Δημόσιος θηλασμός.  Έχει άραγε νόημα;

Ο ταυτόχρονος δημόσιος θηλασμός μας απασχόλησε πολύ τις τελευταίες μέρες. Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες έντυπες και ηλεκτρονικές, site και κάθε καρυδιάς καρύδι (και είμαι σίγουρη πως ξέρεις τι εννοώ) «έπαιξαν» το θέμα. Τα σχόλια ποικίλα, από διθυραμβικά μέχρι κακεντρεχή. Έχει όμως άραγε νόημα όλο αυτό που γίνεται; Ή κάνουμε απλά μια επανάσταση για την επανάσταση;

 

Η πρώτη φορά που θήλασα δημόσια ή για να το θέσω πιο ριζοσπαστικά, έκανα «δημόσιο θηλασμό» ήταν το 2010, δηλαδή όταν γέννησα το μεγάλο μου γιο. Η αλήθεια βέβαια είναι, πως αυτό που έκανα δεν ήταν καθόλου ριζοσπαστικό.

Εκείνη την εποχή μόλις είχα αρχίσει να δικτυώνομαι δειλά δειλά, δηλαδή μόλις είχα αρχίσει να χρησιμοποιώ το λογαριασμό που είχα κάνει στο Facebook μεταξύ αστείου και σοβαρού ένα χρόνο πριν. Δε συμμετείχα σε καμία ομάδα θηλασμού, δεν είχα ενημερωθεί για το θηλασμό μέσω διαδικτύου, δε γνώριζα αν επιτρέπεται ή όχι να θηλάζεις δημόσια και δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου πως υπάρχουν άνθρωποι που ενοχλούνται από την εικόνα μιας γυναίκας που θηλάζει το μωράκι της. Για να πω την αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, δε νομίζω πως με απασχόλησε ποτέ.

Ο θηλασμός για εμένα ήταν κάτι το αυτονόητο. Μάλλον επειδή μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου όλα τα μωρά θηλάζουν και οι εικόνες, μαζί με τις ιστορίες που άκουγα από μικρή ποτέ δεν περιελάμβαναν την έννοια του «μπιμπερό». Φυσικά η μαμά μου θεωρούσε κι αυτή αυτονόητο πως θα θηλάσω το γιο μου επειδή κι αυτή είχε μάθει πως τα μωρά πίνουν μητρικό γάλα και αυτό είναι το φυσιολογικό. Περιττό μάλλον να πω πως και η γιαγιά μου μεγάλωσε τέσσερα παιδιά, θηλάζοντας το καθένα από δύο χρόνια. Και προφανώς πάει λέγοντας.

Θεωρούσα επομένως δεδομένο πως θα θηλάσω. Πέρα όμως από αυτό θεωρούσα δεδομένο και το γεγονός πως δε θα σταματήσω να ζω επειδή θηλάζω ή επειδή έγινα μαμά. Από τις πρώτες κιόλας μέρες μετά τη γέννα η ζωή μου μπήκε σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Καινούριους μεν, φυσιολογικούς δε. Επανήλθα στη δουλειά μου 20 μόλις μέρες μετά τον τοκετό, παίρνοντας το μωρό μαζί μου όπου πήγαινα. Βόλτες στον καθαρό αέρα, εκδρομούλες, διακοπές, τις οποίες μάλιστα απολάμβανα κι εγώ και ο άντρας μου ιδιαίτερα, αφού δεν είχαμε να ανησυχούμε για αποστειρώσεις και ωράρια. Από την παραγωγή στην κατανάλωση, όπως λέω χαριτολογώντας. Έχοντας πάρει την απόφαση να μη μείνω κλεισμένη στο σπίτι, ωσάν να είναι η μητρότητα κάποια τιμωρία που ήμουν αναγκασμένη να υποστώ, φυσικό κι επόμενο ήταν να ταΐσω το μωρό μου. Πού; Παντού. Στη θάλασσα, σε μαγαζιά, στο αυτοκίνητο, σε σπίτια φίλων. Πάντα διακριτικά. Και πάντα περήφανα. Χωρίς να με κυνηγάει το ρολόι κάθε μιάμιση με δύο ώρες να τα παρατήσω όλα και να τρέξω πανικόβλητη στο σπίτι να θηλάσω το πεινασμένο μου παιδί. Χωρίς να χάνω τίποτα απολύτως από αυτήν την ιδιαίτερη και προσωπική στιγμή, που όμως επαναλαμβάνεται γύρω στις 8 φορές μέσα στη διάρκεια της μέρας, 240 φορές μέσα στη διάρκεια του μήνα και 1.440 φορές μέσα στη διάρκεια ενός εξαμήνου. Στα δύο χρόνια που συστήνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, όπως είναι φυσικό το μέτρημα χάνεται.

