Ενώ εσύ κοιμόσουν εγώ σε έβλεπα να μεγαλώνεις…

Ενώ εσύ κοιμόσουν, ένιωσα μια ανακούφιση που επιτέλους το ακούραστο, γεμάτο ενέργεια μωρό μου, έκλεισε λίγο τα ματάκια για να ξεκουραστεί.

Ενώ εσύ κοιμόσουν, εγώ απλά σε κοιτούσα. Απλά καθόμουν και σε παρακολουθούσα και ένιωθα δέος που αυτό το θαύμα το έφτιαξα εγώ.

Αλήθεια! Το έφτιαξα εγώ!

Ενώ εσύ κοιμόσουν, παρακολουθούσα το μικροσκοπικό σου στήθος να κινείται πάνω-κάτω. Παρακολουθούσα την αναπνοή σου και έβαζα το αυτί μου στο στόμα σου για να βεβαιωθώ ότι αναπνέεις.

Ενώ εσύ κοιμόσουν, σου χάιδευα τα απαλά μαλλιά σου και τη μυτούλα σου. Και δε σταματούσα μέχρι να ζωγραφιστεί το μικρό χαμόγελο στον ύπνο σου.



Ενώ εσύ κοιμοσουν, υπήρχε μια στοίβα από πιάτα έτοιμη να καταρρεύσει. Και κάτι άπλυτα ρούχα έτοιμα να το σκάσουν από το καλάθι. Και αυτά τα μικρά ρουχαλάκια άρχισαν να μεγαλώνουν και να πιάνουν μεγαλύτερο χώρο εκεί μέσα.

Ενώ εσύ κοιμοσουν, εγώ ερχόμουν και σου έπιανα το μέτωπο για να δω τη θερμοκρασία σου. Και επέστρεφα ξανά. Και ξανά. Και παρακαλούσα να μην έχεις πυρετό.



Ενώ εσύ κοιμοσουν, εγώ ξάπλωνα πλάι σου και προσπαθούσα να σου δώσω όσο περισσότερο χώρο μπορούσα. Αν και δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια μιας και τον διεκδικούσες και εσύ μικρό μου χταποδάκι.

Ενώ εσύ κοιμοσουν, εγώ ετοίμαζα το φαγητό σου για την επόμενη μέρα στο σχολείο σου. Για να πάρεις μαζί σου το ταπεράκι με το φαγητό της μαμάς.



Ενώ εσύ κοιμόσουν εγώ σε έβλεπα να μεγαλώνεις…

Ενώ εσύ κοιμοσουν, υπήρχε μια εκκωφαντική ησυχία στο σπίτι, πράγμα περίεργο μιας και είναι γεμάτο πάντα από μικρές φωνούλες. Και το παράδοξο είναι ότι εκείνη τη στιγμή της απόλυτης ηρεμίας μου έλειπαν αυτές οι μικρές φωνούλες και τα γέλια σου.

Ενώ εσύ κοιμοσουν, εγώ παρατήρησα τα ποδαράκια σου που βγαίνουν πια από το σκέπασμα. Που το σώμα σου μεγάλωσε και πιάνει χώρο στο κρεβάτι. Που το πρόσωπο σου αλλάζει μορφή και γίνεσαι παιδί σωστό!



Ενώ εσύ κοιμοσουν, θυμήθηκα τις στιγμές μας παίζοντας με τα τουβλάκια κάτω στο πάτωμα. Και ότι αυτή η περίοδος έχει τελειώσει. Αλλά ξεκινάει μια άλλη…

Ενώ εσύ κοιμοσουν, ένιωσα άπειρη ευγνωμοσύνη. Που σε αυτά τα λίγα χρόνια που είσαι στη ζωή, με έκανες να νιώσω την ατελείωτη αγάπη. Που με έκανες να νιώσω πράγματα που ούτε καν ήξερα πριν ότι υπάρχουν.



Ενώ εσύ κοιμόσουν εγώ σε έβλεπα να μεγαλώνεις… Μα ακόμα και αν μεγαλώσεις πολύ και είσαι πολύ μεγάλος για την αγκαλιά μου, θα χωράς πάντα μα πάντα στην καρδιά μου…

Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.