Γράμμα από ένα μωρό που εκπαιδεύεται στον ύπνο

Η εκπαίδευση ύπνου είναι μια παλιά τεχνική που αποδεδειγμένα και επιστημονικά πια, είναι αρκετά επιβλαβής για τα μωρά, ενώ δεν υπάρχει κανένα όφελος. Να έχουμε στο νου μας, ότι τα μωρά δεν θέλουν να μας τιμωρήσουν. Ούτε να μας μανιπιουλάρουν. Θέλουν απλά την αγκαλιά της μαμάς τους και του μπαμπά τους. Να τους τη δώσουμε όσες φορές και αν τη ζητήσουν.

Αναρωτηθήκατε ποτέ πως μπορεί να σκέφτεται ένα μωρό που εκπαιδεύεται στον ύπνο; Αν μπορούσε να μας μιλήσει ή να γράψει ένα γράμμα, πως θα περιέγραφε αυτά που νιώθει;

Αγαπητή μαμά,

Σου γράφω γιατί έχω μπερδευτεί πολύ.

Έχω συνηθίσει να αποκοιμιέμαι στη μαλακή, ζεστή αγκαλιά σου. Κάθε βράδυ κουρνιάζω στο σώμα σου, στην αγκαλιά σου, αρκετά κοντά ώστε να ακούω τον χτύπο της καρδιάς σου, αρκετά κοντά ώστε να μυρίζω το γλυκό άρωμα σου. Κοιτάζω το όμορφο πρόσωπό σου και σιγά σιγά αποκοιμιέμαι, νιώθοντας ασφαλής στην γεμάτη αγάπη αγκαλιά σου. Και όταν ξυπνάω επειδή γουργουρίζει το στομάχι μου ή έχω κρύα πόδια ή επειδή χρειάζομαι μια αγκαλιά, με φροντίζεις πάντα αμέσως μέχρι να κοιμηθώ και πάλι.

 

Αλλά η εβδομάδα που πέρασε όλα ήταν διαφορετικά!

Κάθε βράδυ αυτή την εβδομάδα το πέρασα έτσι: Με έβαλες στο κρεβατάκι μου, με φίλησες για καληνύχτα, έκλεισες το φως και έφυγες. Στην αρχή μπερδεύτηκα, αναρωτιόμουν πού είσαι. Σύντομα ένιωσα φόβο και σε φώναξα. Σε φώναξα και σε ξαναφώναξα για να έρθεις μαμά, αλλά δεν ερχόσουν! Ήμουν τόσο λυπημένος, μαμά. Ήθελα τόσο πολύ να έρθεις κοντά μου εκείνη τη στιγμή. Ποτέ δεν ένιωσα πιο δυνατά συναισθήματα. Πού ήσουν και δεν ερχόσουν;

Τελικά ήρθες! Ω, πόσο ευτυχής και ανακουφισμένος που ήμουν όταν γύρισες! Νόμιζα ότι είχες φύγει για πάντα! Άπλωσα τα χέρια μου να σε φτάσω, αλλά εσύ δεν με πήρες αγκαλιά. Δεν με κοίταξες καν στα μάτια. Απλά με γύρισες στο κρεβάτι με αυτά τα ζεστά και απαλά χέρια σου και μου είπες: «Σσσς, είναι ώρα για ύπνο τώρα» και έφυγες πάλι.

 

Αυτό συνέβη και πάλι, ξανά και ξανά. Ούρλιαζα για να γυρίσεις πίσω και μετά από λίγο, επέστρεφες, αλλά δεν με έπαιρνες αγκαλιά.

 

Αφού ούρλιαζα για μερική ώρα, έπρεπε να σταματήσω. Ο λαιμός μου είχε πληγωθεί τόσο άσχημα. Το κεφάλι μου πονούσε και η μικροσκοπική κοιλιά μου γρύλιζε.

Η καρδιά μου πόνεσε πολύ όμως. Απλά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δεν ερχόσουν.

