατίθασα μαλλιά μας. Και κάποτε ξενυχτούσαμε στο μπαλκόνι μας με τις ώρες μη κάνοντας τίποτα άλλο, παρά μόνο γελούσαμε και εξιστορούσαμε διάφορα που μας έκαναν να ξεκαρδιζόμαστε.

Κάποτε παίζαμε Scrabble, ή χαρτιά, ή όνομα ζώα φυτά, ή οτιδήποτε. Αφορμή για αυτό το άρθρο είναι ένα χαρτί που βρήκα σε ένα παλιό τετράδιο που είχα από τη σχολή. Ένα χαρτί που τότε δεν φάνταζε τόσο σημαντικό. Καθόλου. Εμένα όμως μου ξύπνησε πολλές μνήμες. Όμορφες. Ένα χαρτί από ένα τετράδιο που έγραφε το σκορ μας από κάποιο παιχνίδι που παίζαμε. Μάλλον Scrabble. Φαίνεται ότι δεν τα είχα πάει και πολύ καλά τότε (όμως θα ήταν τυχαίο, είμαι σίγουρη 🙂 ).

σκορ
Ξέρεις τι έχει ακόμα περισσότερο γέλιο; Οι οδηγίες στο διπλανό χαρτί για το πως να βάζω πλυντήριο! Ολόκληρο manual έγραψα. Μου φαινόταν τόσο περίπλοκο κάποτε. χαχαχα

Και έτσι ξαφνικά μου ήρθαν όλες οι εικόνες από τότε. Μη φανταστείς πολύ παλιά. Από τότε που ήμασταν πλέον και οι δύο ενήλικες και λίγο πριν φύγουμε για τα δικά μας σπίτια.

Ξέρεις πως ήταν; Σαν να είχες την κολλητή σου κάθε μέρα σπίτι σου. Δεν χρειαζόταν να πας για καφέ για να τη δεις. Ότι πρόβλημα και αν είχα, έτρεχα εκεί. Και να οι συμβουλές και να οι συζητήσεις και με τις ώρες καταστρώναμε σχέδια και καταλήγαμε πάντα σε γέλια σε σημείο παραλογισμού 🙂 . Ήμασταν ολόκληρες γαϊδάρες («ολόκληρες γαϊδάρες» είναι η all time classic έκφραση της μαμάς μας για να περιγράψει ότι μεγαλώσαμε πια για κάποια πράγματα) και πολλές φορές παίζαμε σαν μικρά παιδιά. Γράφαμε στο μυαλό μας ολόκληρα σενάρια και τα παίζαμε σαν να ήμασταν ηθοποιοί. Και οι καυγάδες; Αμέτρητοι! Σκοτωνόμασταν. Συνήθως για εκείνα τα ρούχα, που ενώ είχαμε τόσα, εμείς θέλαμε η μια της άλλης. Και η καημένη η μαμά πάντα διαιτητής. Όμως ακόμα και οι καυγάδες είχαν πλάκα γιατί δίναμε υποσχέσεις τύπου «Μη μου απευθύνεις το λόγο, δεν πρόκειται να σου ξαναμιλήσω!», «Θα δεις από εδώ και πέρα», « Άμα σου ξαναδώσω το τάδε μπλουζάκι, εμένα να μου γράψεις», τις οποίες φυσικά δεν τηρούσαμε ποτέ!

Η Χριστίνα έφυγε πρώτη από το σπίτι. Παντρεύτηκε και μετακόμισε σε άλλο μέρος. Άρχισα να καταλαβαίνω την απουσία της. Ήμουν πια μόνη. Χωρίς κολλητή. Μερικές φορές ερχόταν για σαββατοκύριακο και ήταν γιορτή! Προσπαθούσα να θυμηθώ και να της πω όλα όσα είχα μαζέψει όσο καιρό έλειπε. Μετά έγινε μαμά. Τα σαββατοκύριακα αραίωσαν αλλά όταν ερχόταν ήταν διπλή γιορτή, γιατί έφερνε μαζί της τον Μεγάλο Γιο, τον πρώτο μου ανιψιό. Και μετά μείναμε έγκυες μαζί και γεννήσαμε με 20 μέρες διαφορά. Και τα σαββατοκύριακα αραίωσαν ακόμα περισσότερο. Πλέον όταν βρισκόμαστε (πιο σπάνια) έχουμε άλλα πράγματα να συζητάμε, όμως ποτέ πια μόνες. Το σπίτι μας, τα παιδιά μας, το e-mama.gr. Αυτά είναι πλέον τα νέα ενδιαφέροντα μας.