Μετά από δύο χρόνια απέκτησα το δεύτερο γιο μου. Τον οποίο φυσικά και θήλασα, συνεχίζοντας να ζω φυσιολογικά. Και η αδερφή μου μου χάρισε έναν ανιψιό. Τον οποίο φυσικά και θήλασε, ζώντας φυσιολογικά. Και η ξαδέρφη μου το ίδιο. Για εμάς λοιπόν το όλο θέμα με τον ταυτόχρονο δημόσιο θηλασμό είναι τελείως περιττό. Δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα.

Από την άλλη οι περισσότερες γνωστές και φίλες μου δε θηλάζουν ή θηλάζουν πολύ λίγο καιρό. Τους κουράζει ο θηλασμός. Ανυπομονούν να αποτινάξουν από πάνω τους αυτό το βαρίδιο και να ζήσουν φυσιολογικά. Το μπιμπερό είναι η νόρμα γι’ αυτές γιατί αυτή είναι η εικόνα που έχει αποτυπωθεί στη συνείδησή τους ως φυσιολογική. Ο θηλασμός τους σοκάρει ως εικόνα, δεν τη γνωρίζουν, δεν την έχουν συναντήσει, είναι ξένη γι’ αυτές. Δε θα μπω καν στη διαδικασία να μιλήσω για τους άντρες τους.

 thilasmos2

Ο ταυτόχρονος δημόσιος θηλασμός δεν έχει απολύτως κανένα νόημα για εμένα. Ούτε για όλες εκείνες τις μανούλες που βρέθηκαν εκεί. Ο ταυτόχρονος δημόσιος θηλασμός έχει νόημα για τις φίλες μου, για εσένα, για την κόρη σου, την αδερφή σου, τη γυναίκα σου, για όσους και όσες δεν έχουν συνηθίσει την εικόνα του. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας η εικόνα του δημόσιου θηλασμού δε θεωρήθηκε προσβλητική ή προκλητική, παρά μόνο στη σύγχρονη εποχή, την εποχή που η εικόνα και μόνο αυτή κυριαρχεί στο μυαλό και τη συνείδησή μας. Την εποχή που η εικόνα και μόνο αυτή έχει σημασία, ενώ η ουσία καταβαραθρώνεται καθημερινά.

Και μπορεί εύλογα να με ρωτήσεις «Και σένα τι σε νοιάζει;». Για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίο προσπαθώ να πείσω τα παιδιά να διαβάσουν βιβλία, για τον ίδιο λόγο που κάνω ανακύκλωση και για τον ίδιο λόγο που φυτεύω στον κήπο αράντιστα μπρόκολα. Είμαι άνθρωπος και θέλω να αφήσω κι εγώ το δικό μου αποτύπωμα, είμαι μάνα και θέλω να αφήσω έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μου. Όπως ακριβώς κι εσύ και όλες οι μάνες που βρέθηκαν την Κυριακή στον ταυτόχρονο δημόσιο θηλασμό. Όχι για να προκαλέσουν, όχι για να επαναστατήσουν, όχι για να είναι «της μοδός», αλλά για να πείσουν πως ο θηλασμός κάνει καλό όταν δεν αντιμετωπίζεται σαν μία καταδίκη που είσαι αναγκασμένη να εκτίσεις μετρώντας μέρες για την ελευθερία σου.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

10 Σχόλια

  1. Βαγγελιτσα Reply

    Νομίζω πως είναι μια από τις πιο ψύχραιμες τοποθετήσεις που εχω διαβάσει για το θηλασμό. Συγχαρητήρια!

