Ο εσωτερικός διάλογος στο μυαλό της μαμάς τη μέρα – Γιατί δεν ηρεμούμε ποτέ;

Να πάρω ρολό κουζίνας, δεν έχουμε.

Βασικά να κάνω λίστα γιατί τα ξεχνάω.

Χρειαζόμαστε και άλλα πράγματα.

Τυρί έχουμε; Πρέπει να δω. Πότε θα πάω στο σούπερ μάρκετ; Αύριο καλύτερα, σήμερα δεν προλαβαίνω.

Ωωωχ, και τα μαθήματα. Δε θέλω καθόλου. Ας απλώσω πρώτα τα ρούχα και μετά. Ας ανοίξω όμως πρώτα τον υπολογιστή να είναι έτοιμος για το μάθημα.

Τι ήθελα να κάνω;

Α! Ναι, τα ρούχα να απλώσω. Όχι ρε να πάρει, πρέπει να μαζέψω τα απλωμένα πρώτα.



Τα παιδιά έκαναν μπάνιο χθες; Όχι δεν έκαναν. Ή έκαναν. Δε θυμάμαι καθόλου. Ας ξανακάνουν σήμερα δεν πειράζει. Αλλά πρέπει να κάνω και εγώ. Φτου να πάρει!

Και κόλλα να πάρω για τον μικρό, του τελείωσε! Λες τελικά να πάρω σήμερα σούπερ μάρκετ; Να πάρω κάτι και για βραδινό; Δεν έχουμε τίποτα. Λες να πάρουμε κανένα junk food για σήμερα; Να γλιτώσω λίγο χρόνο; Όχι μωρέ, άστο, πρέπει να τρεφόμαστε υγιεινά. Θα φτιάξω κάτι εγώ.



Κάτσε περίμενε. Στη δουλειά το έστειλα εκείνο το e-mail; Καλά δε θυμάμαι καθόλου ε!

Θάνο, άνοιξε το τετράδιο σου και έρχομαι αμέσως να δούμε τα μαθήματα. Τελικά έχει σήμερα taekwondo? Αν ναι δεν θα τα προλάβουμε όλα.

Ααα και φρούτα να πάρω, δεν έχουμε τίποτα! Το πλυντήριο το έκλεισα; Αύριο να ξυπνήσω λίγο πιο νωρίς γιατί σήμερα πάλι τελευταία στιγμή πήγα στη δουλειά.



Αυτές είναι οι σκέψεις που με κυνηγούν μέσα στην ημέρα μου.

Και φαντάζομαι όχι μόνο εμένα. Συζητώντας με άλλες μαμάδες διαπιστώνω ότι υπάρχει μια μικρή εσωτερική φωνή που είναι πάντα παρούσα στο πίσω μέρος του μυαλού μας.

Αυτή η φωνή ζητά απαντήσεις σε ερωτήσεις. Φέρνει στην επιφάνεια υπενθυμίσεις και διατηρεί πληροφορίες σχετικά με τα προγράμματα των παιδιών και τις λίστες των σούπερ μάρκετ. Είναι ένα αόρατο φορτίο για τους άλλους, αλλά βαρύ στην καθημερινότητα της μαμάς.



Κάποιοι θα πουν ότι αυτό το φορτίο της μητρότητας ίσως να το επιβάλλουμε και εμείς οι ίδιες στον εαυτό μας.

Μα σκέψου. Είμαστε οι φροντιστές και οι προστάτες των παιδιών μας. Είναι μια έμφυτη τάση του ρόλου μας. Για το λόγο αυτό, οι περισσότερες από εμάς αναλαμβάνουμε αυτές τις ευθύνες χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε. Γεμίζουμε το μυαλό μας με ένα μικρό πράγμα εδώ, ένα άλλο εκεί και σύντομα το μυαλό μας είναι γεμάτο με ένα εκατομμύριο μικρά πράγματα. Μερικές φορές ανησυχούμε, μερικές φορές σκεφτόμαστε παραπάνω και μερικές φορές ξεχνάμε.



Τοποθετούμε τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μας, αφήνοντας λίγο χρόνο για τον εαυτό μας. Και ακόμη λιγότερο για να ξεκουραστεί το μυαλό μας. Και αυτό μας εξαντλεί. Και μπορεί να μας κάνει κάπως πιο ευέξαπτες, πιο κουρασμένες, πιο εξαντλημένες. Και μπορεί οι υπόλοιποι να απορούν για αυτό. Γιατί κανένας δεν ακούει αυτούς τους ψιθύρους μέσα στο κεφάλι μας. Αυτός ο εσωτερικός διάλογος στο μυαλό της μαμάς τη μέρα μένει κρυφός από όλους.



Και όχι. Δεν μας βάζει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό για να το κάνουμε. Δεν μας υποχρεώνει κανείς. Ούτε είναι ότι είμαστε «πολύ περήφανες και θέλουμε να τα κάνουμε όλα μόνες». Ή ότι πρέπει να το κάνουμε με τον δικό μας τρόπο οπωσδήποτε και δε χωράει κανείς άλλος. Δε λειτουργεί έτσι. Είναι ότι αυτή η υπερφόρτωση στο μυαλό μιας μαμάς δε σταματάει ποτέ. Θα συνεχίσει η φωνή να ψιθυρίζει.



Γιατί οι μητέρες είμαστε οι φύλακες που επιβεβαιώνουν ότι όλοι έχουν αυτό που χρειάζονται. Είναι το χάρισμα μας. Να βλέπουμε τι λείπει και τι χρειάζεται ακόμη και αν κανένας άλλος δεν το βλέπει.

Κουβαλάμε λοιπόν αυτό το φορτίο όχι γιατί θέλουμε να το κουβαλάμε, αλλά γιατί νοιαζόμαστε βαθιά. Γιατί θέλουμε το καλύτερο γι αυτούς που αγαπάμε. Και αυτό δεν σταματάει ποτέ.



Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.