Όμως ξέρεις τι; Θα ήθελα έστω για μια φορά και πάλι να παίξουμε Scrabble. Να σημειώσουμε σε ένα χαρτί ένα νέο σκορ. Να πιούμε μια μπύρα στο μπαλκόνι μόνες και να συζητήσουμε περί ανέμων και υδάτων. Και να καταλήξουμε πάλι να λυθούμε στο γέλιο προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να το συγκρατήσουμε για να μη κάνουμε φασαρία, μέχρι που να μας κάνουν παρατήρηση γιατί θα είναι πολύ αργά.

Είναι κάτι τόσο απλό θα μου πεις. Γιατί δεν το κάνετε;

Ίσως γιατί τα πράγματα άλλαξαν με τέτοιο τρόπο που μπορούμε πλέον να κάνουμε άλλα πράγματα που μας ευχαριστούν. Ίσως γιατί δεν θα είναι το ίδιο με παλιά, δεν έχουμε την ίδια ανεμελιά, τις ίδιες ασήμαντες σκοτούρες. Ίσως γιατί θα καταλήξουμε να συζητάμε πάλι για τα σπίτια μας, τα παιδιά μας, το e-mama.gr. Και ίσως γιατί στα μισά της συζήτησης μάλλον θα μας πάρει ο ύπνος της κατάκοπης μάνας.

Γιατί; Γιατί τώρα δεν είμαστε μόνο αδερφές. Είμαστε και μαμάδες πια…

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

4 Σχόλια

  1. Οι αδελφές μου είναι τρείς….. κι εγώ η τέταρτη…. και όλες μας σήμερα μαμάδες!
    Το άρθρο σου με άγγιξε τόσο πολύ!
    Και σας συστήνω και σας εύχομαι να μην αποφεύγετε άλλο εκείνη την “μπύρα για δύο” ή ακόμα καλύτερα την παρτίδα του scrable.
    Εμείς προσπαθούμε 2-3 φορές το χρόνο να βρισκόμαστε. Οι τέσσερείς μας. Μόνες.
    Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά το πετυχαίνουμε.
    Δε θα σας πω ότι η συζήτήσή μας τελικά δεν καταλήγει στις οικογένειες και τα παιδιά μας, αλλά….
    δεν παύει να είμαστε οι αδελφές. Μόνες. Μαζί. Να συνομοτούμε. Να κουτσομπολεύουμε, Να συμβουλεύουμε,
    Και ακόμα “κοτζάμ γαϊδάρες” να τσακονόμαστε. Μόνες!

    • Ειρήνη μου είσαστε 4 αδερφές!!! Πόσο υπέροχο;;;; Είναι τόσο ωραίο αυτό που κάνετε!!! Μπράβο σας!!! Ίσως όταν μεγαλώσουν λιγο τα δικά μας εύχομαι να το κάνουμε και εμείς 🙂

  2. Πάντα ήθελα μια αδελφούλα… έχω έναν πολύ καλό αδελφό 7 χρόνια μεγαλύτερο, παραπάπονο δεν έχω. Αλλά σαφώς μια αδελφή θα ήταν η τέλεια φίλη μου…

  3. Εμείς είμαστε πλέον σε άλλη πόλη. Μας ενώνει κι εμάς το blog μας! Αυτή η ένωση ήταν άλλωστε η αφορμή για να το ξεκινήσουμε. Και όσο για τις συναντήσεις στο χέρι σας είναι να “απαιτήσετε” λίγο προσωπικό χρόνο για τις δυο σας!
    Katerina

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.