  2. Οπως ακριβως το ειπε;: για εμας που ετσι κι αλλιως θηλαζουμε τα παιδια μας παντα και παντου δεν εχει νοημα. Εχει ομως για ολους αυτους που αντικριζουν την εικονα της θηλαζουσας μητερας ισως για πρωτη φορα…

  3. Για μένα που είμαι μαια που δουλεύω στο εξωτερικό και που θηλαζω τα παιδιά μου αυτό το άρθρο μου ειναι πολυ κοντά στο πως εγω ένιωθα τουλάχιστον μέχρι το περασμένο καλοκαίρι. Εχοντας ήδη θηλασει ένα παιδι πήρα τον νεογέννητο γιο μου και την τριχρονη κόρη μου για διακοπές στην Ελλάδα και σε ένα τραπέζι που μας είχαν καλέσει επιχείρησα και εγω να θηλαζω το μωρο μου που εκλεγε. Μου είπαν ότι ειναι αντί αισθητικό ,αηδία , σιχαμερο εδώ που τρώμε να κανεις αυτό το πράγμα, και μου ζητήθηκε να πάω σε άλλο δωμάτιο. Προσβλήθηκα αρνηθηκα και έφυγα. Για μερικούς τέτοιους ναι ο δημόσιος μοναδικός θηλασμος χρειάζεται ίσως έτσι το μάτι του πουριτανου έλληνα (που φυσικά δεν ενοχλείται με την γυμνοστηθη τουρίστρια στην παραλία) να συνιθισει στην εικόνα που ίσως έτσι οι γυναίκες σταματήσουν να θεωρούν ότι πρέπει να δώσουν συμπλήρωμα γιατί το μητρικό γάλα δεν ειναι αρκετό που έτσι ίσως και εμείς γίνουμε ένα έθνος που ελεύθερα θηλασει όπου και οπότε το μωρο θέλει χωρίς να μας κοιτάζει ο κόσμος περιεργα!!
    Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι η εικόνα Ένωση πεισθούν που τρώει ειναι άσχημη πριν από το καλοκαίρι. Ποτέ δεν νόμιζα ότι πρέπει να κάνουμε τέτοιου είδους επαναστάσεις πριν από το καλοκαίρι….. Αλλα ίσως να χρειάζεται!

  4. Συμφωνω απολυτα με το θηλασμο και θεωρω οτι ειναι οτι καλυτερο μπορεις να κανεις για το παιδι σου… αλλα δυστυχώς μονο οι μη εργαζομενες μητερες μπορουν να τον υποστηριξουν…απο τη προσωπικη μου εμπειρία που επρεπε να επιστρεψω στην εργασια μου στις 60 μερες περιπου μετα τη γεννα και να εργαζομαι για το λιγοτερο 6-7 ωρες (μειωμενο ωραριο) και 2 ωρες μετακινηση προς και απο τη δουλεια ο θηλασμος ηταν αδυνατος… δε συζηταμε για θηλαστρα κτλ στη δουλειά… οταν και το μειωμενο ωράριο ειναι πολυτελεια…ο αγώνας δε πρεπει να γινεται για τον δημοσιο θηλασμο (που θεωρω οτι με το καταλληλο ντύσιμο δε χρειαζεται να ξεγυμνωνεσαι και να «προκαλεις» τον καθε ανεγκεφαλο αλλα για το δικαιωμα της καθε μανας να ειναι κοντα στο παιδι τις οσο την εχει ανάγκη περισσοτερο…ειδικα στο ξεκινημα της ζωης του….γιατι δεν εχουν ολες οι μανες την δυνατοτητα της επιλογης της αποκλειστικης μητροτητας και πρεπει να εργαστούν και δεν ειναι μανες μονο οι μανες δημοσιοι υπαλληλοι…ειναι ολες και ολες πρεπει να εχουν το δικαιωμα του θηλασμου στη πραξη και οχι στη θεωρια.. .

  5. Βανέσσα Reply

    Γύρισα στη δουλειά μόλις σαράντισα, Το μωρό γεννήθηκε δυο εβδομάδες μετά την πητ κι έτσι πέσαμε δυο εβδομάδες πίσω.Είναι δύσκολο να διατηρήσεις θηλασμό,αλλά όχι ακατόρθωτο.Δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος,αλλά θηλάζω 3μιση χρόνια.Όλα γίνονται με λίγη υπομονή.Δυστυχώς η εκδήλωση του ταυτόχρονου θηλασμού,χρειάζεται ακόμα,ως υπενθύμιση σε όσους πιστεύουν ότι το θέαμα ενός μωρού που θηλάζει είναι αντιαισθητικό(με πρόσφατο παράδειγμα στα Τρίκαλα),είναι προκλητικό (με τα σχόλια της «κυρίας» Σιδέρη) κτλ.Όπου κι αν κοιτάξεις βλέπεις στήθη γυναικών. Χρησιμοποιούνται παντού,τα βλέπεις συνεχώς μπροστά σου,αλλά όταν έρχεται η ώρα να κάνουν αυτό για το οποίο υπάρχουν,ενοχλούνται πολλοί

