Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός. Είμαι απογοητευμένος.

Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός… είμαι απογοητευμένος. Είμαι νευρικός, αγχωμένος συναισθηματικά φορτισμένος και μπερδεμένος. Χρειάζομαι μια αγκαλιά.

Από το ημερολόγιο ενός 2χρονου:

Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να ντυθώ μόνος μου αλλά μου είπαν: «Όχι, δεν έχουμε χρόνο, θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό με στεναχώρησε.

Ήθελα να φάω μόνος μου το πρωινό μου αλλά μου είπαν: «Όχι, θα τα κάνεις χάλια, θα σε ταΐσω εγώ»

Αυτό με έκανε να νιώθω απογοητευμένος.

Ήθελα να περπατήσω μέχρι το αμάξι και να μπω μόνος μου μέσα αλλά μου είπαν: «Όχι, πρέπει να φύγουμε, δεν έχουμε χρόνο. Θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό με έκανε να κλάψω.

Ήθελα να βγω μόνος μου από το αυτοκίνητο αλλά μου είπαν «Όχι, δεν έχουμε χρόνο, θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό με έκανε να θέλω να τρέξω.



Αργότερα ήθελα να παίξω με τα τουβλάκια μου αλλά μου είπαν «Όχι, όχι έτσι, έτσι …»

Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να παίζω με τα τουβλάκια πια. Ήθελα να παίξω με ένα παιχνίδι που είχε κάποιο άλλο παιδί, οπότε το πήρα αλλά δεν έδωσα τα δικά μου παιχνίδια. Μου είπαν «Όχι, μην το κάνεις αυτό! Πρέπει να μοιράζεσαι.»

Δεν είμαι σίγουρος τι έκανα, αλλά με έκανε να λυπηθώ. Έτσι φώναξα. Ήθελα μια αγκαλιά αλλά μου είπαν «Όχι, είσαι μια χαρά, πήγαινε να παίξεις.»

Μάλλον ήρθε η ώρα να φύγουμε. Το ξέρω γιατί ακούω κάποιον να λέει συνεχώς «Μάζεψε τα παιχνίδια σου»

Δεν είμαι σίγουρος τι να κάνω, περιμένω κάποιον να μου δείξει.

«Τι κάνεις; Γιατί στέκεσαι εκεί; Μάζεψε τα παιχνίδια σου τώρα!»



Δεν μου επιτρέπεται να ντύσω τον εαυτό μου ή να περπατήσω για να φτάσω μέχρι το αμάξι, αλλά τώρα μου ζητούν να μαζέψω τα παιχνίδια μου.

Δεν είμαι σίγουρος τι να κάνω. Μήπως κάποιος πρέπει να μου δείξει πώς να το κάνω αυτό; Από που ξεκινάω; Πού πηγαίνουν αυτά τα πράγματα; Ακούω πολλά λόγια, αλλά δεν καταλαβαίνω τι μου ζητείται. Είμαι φοβισμένος και δε θέλω να κουνηθώ.

Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός. Είμαι απογοητευμένος.

Ξαπλώνω στο πάτωμα και κλαίω.

Όταν ήρθε η ώρα του φαγητού ήθελα να φάω μόνος μου αλλά μου είπαν «Όχι, είσαι πολύ μικρός, θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό με έκανε να αισθάνομαι μικρός. Προσπάθησα να φέρω το πιάτο με το φαγητό μπροστά μου, αλλά δεν το κατάφερα και κάποιος άρχισε να λέει «Εδώ, δοκίμασε αυτό, φάε αυτό…» και μου έβαζε πράγματα στο πρόσωπό μου.



Δεν ήθελα να φάω πια. Αυτό με έκανε να θέλω να ρίξω πράγματα κάτω και να κλάψω.

Δεν μπορώ να κατέβω από το τραπέζι επειδή κανείς δε θα με αφήσει … γιατί είμαι πολύ μικρός και δεν μπορώ. Συνεχίζουν να λένε ότι πρέπει να φάω μια μπουκιά. Αυτό με κάνει να κλαίω περισσότερο. Είμαι πεινασμένος, απογοητευμένος και λυπημένος. Είμαι κουρασμένος και χρειάζομαι κάποιον να με αγκαλιάσει. Δεν αισθάνομαι ασφαλής ή σε έλεγχο. Αυτό με κάνει να φοβάμαι. Και να κλαίω ακόμα περισσότερο.



Είμαι 2. Κανένας δεν με αφήνει να ντύσω τον εαυτό μου, κανείς δεν με αφήσει να οδηγήσω το σώμα μου όπου πρέπει να πάει, κανείς δεν μου επιτρέπει να ακολουθήσω τις δικές μου ανάγκες.

Ωστόσο, περιμένουν από εμένα να μάθω να μοιράζομαι, να «ακούω» ή να «περιμένω ένα λεπτό». Περιμένουν από εμένα να ξέρω τι να πω και πώς να ενεργώ ή να χειρίζομαι τα συναισθήματά μου. Περιμένουν από εμένα να καθίσω για όσο θέλουν εκείνοι στο τραπέζι ή να ξέρω ότι αν πετάξω κάτι θα σπάσει … Αλλά, δεν τα ξέρω αυτά τα πράγματα.



Δεν επιτρέπεται να ασκώ τις δεξιότητές μου για περπάτημα, ώθηση, τράβηγμα, κλείσιμο των κουμπιών ή του φερμουάρ, σερβίρισμα, αναρρίχηση, τρέξιμο, το να ρίξω ή να κάνω πράγματα που ξέρω ότι μπορώ να κάνω. Πράγματα που με ενδιαφέρουν και με κάνουν περίεργο, αυτά είναι τα πράγματα που ΔΕΝ επιτρέπεται να κάνω.



Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός… είμαι απογοητευμένος. Είμαι νευρικός, αγχωμένος συναισθηματικά φορτισμένος και μπερδεμένος. Χρειάζομαι μια αγκαλιά.

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο για να το δουν και άλλοι!  Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

1 Comment

  1. Κατερινα Reply

    Τραγικό πραγματικά.ευτυχως που κάποτε άκουγα μόνο το μητρικό μου ένστικτο κ ναι όταν έκλαιγε το έπαιρνα αγκαλίτσα ! Ναι τον είχα δίπλα μου στην κούνια μέχρι 9 μηνών..σήμερα είναι 7 ο γιοκας μου κ δεν είναι ούτε κακομαθημένος ούτε χειριστικος..είναι ένα παιδί καλό ισσορπημενο που παίρνει κάθε μέρα πολλή πολλή αγάπη..αν άκουγα τους ξερολες και τις ήδη ουσες μαμάδες η κάτι κυρίες που δεν είχαν ακόμα παιδιά αλλά τους άρεσε να επικρίνουν…ευτυχώς…εμπιστευτηκα εμένα πρώτη φορά μάνα..

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.