Δεν ήθελα τα παιδιά μου – Έτσι μοιάζει η επιλόχειος κατάθλιψη

Δεν ήθελα τα παιδιά μου όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία…

Το κείμενο που θα διαβάσεις το έγραψε η Tiffany Jenkins.

Μια μαμά που πέρασε από επιλόχειο κατάθλιψη και πάλεψε ηρωικά μαζί της.

Είναι μια μικρή μόνο ιδέα για το τι βιώνει μια μητέρα που αντιμετωπίζει κάτι τέτοιο.

Είναι όμως υπέρ αρκετό για να καταλάβουμε τη θέση τους. Και να κάνουμε το επόμενο βήμα. Είτε για τον εαυτό μας, είτε για κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο.

Διαβάστε το κείμενο της μαμάς.

Δεν ήθελα τα παιδιά μου όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία

Στην πραγματικότητα ήμουν δυσαρεστημένη που υπήρχαν.

Η μεγάλη μου ήταν 17 μηνών και η μικρή μου μόλις ενός μήνα. Και δεν ήθελα να είμαι η μαμά τους…

Δεν ήθελα να αλλάξω τις πάνες τους, ούτε να τα ταΐσω. Τις περισσότερες φορές, ήθελα απλά να τα αφήσω στα κρεβατάκια τους και να φύγω τρέχοντας. Και να μην ξαναγυρίσω ποτέ…

Δεν ήθελα τα παιδιά μου - Έτσι μοιάζει η επιλόχειος κατάθλιψη

Σοβαρολογώ.

Ξέρω ότι ακούγοντας αυτά και μόνο, έχετε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Και το πιθανότερο είναι να σκέφτεστε, «Είναι δυνατόν; Πώς στο διάολο μπορεί κάποιος να αντιπαθεί τα παιδιά του;». Το ξέρω ότι αυτό σκέφτεστε. Γι ‘αυτό δε μιλούσα σε κανέναν γι αυτό. Για αυτό μου πήρε τόσο πολύ για να το πω σε κάποιον.

Έμεινα σιωπηλή και έθαψα τις σκέψεις μου. Προσπαθούσα να χαμογελάω στις φωτογραφίες και προσποιούμουν ότι ένιωθα περήφανη όταν κάποιος παίνευε τα παιδιά μου.

Έκλαιγα συνεχώς. Συγκεκριμένα τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Αμφισβήτησα τη λογική μου και υποτιμούσα τον εαυτό μου για αυτό που έγινα χωρίς να το θέλω. Ένας απαίσιος άνθρωπος και μητέρα. Ούρλιαζα, κρυβόμουν, τα άφηνα να κλαίνε και εγώ τραβούσα τα μαλλιά μου. Δεν τα ήθελα πια. Δεν ήθελα τα παιδιά μου! Δεν τα ήθελα.

Ο σύζυγός μου δεν ήξερε τίποτα. Δούλευε πολύ και ήταν τις περισσότερες ώρες εκτός σπιτιού. Δεν μπορούσα να του το πω, πώς να του έλεγα κάτι τέτοιο; Τι θα σκεφτόταν για εμένα που έκανα παιδιά μαζί του;

Ήμουν εντελώς μόνη.

Μια μέρα αποφάσισα ότι δεν θα τα έβγαζα από τα κρεβατάκια τους. Θα να τα άφηνα εκεί. Θα τα άφηνα να κλαίνε και να βρουν την άκρη μόνα τους. Γιατί δεν με ένοιαζε. Δεν μπορούσα να με νοιάζει. Προσπάθησα να νοιαστώ, πραγματικά προσπάθησα. Όμως ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ να νιώσω ότι με νοιάζει.

Αντί να τα αφήσω όμως έκανα κάτι άλλο… Πήρα τηλέφωνο στο γραφείο της γιατρού μου. Τη στιγμή που απάντησε στην άλλη γραμμή, ξέσπασα σε κλάματα. Της είπα ότι δε θέλω να είμαι πια μαμά. Η απάντηση της ήταν «Σταμάτα ότι κάνεις και έλα αμέσως εδώ!». Και πήγα. Η γιατρός μου μίλησε για την επιλόχειο κατάθλιψη, δηλαδή την κατάθλιψη μετά τον τοκετό. Και έκανε αυτή τη συζήτηση λες και την είχε κάνει χιλιάδες ακόμη φορές.

Και τελικά αποδείχθηκε ότι όντως την είχε κάνει. Αποδεικνύεται ότι ήμουν μία από τις εκατομμύρια γυναίκες που βίωσαν τα ίδια συναισθήματα με εμένα εκείνη τη στιγμή. Δεν ήμουν τρελή. Κάτι δεν πήγε καλά στο μυαλό μου. Κάτι που δεν μπορούσα να διορθώσω μόνη μου.

Τελικά το διορθώσαμε μαζί με τη γιατρό μου.

Τα παιδιά μου τώρα είναι 4 και 6 ετών και τα λατρεύω. Τα λατρεύω τόσο πολύ που η καρδιά μου πονάει όταν τα σκέφτομαι. Θα τους έδινα και τη ζωή μου χωρίς δεύτερη σκέψη!

Το να ζητήσω βοήθεια ήταν το μεγαλύτερο δώρο που τους έδωσα ποτέ ως μητέρα.

Αν κάτι από όλα αυτά σου ακούγεται οικείο, απλά θα ήθελα να ξέρεις. Δεν είσαι μόνη. Δεν είσαι τρελή – και δε χρειάζεται να είναι έτσι. Πες το σε κάποιον. Μίλα σε κάποιον ΣΗΜΕΡΑ. Υπάρχει λύση και είναι ένα βήμα μακριά από εσένα!

Στην Ελλάδα υπάρχει η Φαιναρέτη και η τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης για την έγκυο και νέα μητέρα. Δες περισσότερα εδώ. Αν βρίσκεσαι σε αυτή τη θέση, μην περιμένεις άλλο. Ζήτα βοήθεια.

Ελεύθερη μετάφραση: Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

 

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.