Και μετά, αφού κατάλαβα ότι έτσι θα είναι και τα υπόλοιπα βράδια, τα παράτησα. Δεν έρχεσαι όταν σε καλώ, και όταν τελικά το κάνεις, δεν με κοιτάς ποτέ στα μάτια, πόσο μάλλον να πάρεις αγκαλιά το σώμα μου που τρέμει από τα αναφιλητά. Τα ουρλιαχτά με πονάνε τόσο πολύ και αυτός είναι ο λόγος που σταμάτησα πια να σε φωνάζω τα βράδια.

 

Απλά δεν καταλαβαίνω, μανούλα. Στη διάρκεια της ημέρας, αν χτυπήσω το κεφάλι μου με παίρνεις αγκαλιά αμέσως και με φιλάς. Αν πεινάσω, με ταΐζεις. Αν χρειαστώ οτιδήποτε, εσύ ανταποκρίνεσαι αμέσως, χωρίς καμία καθυστέρηση. Αν σκαρφαλώσω πάνω σου για μια ζεστή αγκαλιά, είναι λες και μπορείς να διαβάσεις το μυαλό μου, φιλάς το μικροσκοπικό πρόσωπό μου και μου λες πόσο ιδιαίτερος είμαι για εσένα και πόσο με αγαπάς.

 

Αλλά κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν όλα είναι σκοτεινά και ήσυχα και το φωτάκι του δωματίου μου, ρίχνει περίεργες σκιές στον τοίχο μου, εσύ εξαφανίζεσαι. Το ξέρω ότι είσαι κουρασμένη μαμά, αλλά σ ‘αγαπώ τόσο πολύ. Θέλω μόνο να είμαι κοντά σου, αυτό είναι όλο.

Τώρα που νυχτώνει, υπόσχομαι να είμαι ήσυχος. Αλλά μου λείπεις πολύ.

Το μωρό σου.

emamagr γράμμα από το μωρό που εκπαιδεύεται στον ύπνο

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο, είναι χαρά μας! 🙂 Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες! Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει!

5 Σχόλια

  1. Για αυτό το λόγο εμείς κάνουμε co-sleeping. Γιατί δεν άντεξα στην ιδέα ότι το παιδί μου μετά από 9 μήνες στη μήτρα ξαφνικά θα νιώσει παραμελημένο. Είμαστε σχεδόν 17 μηνών και τα βράδια είτε θα μας βρείτε να κοιμόμαστε ο καθένας στη θέση του, είτε εγώ στην κούνια και ο μικρός στη θέση μου, είτε ο μικρός επάνω μου! Βέβαια υπάρχουν μέρες που δεν αντέχω από την κούραση και την αυπνία αφού το παιδάκι μου είναι πολύ ατσούμπαλο, αλλά τον ευχαριστιέμαι τόσο πολύ και ας με βρίζουν που κοιμόμαστε ακόμα μαζί!

    • Ράνια μου, άσε τον καθένα να λέει ότι θέλει. Άλλωστε η εκπαίδευση ύπνου είναι μια παλιά τεχνική που τη σημερινή εποχή ξέρουμε πολύ καλά ότι όχι μόνο δε βοηθάει τα μωρά, αλλά είναι και επιβλαβής. Ο κοινός ύπνος είναι στη φύση του ανθρώπου αλλά δυστυχώς τα σύγχρονα δεδομένα μας προέτρεψαν να κάνουμε τα εύκολα δύσκολα… Ο ύπνος δεν πρέπει να είναι καταναγκαστικό έργο για κανέναν άνθρωπο όσο μικρός ή μεγάλος κι αν είναι.

