Είμαι στο χωριό. Από το μισάνοιχτο παράθυρο χαζεύω το μποστάνι. Βλέπω μια πεταλούδα να πετάει και ακούω το κελάιδισμα ενός πουλιού. Μυρίζω το χώμα. Νιώθω το απογευματινό αεράκι να μου χαϊδεύει το πρόσωπο σα βάλσαμο. Και αναπόφευκτα νιώθω τύψεις…

Τύψεις; Μα ένα μποστάνι δε μπορεί να σου δημιουργήσει κανένα αρνητικό συναίσθημα. Ένα μποστάνι είναι ένα μποστάνι. Σωστά;

Τώρα τελευταία περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις πρωτόγνωρες. Φταίει που έγινα μάνα, το ξέρω. Δε σκεφτόμουν έτσι παλιά. Μάνα! Τι ωραία λέξη. Την προτιμώ από το μητέρα. Μάνα, όπως η μάνα Γη.

Και βέβαια ένα μποστάνι είναι ικανό να σε κάνει να νιώθεις τύψεις. Γιατί ένα μποστάνι μπορεί κάλλιστα να σου θυμίσει όλα αυτά που στερούνται τα παιδιά σου. Το χώμα, το καθαρό αεράκι, την ανοιχτωσία. Ξέρεις, αυτό που μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι σου είναι ουρανός. Και την ελευθερία. Αχ, αυτή η ελευθερία!

Σκέφτομαι το μέρος που μεγαλώνω τα παιδιά μου. Ένα διαμέρισμα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Πόλη δηλαδή, ας μην ξεγελιόμαστε. Από το παράθυρο βλέπουμε αυτοκίνητα και μπόλικο τσιμέντο. Ευτυχώς έχουμε αρκετή από εκείνη την ανοιχτωσιά που λέγαμε και δε στερούμαστε τον ουρανό. Α! Βλέπουμε και τρεις ωραιότατες κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τη μια δίπλα στην άλλη, σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μας. Ούτε μία ούτε δύο. Τρεις! Κάθε φορά που βγαίνω στο μπαλκόνι, μου κόβεται η ανάσα μόλις σκεφτώ τη ζημιά που μπορεί να προκαλεί η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στον οργανισμό των παιδιών μου. Δεν έχουμε ατμοσφαιρική ρύπανση, ευτυχώς, ώρες ώρες όμως μου έρχεται η μυρωδιά από τα φυτοφάρμακα, καθότι η πόλη περιτριγυρίζεται από χωράφια. Και νευριάζω.

Σκέφτομαι τι ταΐζω τα παιδιά μου. Τα φρούτα, τα λαχανικά, τα δημητριακά, όλα περισσότερο βλαβερά παρά ωφέλιμα. Τα σαμπουάν, οι κρέμες, οι οδοντόκρεμες, τα απορρυπαντικά, τα δοχεία φαγητού, ψάχνω κάθε φορά στα μαγαζιά να βρω τα λιγότερο βλαβερά. Ευχαριστώ το Θεό που σπούδασα Χημεία και μπορώ να «διαβάζω» τα συστατικά τους ως ένα βαθμό και να προστατεύω τα παιδιά μου.

Μη με παρεξηγείς. Δεν είμαι υστερική. Άλλωστε είμαι παιδί της πόλης, γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Λατρεύω την πόλη και τη ζωή που έζησα εκεί. Τώρα όμως είμαι μάνα και σκέφτομαι διαφορετικά.

Νιώθω πως το κακό έχει παραγίνει. Έχουμε απομακρυνθεί από τη φύση, από τη μάνα Γη και τιμωρούμαστε. Θέλω να προσφέρω στα παιδιά μου ότι καλύτερο μπορώ, αλλά πώς;

Πηγαίνουμε στο χωριό πολύ συχνά. Τα παιδιά χαίρονται τη φύση. Τρώνε αυγά από τις κότες μας και αρκετά λαχανικά από τον κήπο μας. Μερικές φορές παίρνουμε και κρέας από γνωστούς κτηνοτρόφους. Προσέχω τη διατροφή τους. Φτιάχνω σπιτικό σαπούνι και κεραλοιφές. Έτσι νιώθω μια κάποια ανακούφιση. Φτάνει όμως;

Ώρες ώρες ονειρεύομαι πως ζούμε σε ένα χωριουδάκι ψηλά στο βουνό, στον καθαρό αέρα. Καταναλώνουμε αυτά που παράγουμε και απολαμβάνουμε τη φύση.

Το όνειρο τελειώνει και οι τύψεις ξαναέρχονται. Ποιος να το περίμενε; Εγώ, το παιδί της πόλης!

Πέρασε η ώρα. Άρχισε να σκοτεινιάζει. Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω το μποστάνι, ντυμένο με διαφορετικά χρώματα τώρα πια. Έπεσε η υγρασία και το χώμα μυρίζει αλλιώς. Μαγεία. Η φύση αλλάζει διαρκώς…

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

10 Σχόλια

  1. Πόσο σε καταλαβαίνω…. όλες οι μανούλες τα ίδια σκεφτόμαστε! από το πάρτυ της Ελεάννας

  2. Πολύ όμορφο κείμενο και πολύ αληθινό! Από το πάρτι της Ελεάννας έρχομαι!

    • Ευχαριστώ Γιάννα μου, ναι οι τύψεις πάνε παρέα με την μητρότητα

    • Ευχαριστώ Ελεάννα. Είμαι σίγουρη πως είναι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό όλων μας!

  3. Νομίζω ότι όλες οι μανες, μανούλες, μητέρες κάνουμε τις ίδιες σκέψεις και θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας! Πολυ γλυκό κείμενο! Τα φιλια μου…

  4. πόσο νιώθω το σκεπτικό και τον προβληματισμό σου…θλίβομαι για αυτό το τραγικό τοπίο γύρω μου στο οποίο έχω εξαναγκάσει την κόρη μου με αγάπη πάνω από όλα να ζήσει… Η δική μου εγωιστική τάση να γίνω μάνα, έρχεται να κάνει εκείνη να υποστεί το σημερινό μας κόσμο… πόσο τα σκέφτομαι όλα αυτά… Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι θα της δώσω αγάπη όση αντέχει η καρδιά μου να δώσει… Θα της δώσω τη δύναμη και το στήριγμα να περπατήσει θαρραλέα το δρόμο της ζωής… μόνο αυτά… και εμένα μαζί… Σε φιλώ!

Write A Comment