Δεν ήθελα ποτέ να γίνω μαμά. Αλλά τα παιδιά μου με διάλεξαν.

Κάθε μέρα πάνω από 1200 παιδιά μπαίνουν σε ανάδοχες οικογένειες μόνο στις ΗΠΑ.

Η αναδοχή είναι μια υπέροχη διαδικασία που οι φροντιστές του παιδιού δίνουν αγάπη και φροντίδα.

Και είναι σημαντικό γιατί το κάνουν σε μια περίοδο των παιδιών που χρειάζονται στήριξη.

Η συγκλονιστική ιστορία που θα διαβάσεις, είναι το ταξίδι ενός ζευγαριού, της Sarah και της Heather, που έγιναν γονείς δύο μικρών παιδιών μέσω αναδοχής.

Διάβασε το κείμενο της Sarah Elizabeth που έγινε μητέρα χωρίς να το περιμένει…

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν ήθελα ποτέ να γίνω μαμά.

Το είχα πει στη μαμά μου από τα 17 μου. Ότι δεν μπορούσα να φανταστώ έναν κόσμο όπου θα εγκατέλειπα πρόθυμα την αυτονομία μου για ένα παιδί.

Η απάντηση της; «Θα αλλάξεις γνώμη μια μέρα». Και όπως γίνεται συνήθως, οι μαμάδες έχουν δίκιο.

Στις αρχές του 2019, άρχισα να νιώθω ότι χρειάζομαι κάτι από τη μητρότητα. Και αυτό ήταν η αναδοχή. Έβλεπα με τις ώρες βίντεο παιδιών που έψαχναν απεγνωσμένα για οικογένειες που θα τα αγαπούσαν.

Έτσι, τον Απρίλιο του 2019, το πήραμε απόφαση. Μετά από πολλή τυπική χαρτούρα, μερικούς μήνες αργότερα πήραμε επίσημη πιστοποίηση. Σύντομα θα γινόμασταν ανάδοχοι γονείς σε έφηβα αγόρια. Οι ηλικίες που ζητήσαμε ήταν από 13 έως 17 γιατί εκεί πιστέψαμε ότι θα μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα.



Σε αυτές τις ηλικίες δεν υπάρχει χάος, ούτε φασαρία. Τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες είναι αρκετά εύκολα στην επικοινωνία και αυτοεξυπηρετούνται. Αυτό ήταν το τέλειο σενάριό μου.

Αλλά ένα βράδυ, αυτό το σενάριο άλλαξε.

Το σπίτι μας ήταν άδειο για πρώτη φορά μετά από καιρό. Περιμέναμε να μας πάρουν τηλέφωνο για την αναδοχή στα επόμενα παιδιά. Και τότε το τηλέφωνο χτύπησε…

«Γεια σας είμαι από το κέντρο αναδοχής. Ψάχνουμε μόνιμη τοποθέτηση για δύο αδέλφια 17 μηνών και τριών ετών. Είναι πολύ φοβισμένα. Ξέρω ότι παίρνετε μόνο μεγαλύτερα παιδιά, αλλά προσπαθώ να βρω κάτι μέσα στις επόμενες ημέρες. Έχετε χρόνο αν θέλετε να το σκεφτείτε! »

Ένα εκατομμύριο σκέψεις πέρασαν από το κεφάλι μου. Δεν έχουμε κούνια. Πόσο κοστίζει ένα κάθισμα αυτοκινήτου; Αυτό δεν είναι αυτό που ήθελα. Ποτέ δεν ήθελα μικρά παιδιά. Αυτό είναι τρελό. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό!



Τι κάνω; Γιατί σκέφτομαι να πω ναι; Πάνες; Πώς ταΐζουν ένα μικρό παιδί;

Αλλά πριν το καταλάβω, το στόμα μου μίλησε πριν ο εγκέφαλός μου προλάβει να επεξεργαστεί: «Ναι. Φυσικά θα τα πάρουμε!»

Αμέσως βρεθήκαμε σε πανικό. Δεν ήμασταν προετοιμασμένες. Δεν ήμουν προετοιμασμένη!

Τρεις μέρες αργότερα όμως, έφτασαν τα αγόρια. Άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου και είδα ένα μωρό 17 μηνών δεμένο σε ένα κάθισμα αυτοκινήτου.

Τα πόδια του ήταν γυμνά και τα νύχια του σπασμένα σε κάθε δάχτυλο. Η μύτη του ήταν κατακόκκινη από το κρυολόγημα με το οποίο πάλευε. Είχε μια γρατσουνιά κάτω από το αριστερό του μάτι. Ήταν φοβισμένος.

Ούρλιαξε και έκλαψε και μετά άρχισε να κλαίει και ο τρίχρονος αδερφός του.

