Αγαπητέ μου Άγιε Βασίλη,

φέτος τα Χριστούγεννα θέλω ένα δώρο όχι για εμένα, αλλά για τα παιδιά μου. Θέλω να μου δώσεις τη δυνατότητα να τους προσφέρω παιχνίδια. Όχι από αυτά τα λαμπερά, με τα πολλά χρώματα, τους ήχους και τα φωτάκια που περνοδιαβαίνουν στις διαφημίσεις. Ούτε από εκείνα τα τεράστια με τους μεγάλους φιόγκους που μοστράρουν στις βιτρίνες.

Από τα άλλα…

Εκείνα που τα παίζουν τα παιδιά στις αλάνες και τα πάρκα και τις γειτονιές.

Θέλω να μου δώσεις τη σωφροσύνη να θυμηθώ ότι το παιχνίδι των παιδιών πρέπει να είναι ελεύθερο και γεμάτο φαντασία. Πρέπει να παίρνει το λίγο και να το κάνει πολύ. Να μην έχει αρχή, μέση και τέλος ούτε όρια και περιορισμούς.

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχω μπερδευτεί λίγο κι έχω φυλακίσει τη δημιουργικότητα των παιδιών μου στα στενά πλαίσια του «έχω», πολύ μακριά από το «είναι». Να με συγχωρείς όμως, γιατί -άνθρωπος είμαι- και με παρέσυρε ο μονότονος ήχος των tablet, των video games και του καταναλωτισμού.

Άγιε Βασίλη φέτος θέλω ένα δώρο για τα παιδιά μου

Ξέχασα πως το παιχνίδι των παιδιών πρέπει να είναι συμβολικό και γεμάτο παρόρμηση. Ξέχασα πως είναι να αφήνεσαι σε μια περιπέτεια βουτηγμένη στο άγνωστο και το αναπάντεχο.

Αγαπητέ μου Άγιε Βασίλη φέτος θέλω να μου δώσεις τη σύνεση να αναλογιστώ τον λόγο για τον οποίο με ενοχλεί η αταξία του παιδικού παιχνιδιού και ποια δική μου ανάγκη ικανοποιώ όταν το καθηλώνω πάνω σε μια καρέκλα, μπροστά σε μια οθόνη και το κάνω φρόνιμο και τακτικό.

Θέλω να πετάξω από πάνω μου τις τύψεις που δε μπορώ ή δε θέλω να αγοράσω στα παιδιά μου παιχνίδια που κοστίζουν ακριβά. Το κόστος άλλωστε τελικά είναι πολύ μεγαλύτερο από την τιμή τους.

Ο Λάο Τσε είχε πει: «Του τροχού τον άξονα μοιράζονται τριάντα ακτίνες. Χρήσιμος όμως γίνεται από την κεντρική του τρύπα. Πλάσε κανάτι με πηλό. Χρήσιμο γίνεται από τον εσωτερικό του άδειο χώρο. Το όφελος λοιπόν έρχεται από τούτο που υπάρχει. Το χρήσιμο προκύπτει από εκείνο που λείπει».

Κενό χώρο και χρόνο χρειάζονται τα παιδιά μου για να παίζουν χωρίς σκοπό, χωρίς να προσδοκούν όφελος, παρά μόνο την επόμενη στιγμή.

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, φέτος τα Χριστούγεννα θέλω να με ταρακουνήσεις και να μου διδάξεις πάλι από την αρχή ότι τα παιχνίδια που έχουν γεμίσει την ψυχή μου ως παιδί ήταν γεμάτα φωνές και τρέξιμο μέχρι τελικής πτώσης. Είχαν κλαδιά που παρίσταναν τα βέλη και ρετάλια που έντυναν τις κούκλες μου. Κάπου πιο κει μια μπάλα και παραδίπλα ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο. Ίσως ένα μικρό αρμόνιο ή μια κιθαρίτσα για να παλεύω να βγάλω μουσική. Αλλά τα αγαπούσα όλα! Τα θυμάμαι ένα-ένα.

Τι σου είναι ο άνθρωπος βρε Άγιε! Θαμπώνεται.

Και ξεχνάει. Πάνω απ’ όλα ξεχνάει.

Ότι το χαμόγελο των παιδιών είναι φτιαγμένο από την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα.

Με αγάπη,

ένα παιδί από τα παλιά

Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο! Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Σας περιμένουμε και στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να γίνουμε μια όμορφη παρέα

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! (όπως πχ η σπανακόπιτα). Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες, τον 6 ετών Mini Me (Θάνο) και τον 2 ετών Mini Me Junior (Φοίβο). Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει! Θα με βρεις στα άρθρα και τις φωτογραφίες του e-mama.gr, στα social media, στην επικοινωνία! :)

3 Σχόλια

  1. Τι ωραία ανάρτηση, με ειλικρίνεια και βάθος! Μακάρι όλοι μας να ξαναβρούμε την ουσία των πραγμάτων μακριά από τον υπερκαταναλωτισμό. Μακάρι όλα τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα χωρίς πίεση, χωρίς άγχος και όπως έγραψες μέχρι τελικής πτώσεως! Φιλιάαα

    • Σε ευχαριστώ Σωτηρία μου!
      Όπως το είπες…η ουσία των πραγμάτων είναι το ζητούμενο. Ας ψάξουμε λοιπόν μέσα μας για να τη βρούμε. Αν όχι για εμάς, ας το κάνουμε για τα παιδιά μας.
      Σε φιλώ γλυκά!

Write A Comment