  2. Περικλής Λουκάς Reply

    Πατέρας διδύμων 16 μηνών και ενός αντρούλη 6 ετών.
    Καλά τα λέτε όλα αυτά εσείς που έχετε ένα παιδι, αλλά θέλω να σας δώ ότάν θα έχετε και ένα δεύτερο.
    Την αγκαλιά τους την δίνουμε όσες φορές και αν την ζητήσουνε και πολλές φορές και 3 μαζί αλλά ξέρετε τι είναι να έχεις αγκαλιά το ένα εσύ και το άλλο η γυναίκα μου, να κλαίνε και ο μικρός να κάνει εμετό και να κοιταζόμαστε μεταξύ μας.
    Οπότε δεν θα μου δημιουργήσετε εμένα τύψεις επειδή θα αφήσω για 5 λεπτά το παιδί μόνο να κοιμηθεί, γιατί τόσο κάνει μετά απο τόσο κούραση και παιχνίδι, οι πραγματικές τύψεις αρχίζουν απο το δεύτερο παιδί και μετά που θέλεις να κάνεις πολλά πράγματα για τα δυο-τρια αλλα δεν μπορείς.
    Και εγώ όταν είχα ένα παίδι και αγκαλιά και βόλτα και μαζί να κοιμηθούμε, ακόμα το κάνουμε κάποιες φορές αλλά όχι συνέχεια, δηλαδή σε λίγο καιρό που θα καταλαβαίνουν τα δίδυμα τι πρέπει να κάνουμε με την γυναίκα μου,να κοπούμε σε κομάτια.

    • Περικλή, η εκπαίδευση ύπνου ή ελεγχόμενου κλάματος, ή Cry it out, περιλαμβάνει πολύ συγκεκριμένες διαδικασίες και συνήθως αναφέρεται στους πρώτους μήνες του βρέφους. Δυστυχώς συχνά οι γονείς συμβουλεύονται λανθασμένα να την ξεκινήσουν ακόμη και από τις πρώτες ημέρες ζωής του βρέφους, πράγμα που αποδεδειγμένο και επιστημονικά πια είναι επιζήμιο.
      Σαφώς δεν έχει σχέση με το πόσα παιδιά έχει κάποιος, μιας και αυτή τη πρακτική συχνά χρησιμοποιούν γονείς με μόνο ένα παιδί. Και το κάνουν γιατί συνήθως έχουν πάρει λάθος πληροφορίες, ότι έτσι θα γίνει πιο ανεξάρτητο, να μη συνοδεύσει τον ύπνο με την ανθρώπινη επαφή, να μη «μάθει», να μη «κακομάθει», δεν πρέπει να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες των βρεφών γιατί μας φέρονται χειριστικά και άλλα τα οποία φυσικά δεν ισχύουν.
      Όταν μια οικογένεια κάνει αυτή την επιλογή συνειδητά για τους δικούς της λόγους, συνήθως παίρνει οδηγίες για όσο το δυνατό πιο ασφαλή πρακτική και προφυλάξεις. Αν πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή τότε αυτό δεν θα έπρεπε να τους γεμίζει τύψεις.
      Αν όμως χρησιμοποιούν αυτή τη τεχνική από άγνοια, για τους λάθος λόγους και με λάθος πληροφορίες (όπως οι παραπάνω), όταν κάνουν μια μη συνειδητή επιλογή, τότε αυτό είναι ένα πρόβλημα.
      Το σημαντικό είναι να έχουν οι γονείς σωστή ενημέρωση πάνω σε αυτό το θέμα.

  3. Μαργαρίτα Reply

    Καλυσπερα σας !η κόρη μου είναι τώρα 25 μηνών έως τώρα κοιμόμασταν μαζί και λόγου θηλασμού… έκανα απόπειρα να την βάλω στο δικό της κρεβατάκι και δίπλα σε ένα μόνο για να της κάνω παρέα κοιμάμαι εγώ… αλλά ξυπνάει το βράδυ και σκαρφαλώνει στο δικό μου και λέει μανούλα αγκαλιά θέλω οπότε κοιμόμαστε μαζί και όταν την περνει ο ύπνος την ξαναπάω…η κοιμόμαστε μαζί στο μονό αγκαλίτσα! πιστεύετε ότι θα έρθει η ώρα να πάει μόνη της να κοιμάται? ευχαριστώ

Write A Comment