Ενός λεπτού σιγή για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ

Όταν γνώρισα τη Μαρία δούλευε οκτάμηνο στην καθαριότητα του Δήμου. Ήλπιζε ότι θα ανανεωνόταν η σύμβασή της. Έπρεπε να ανανεωθεί, γιατί φρόντιζε τους γονείς της οι οποίοι ήταν υπερήλικες. Λίγο μετά τα 40 στην πραγματική της ηλικία. Και ενώ η εμφάνιση της πρόδιδε μεγαλύτερη ηλικία, η λαχτάρα της και η λάμψη στα μάτια της έδειχναν ένα παιδί. Η Μαρία σταμάτησε να μεγαλώνει.

Ως μοναχοπαίδι ήξερε ότι έχει χρέος να ευχαριστήσει τους γονείς της. Μια την έχουν, μια την είχαν πάντα. Αλλά και εκείνοι φρόντισαν να μη της λείψει τίποτα. «Την σπούδασαν» στις καλύτερες σχολές. Τελείωσε Ψυχολογία στο Α.Π.Θ και συνέχισε με σπουδές και στο εξωτερικό.

Η Μαρία δεν εξάσκησε ποτέ το επάγγελμα που σπούδασε. Όταν έμαθα για τις σπουδές της αιφνιδιάστηκα και το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν να την ρωτήσω ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ; Με κοίταξε με απορία. Ίσως γιατί σκέφτηκε ότι είναι ήδη αρκετά προφανές.

«Γιατί δεν ήθελα ποτέ ούτε να το σπουδάσω ούτε να το δουλέψω αυτό το επάγγελμα»

Ναι Μαρία μου, φυσικά ήταν προφανές αλλά κατάπια τη γλώσσα μου και δεν είπα τίποτα εκείνη τη στιγμή. Μόνο ένα τρομακτικά αμήχανο χαμόγελο.

Ενός λεπτού σιγή για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ

Καθίσαμε λίγη ώρα έτσι, δεν ήθελα να την πιέσω. Αλλά η ερώτηση μου ξεκλείδωσε τη ψυχή της.

«Πάντα είχα τα πιο περιποιημένα μαλλιά. Μόνη μου τα χτένιζα, μόνη μου κουρευόμουν, μόνη μου τα έβαφα. Φαντάσου ότι είχα χτενίσει τη Σάσα όταν παντρεύτηκε. Εγώ! Αν πήγαινα σε σχολή κομμωτικής τώρα θα είχα το καλύτερο κομμωτήριο. Κάτω στο κέντρο.»

Σιωπή.

«Είχα πολύ μεγάλο ταλέντο. Τα χέρια μου πήγαιναν από μόνα τους ξέρεις ε; Τώρα τα ξέχασα όλα.»

Σιωπή.

«Ποτέ δεν είναι αργά βρε Μαρία μου» ψιθύρισα, σα να μην ήθελα καν να με ακούσει.

Χαμογέλασε. Στράβωσε το στόμα της και άλλαξε τη φωνή της.

«Κομμώτρια θα γίνεις; Θα μας κοροϊδεύει ο κόσμος! Αυτά τα όνειρα είχαμε εμείς για εσένα; Εμάς δεν μας υπολογίζεις; Τι είσαι εσύ καμιά που δεν παίρνει τα γράμματα για να γίνεις κομμώτρια;»

Έβγαλε μια φωτιά από μέσα της, κοκκίνισε και κοιτούσε τα χέρια της.

«Τώρα καλά να πάθουν! Η κόρη τους η ψυχολόγος με τα μεταπτυχιακά δουλεύει υπάλληλος στην καθαριότητα! Να σου πω ότι δεν το ευχαριστιέμαι, ψέματα θα σου πω!»

Τα πε και ξεθύμανε. Και εγώ την άκουσα. Την ένιωσα. Μπήκα στη θέση της και ήταν πολύ άβολα.

Η Μαρία δεν θα κάνει ποτέ αυτό που ονειρευόταν. Όχι γιατί δεν μπορεί αλλά γιατί δεν θέλει πια.

Διαβάστε επίσης το συγκλονιστικό κείμενο: Συγχαρητήρια παιδί μου! Απέτυχες!

Ενός λεπτού σιγή για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ

Η πιο τρομακτική ευχή που έχω ακούσει να δίνεται σε γονείς είναι: «Να την δείτε όπως επιθυμείτε!» Όπως επιθυμείτε… Εσείς…

Δυστυχισμένη;

Ενός λεπτού σιγή για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Για τα χέρια που γεννήθηκαν για να δημιουργούν αριστουργήματα αλλά φυλακίστηκαν. Για τα παιδιά που αποφάσισαν να γίνουν αυτό που επιθυμούσαν οι γονείς τους. Για τους γονείς που νόμιζαν ότι ήξεραν το καλό του παιδιού τους.

Αφιερωμένο σε όλους τους γονείς που τα παιδιά τους θα επιλέξουν να περάσουν ή να μην περάσουν το κατώφλι των πανελληνίων εξετάσεων.

Αφιερωμένο στη Μαρία και σε κάθε Μαρία που καταλαβαίνει αυτό το κείμενο.

Liza

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! (όπως πχ η σπανακόπιτα). Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες, τον 6 ετών Mini Me (Θάνο) και τον 2 ετών Mini Me Junior (Φοίβο). Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει! Θα με βρεις στα άρθρα και τις φωτογραφίες του e-mama.gr, στα social media, στην επικοινωνία! :)

Write A Comment