Για τις μαμάδες. Τις αφανείς ηρωίδες αυτής της πανδημίας

Για τις μαμάδες.

Που σε μια από τις πιο δύσκολες συνθήκες της γενιάς μας, είναι από εκείνους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Και ας μη φαίνεται με την πρώτη ματιά…

Για τις μαμάδες που έμειναν “μέσα” στα 100 τετραγωνικά με κήπο. Και για τις μαμάδες που έμειναν μέσα με τα παιδιά τους στα 40 τετραγωνικά και το παράθυρο δε βλέπει ήλιο.

Για τις μαμάδες που μοιράστηκαν το βάρος της νέας συνθήκης με το σύντροφο τους. Για τις μόνες μαμάδες που το «μόνη μαμά» απέκτησε ολοκληρωτικά άλλη έννοια. Και για τις μαμάδες που η καραντίνα και ο εγκλεισμός με τον σύντροφο τους, τους πρόσθεσε ένα ακόμη βάρος.

Για τις μαμάδες που πάλεψαν να κρύψουν το φόβο της αβεβαιότητας και να τον κάνουν γέλιο. Που προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμα να προστατέψουν τα μικρά τους και να τηρήσουν όλους τους κανόνες ασφαλείας. Που έμαθαν να καταστρώνουν σχέδια και καταφέρνουν να κάνουν μια εντελώς άγνωστη, νέα καθημερινότητα, λίγο πιο νορμάλ.

Λίγο πιο απαλή. Πιο κανονική. 

Που ήρθαν αντιμέτωπες με τις πιο δύσκολες ερωτήσεις και έπρεπε να δώσουν τις πιο περίεργες απαντήσεις. Που έκαναν το αδύνατο δυνατό και έδωσαν μάχη για να δουλέψουν από το σπίτι. Ή έξω από αυτό.

Που έμειναν μέσα με τα παιδιά τους τις βροχερές μέρες. Που έπρεπε να εξηγήσουν γιατί μένουν μέσα τις μέρες που έχει ήλιο. Που έπρεπε να εξηγήσουν τις κλειστές παιδικές χαρές. Που έπρεπε να εξηγήσουν τις άγνωστες – δύσκολες λέξεις όπως καραντίνα, ιός, απαγόρευση κυκλοφορίας.

Που εφευρίσκουν τρόπους να κατευνάσουν το θυμό, τα νεύρα, τη βαρεμάρα, το φόβο των μικρών τους, από τον εγκλεισμό. Που βρήκαν καθημερινά νέους τρόπους για να απασχολήσουν δημιουργικά τα παιδιά τους. Που έστυψαν το μυαλό τους και χειροτέχνησαν με ότι τους έχει μείνει στο σπίτι.

Έγιναν μαμάδες που πρέπει να διδάξουν τα μαθήματα στα παιδιά τους, μα δεν είναι δασκάλες. Έγιναν μαμάδες που ετοίμασαν το διαφορετικό πάρτι του παιδιού τους. Και ΄έκαναν τα πάντα για να είναι κοντά τους οι φίλοι τους, έστω και διαδικτυακά.

*Διάβασε επίσης -> ΔΕΝ είσαι η δασκάλα του παιδιού σου. Είσαι η μαμά του.

Που έβαλαν τα δυνατά τους για να μην περάσει στα παιδιά τους ο φόβος και η αβεβαιότητα.

Και έκαναν καλή δουλειά.

Γιατί όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και θα θυμούνται αυτήν την εποχή, δε θα θυμούνται το φόβο και την αβεβαιότητα.

Θα λένε ιστορίες για τα παιχνίδια που έπαιζαν όλη μέρα.

Που έπαιζαν μπάλα μέσα στο σπίτι και ήταν αποδεκτό.

Για τα οικογενειακά τραπέζια που καθόταν όλοι μαζί και έλεγαν ιστορίες.

Θα θυμούνται ότι παρόλο που τα μαθήματα του σχολείου συνεχιζόταν διαδικτυακά, δεν έμαθαν μόνο αυτά. Δεν έμαθαν μόνο γραφή, ανάγνωση και μαθηματικά.

Έμαθαν τη ζωή αλλιώς.

Και ότι παρόλο που οι συνθήκες μας ήθελαν να απομακρυνθούμε, τελικά βρήκαμε τρόπους να έρθουμε πιο κοντά.

Για τις μαμάδες. Τις αφανείς ηρωίδες αυτής της πανδημίας

Περάσαμε περίεργα. Δύσκολα κάποιοι. Πιο ευχάριστα κάποιοι άλλοι. Η καθημερινότητα μας άλλαξε και δεν επέστρεψε ακόμα στο πριν. Η νέα μας νόρμα είναι συμβιβασμένη με τον κορονοϊό. Ακόμα. Περιμένουμε. Περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει. Περιμένουμε και κανείς δεν έχει σίγουρη απάντηση στο πόσο καιρό θα ζούμε παρέα με τον ιό.

Αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι όλο αυτό κάποια στιγμή θα τελειώσει.

Και τότε τα παιδιά θα πουν την αλήθεια. Ότι την εποχή της πανδημίας ο κόσμος δε σταμάτησε. Η γη συνέχισε να γυρίζει και ο κόσμος να προχωράει μπροστά.  Γεμάτος από την δύναμη της μητρικής αγάπης.

Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.