Κοίταξε ψηλά με δάκρυα στα μεγάλα μπλε μάτια του και είπε: «Μαμά;»



Τα μπροστινά του δόντια έλειπαν. Τα ξανθά μαλλιά του ήταν κίτρινα. Τα νύχια του ήταν μακριά και τα είχε σκάψει στις παλάμες του για να κάνει σχήματα μισοφέγγαρου στο δέρμα του.

Χαμογέλασα και ένιωσα σαν να κοιτούσα το πρόσωπο κάποιου που πάντα γνώριζα.

Έτρεμε και τον κράτησα όσο πιο σφιχτά μπορούσα. Άρχισα να δακρύζω, ήξερα ότι αυτοί ήταν οι γιοι μου. Ήταν ένα τόσο απέραντο συναίσθημα. Ήταν σαν να έγινα η μαμά τους αυτόματα, με το πάτημα ενός κουμπιού.

Αλλά η Χέδερ και εγώ ήμασταν απροετοίμαστες για κάτι τέτοιο. Είναι κοινό μυστικό πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό. Όσοι δεν έχουν περάσει από την αναδοχή δεν καταλαβαίνουν τι περνάμε. Καθημερινά ραντεβού, επισκέψεις, γραφειοκρατία, συμβόλαια και ψυχολογικό κόστος.

Κανένα από τα δύο παιδιά δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν λεκτικά. Έτρωγαν οτιδήποτε μπορούσαν να πιάσουν με τα χεράκια τους. Είτε ήταν φαγητό είτε όχι. Κάθε εμπειρία τους ήταν ξένη και τρομακτική. Από το μπάνιο, την ώρα του ύπνου, τις βόλτες με το αυτοκίνητο, τους θορύβους στο σπίτι μας. Τρόμαζαν με όλα.



Ο καθημερινός αγώνας άρχισε να διαπερνά όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Κανείς από εμάς δεν κοιμόταν και εγώ έκλαιγα όλη την ώρα. Το σπίτι μας ήταν ένα χάος όπως και εμείς. Αρχίσαμε να αμφισβητούμε την ικανότητα μας να είμαστε γονείς.

Αυτό κράτησε περίπου 10 εβδομάδες. Μετά αρχίσαμε να βγαίνουμε από αυτή την ομίχλη. Βρήκαμε τους ρυθμούς μας. Ένιωσα σαν να είχε φύγει ένα βάρος από τη νέα μας οικογένεια.



Μια Κυριακή, οι γιοι μας ζήτησαν να κάνουμε μια βόλτα

Καθίσαμε λίγο στο γρασίδι κάπου κοντά στο σπίτι μας. Τα αγόρια έπαιζαν σαν κανονικά παιδιά. Άρχισα να κλαίω γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδα πραγματική χαρά από αυτούς.

Και οι δύο με πλησίασαν. Ο μικρός κάθισε στην αγκαλιά μου και χάιδεψε τα μάγουλά μου με τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια του και με ανάγκασε να χαμογελάσω.

Ο μεγάλος με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: «Όλα εντάξει, μαμά;»

Και μέσα από τα δάκρυα και τη μύτη μου, μουρμούρισα: «Ναι γλυκό μου αγόρι. Όλα είναι εντάξει». Και αυτή ήταν η πρώτη στιγμή που πραγματικά ήξερα ότι όλα είναι όντως εντάξει.



Από το Φεβρουάριο έχει ξεκινήσει η διαδικασία για την υιοθεσία τους. Ο μεγάλος είναι ένα παιδί με ενσυναίσθηση, στοχαστικός και λίγο περίεργος. Ο μικρός είναι ζωηρός, πλακατζής και ευγενικός.

Η ανάδοχη οικογένεια δεν προσδιορίζει ποια είναι τα παιδιά. Αλλά το ποιοι είμαστε εμείς, οι γονείς.

Εδώ και 17 μήνες όλοι, φίλοι γιατροί, θεραπευτές, τονίζουν πόσο τυχερά είναι αυτά τα δύο αγόρια. Επειδή βρεθήκαμε εμείς στο δρόμο τους. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι δεν είναι τα παιδιά που είναι τυχερά. Αλλά εμείς. Αυτά μας διάλεξαν για μητέρες. Για γονείς.

Ακολουθήστε τη Sarah στη σελίδα τους στο Instagram εδώ. Τα αγόρια έχουν μεγαλώσει και φαίνεται ότι περνούν πολύ καλά. Έχουν πάρει πίσω την παιδική τους ηλικία που τους έκλεψαν πριν βρουν τη Sarah και τη Heather.



Μετάφραση: Λίζα

(Τα καλά νέα είναι για να μοιράζονται! Μοιράσου αυτό το άρθρο!)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.