Είμαστε και εμείς που δεν έχουμε “χωριό” για να μεγαλώσει το παιδί

Χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί…

Έτσι λένε.

Σίγουρα το έχεις ακούσει κάπου!

Η φράση αυτή προέρχεται από μια αφρικάνικη παροιμία που λέει «It takes a village to raise a child». Και εννοεί την αναγκαία βοήθεια που χρειάζονται οι γονείς για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο μεγάλωμα των παιδιών.

Αυτό δεν είναι κάτι νέο που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια. Ούτε κάποια τρελή «απαίτηση» των σύγχρονων γονιών. Υπήρχε από πάντα. Τώρα όμως γίνεται όλο και πιο δύσκολο από ότι φαίνεται. Διάβασε το ομώνυμο άρθρο “Χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί” για να καταλάβεις τι ακριβώς εννοεί.



Όμως αν χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί, τότε χρειάζεται ένα ακόμα για να στηρίξει τους γονείς του. Και αυτό είναι αλήθεια. Και θα συμφωνήσεις απόλυτα αν διαβάσεις το άρθρο -> «Χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένας γονιός».

Όμως ποια είναι η εικόνα των γονιών που δεν έχουν καμία βοήθεια; Δεν έχουν κανέναν στο χωριό τους; Ή που οι μοναδικοί άνθρωποι στο χωριό είναι οι ίδιοι; Ή δεν υπάρχει καν αυτό το χωριό για εκείνους;

Η μητρότητα δεν είναι μόνο ροζ. Ούτε η πατρότητα. Ούτε η γονεικότητα γενικά. Έχει πολλά χρώματα και εσύ πρέπει να είσαι μόνος σου εκεί. Το να μην έχεις βοήθεια στην μητρότητα το κάνει μια πολύ δύσκολη πίστα. Ναι, να είμαστε ειλικρινείς. Πιο δύσκολη από όσους έχουν βοήθεια. Δεν παίζουμε όλοι στην ίδια πίστα και ας είμαστε όλοι γονείς. Και ειδικά τα πρώτα χρόνια που τα παιδιά είναι μικρά.



Σας ξέρω γονείς που δεν έχετε καμία βοήθεια. Σας βλέπω.

Σας ξέρω γονείς που δεν έχετε οικογένεια να βασιστείτε πάνω της. Δεν υπάρχει καν ένας φίλος κοντά σας που να μπορεί να σας κρατήσει το παιδί έστω για ένα λεπτό.

Ξέρω ότι δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση δυνατότητα να κάνετε ένα διάλειμμα από όλες αυτές τις ευθύνες για να χαλαρώσετε λίγο. Συγκεκριμένα δεν χαλαρώνετε ποτέ.

Δεν θα σας μαγειρέψει κανείς σπιτικό φαγητό. Δεν θα σας φέρει κανείς σπιτικό φαγητό. Δεν μπορείτε να πείτε σε κανέναν «Δεν προλαβαίνω σήμερα με τίποτα, μπορείς να φτιάξεις κάτι εσύ;». Αν δεν φτιάξετε οι ίδιοι, δεν θα έχει κανείς να φάει κανονικό φαγητό.  Ούτε το παιδί να πάρει στο σχολείο για την επόμενη μέρα. Ξέρω μαμά ότι έχεις μαγειρέψει στις 2 το βράδυ επειδή δεν πρόλαβες μέσα στη μέρα. Το ξέρω.



Δεν μπορείτε να κανονίσετε τη ζωή σας με φυσιολογικούς ρυθμούς. Κάθε δουλειά θα πρέπει να προγραμματίζεται σύμφωνα με το πρόγραμμα του άλλου. Ποιος θα κρατήσει το παιδί; «Σήμερα έχω δουλειά δεν μπορώ.» «Ναι αλλά αύριο δεν μπορώ εγώ.» Ξέρω μαμά ότι έχετε κάνει αυτή τη συζήτηση. Το ξέρω.

Δεν υπάρχει κανείς να πάρει το παιδί από το σχολείο. Ξέρω μαμά ότι έχεις βγει στην καταιγίδα με το νεογέννητο για να πας να πάρεις το μεγαλύτερο παιδί από το νηπιαγωγείο. Και ξέρω ότι έκλαψες στο δρόμο καθώς προσπαθούσες να προστατέψεις και τα δύο στην αγκαλιά σου. Το ξέρω.

Δεν υπάρχει κοινωνικοποίηση, δεν υπάρχει καφές με φίλους, δεν υπάρχει χαλαρή έξοδος ποτέ. Δεν θα ξεφύγει το μυαλό. Όσο και αν υπάρχει αυτή η ανάγκη. Το πιθανότερο είναι η έξοδος να καταλήξει σε μια έκτακτη και άμεση επιστροφή στο σπίτι. Για όλους τους λόγους που μπορεί κανείς να φανταστεί. Το ξέρω μαμά ότι σας έχει συμβεί.



Και καταλαβαίνεις ότι είσαστε μόνοι σας, σε μια θάλασσα από ευθύνες που δεν αρκούν τελικά μόνο δύο γονείς για να μοιραστούν.

Είναι σπουδαίο και σημαντικό ότι τα καταφέρνετε παρά αυτές τις δυσκολίες. Αν σε ρωτήσω ξέρω ότι θα πεις ότι είσαι περήφανη για εσάς. Αλλά ξέρω ότι θα ήθελες να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Ξέρω ότι ξέρεις ότι δεν είναι αυτό το… κανονικό.

Η βοήθεια, η υποστήριξη κάνει όλους τους ανθρώπους πιο χαρούμενους. Πόσο μάλλον τους γονείς. Είναι όλα τόσο πιο εύκολα και όμορφα με την υποστήριξη ενός «χωριού».



Σας βλέπω γονείς. Σας ξέρω εσάς που δεν έχετε το χωριό για να μεγαλώσετε ένα παιδί. Σας βλέπω μαμά, να ξέρεις.

Να ξέρεις όμως ότι τα χωριά μπορούμε να τα φτιάξουμε και εμείς. Φτιάξαμε πολλά χωριά εμείς οι μαμάδες. Και αν με διαβάζεις τώρα λίγο απογοητευμένη, σου λέω ότι όταν τα παιδιά λίγο μεγαλώνουν είναι πιο εύκολο να φτιάξεις ένα τέτοιο. Ξέρω ότι είναι λίγο δύσκολο για εσάς, για εσένα, τώρα αλλά υπάρχει ένα χωριό εκεί που θα ανακαλύψεις κάποια στιγμή. Και σε περιμένει. Σας περιμένει…

Με αγάπη Λίζα

(Μοιράσου αυτό το άρθρο με κάποια μαμά που της ταιριάζει!)



Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.