  6. πιστεύω στο θηλασμό,εξάλλου θήλασα και τα 2 παιδιά μου.Απλά πιστεύω πως η φύση έχει προνοήσει για όλα τα όντα στη γη και όταν βγαίνουν τα δόντια του παιδιού ,σημαίνει πως η φύση τού ορίζει πλέον το είδος τροφής.Ειδάλλως θα βγάζαμε τα πρώτα μας δόντια στα πέντε μας.

  7. Δε φαντάζεσαι πόσο συμφωνώ! Κι εγώ παρόμοια εμπειρία με τη δική σου αν και όλοι οι κοντινοί μου- ακόμα και οι γιαγιάδες- θεωρούσαν υπερβολή τον αποκλειστικό θηλασμό γιατί φυσικά αυτές δεν είχαν θηλάσει! Το περιγράφεις τόσο απλό όσο είναι και στην ουσία του!

  8. Μαρια Φ/Γ Reply

    Η αληθεια ειναι πως πριν διαβασω το κειμενο,απλα διαβαζοντας μονο τον τιτλο σκεφτηκα «τι λεει; τι εννοει;» Διαβαζοντας το συμφωνω απολυτα μαζι σου και θελω να μοιραστω μαζι σου τα εξης… Πρωτον απο την οικογενεια μου ειμαι η μονη που αποφασισα να θηλασω,θηλασα τον μεγαλο μου γιο και τωρα θηλαζω και τον μικρο μου. Το τι ακουν τα αυτια μου δε λεγεται. Αλλα ευτυχως που ο συζυγος με υποστηριζει σε ολο αυτο! Δευτερον ολο αυτο που περιγραφεις «Χωρίς να με κυνηγάει το ρολόι κάθε μιάμιση με δύο ώρες να τα παρατήσω όλα και να τρέξω πανικόβλητη στο σπίτι να θηλάσω το πεινασμένο μου παιδί.» αυτο εγω το ζω! Τρεχω να φυγω απο την καφετερια να παω να κρυφτω στο αυτοκινητο ή στο σπιτι αν ειμαι κοντα… Δυστυχως εδω που ζω ο θηλασμος ειναι ακομα θεμα ταμπου… και Τριτον πριν 2 εβδομαδες ημουν για καφε με την κουμπαρα μου,μαζι με τις οικογενειες μας,ο μικρος αρχισε να πειναει,λεω ελα να φαμε κ ανασηκωθηκα απο την καρεκλα να κατσω καπου πιο ησυχα κ μου λεει η κουμπαρα αντε στο αυτοκινητο,ε να θηλασουμε οχι να τσιτσιδωθουμε. Με εκανε κ ντραπηκα. Το κειμενο σου μου δινει θαρρος!

  9. Νομίζω ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση είναι ένα statement. Δεν έχω συμμετάσχει ποτέ αν και θηλάζουσα, αλλά θεωρώ ότι δεν πρέπει να σταματήσει γιατί με αυτό τον τρόπο θα ακούγεται συχνά και συνεχώς ότι ο θηλασμός είναι εκτός από απαραίτητος, και φυσιολογικός. Και αυτό από προσωπική εμπειρία σας λέω ότι δεν είναι δεδομένο. Δυσκολεύτηκα πολύ να εγκαταστήσω το θηλασμό και στα δύο μου παιδιά, στο πρώτο δε είχα μόνο τη στήριξη του συζύγου μου και κανενός άλλου από τον περίγυρο που φοβόταν ότι «δεν ξέρουμε τί ποσότητα τρώει το μωρό» και με τρέλαινε καθημερινά φοβίζοντάς με ότι θα πάθει κάτι το μωρό (άκουσον, άκουσον!) Υπάρχει πολλή παραπληροφόρηση όσον αφορά στο θηλασμό που νομίζω ότι πρέπει να υπάρχουν κάποιες εκδηλώσεις ώστε κάποια στιγμή ο κόσμος να ενημερωθεί και βασικά να εξοικειωθεί.Ανήκουμε στις χώρες χώρες που θηλάζουν οι γυναίκες λιγότερο. Και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο.Γιατί?

Write A Comment