Η μαμά μου με ευχαρίστησε που κράτησε τα παιδιά μου

Η μαμά μου κράτησε τα παιδιά μου χθες το βράδυ και με ευχαρίστησε γι αυτό. Ναι, εκείνη ευχαρίστησε εμένα…

Ήρθε σπίτι μου για να κρατήσει τα παιδιά μου και με ευχαρίστησε!

Η μαμά μου πάντα μας καθησύχαζε εμένα και τον αδερφό μου. Δεν μας άφηνε ποτέ μόνους μας όταν ήμασταν αναστατωμένοι.

Μας άφηνε να μοιραστούμε το κρεβάτι της.

Παίρναμε μικρούς γλυκούς υπνάκους στην αγκαλιά της.

Μας θήλαζε μέχρι που απογαλακτίσαμε φυσικά.



Και μια μέρα, όλα αυτά τελείωσαν.

Μια μέρα, μετατραπήκαμε σε αντιδραστικούς και ατίθασους εφήβους που ήθελαν να περνούν χρόνο μαζί με τους φίλους μας. Όχι με τη μαμά τους.

Και μετά, αρκετά αργότερα, μια μέρα παντρευτήκαμε και οι δύο και κάναμε δικές μας οικογένειες.



Χθες το βράδυ, ο σύζυγός μου και εγώ βγήκαμε έξω.

Όχι κάπου μακριά. Και όχι για πολλή ώρα.

Αλλά όταν επιστρέψαμε, ανέβηκα πάνω και βρήκα τα παιδιά μου να κοιμούνται στην αγκαλιά της μητέρας μου. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κοιμούνται στην αγκαλιά μου κάθε βράδυ.

Και με τον ίδιο τρόπο που ο αδερφός μου και εγώ κοιμόμασταν στην αγκαλιά της κάθε βράδυ όταν ήμασταν παιδιά. Αγκαλιασμένοι οι τρεις τους φαίνονταν τόσο ήρεμοι και γαλήνιοι.



Ρώτησα τη μαμά μου αν είναι καλά. Και εκείνη χαμογέλασε μέσα από τα λίγα δάκρυα που ήρθαν στα μάτια της.

Και η μαμά μου με ευχαρίστησε. Ναι, εκείνη με ευχαρίστησε. Με ευχαρίστησε που της έδωσα αυτές τις στιγμές πίσω. Αυτές τις στιγμές δε φανταζόταν ποτέ ότι θα τις ξαναζήσει… Πίστεψε ότι αυτές οι μέρες είχαν περάσει για τα καλά και ότι δεν θα τις ξαναζούσε ποτέ.



Μου είπε όσο και αν προσπαθεί να θυμηθεί, δεν θυμάται την τελευταία φορά που με κράτησε.

Δεν μπορεί να θυμηθεί την τελευταία φορά που με τάισε.

Δεν θυμάται ούτε την τελευταία φορά που τρύπωσα στο κρεβάτι της μέσα στη νύχτα ζητώντας της μια αγκαλιά.

Αλλά όταν αγκάλιασε τα εγγόνια της όπως αγκάλιαζε εμάς όταν ήταν να κοιμηθούμε, της ήρθαν όλες οι αναμνήσεις. Θυμήθηκε ξανά πόσο όμορφα ένιωθε εκείνες τις στιγμές. Πόσο όμορφο ήταν όλο αυτό. Πόσο ξεχωριστό ήταν.



Γιατί αυτές οι στιγμές δεν διαρκούν για πάντα.

Ακόμα κι αν μερικές φορές νιώθουμε ότι δε θα τελειώσουν ποτέ.

Μου είπε πόσο τυχερή είμαι που το κάνω αυτό κάθε βράδυ. Και πόσο τυχερή είμαι που θα έχω τη χαρά να το κάνω για λίγο ακόμα.

Χαμογέλασα. Έχει απόλυτο δίκιο.

Ακόμα και εκείνες τις μεγάλες και δύσκολες νύχτες που δεν πιστεύω ότι είναι ακριβώς τύχη όλο αυτό. Όμως στην πραγματικότητα είμαι σίγουρα τυχερή!



Ελεύθερη μετάφραση: Λίζα

(Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε όμορφες ιστορίες! Κοινοποίησε αυτό το άρθρο)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.