Είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτή τελικά;

Διάβασα πολλές απόψεις για την Ημέρα της Γυναίκας και για το αν πρέπει να εορτάζεται. Διάβασα και άκουσα για κάποιες ««γραφικές» που κανονίζουν εξόδους με άλλες «καταπιεσμένες» ομοϊδεάτισσες τους, για να γιορτάσουν τη «γιορτή» της γυναίκας, μόνες χωρίς τη συντροφιά των αντρών

Και φυσικά πολύ σάλιο και πολύ μελάνι ξοδεύεται κάθε χρόνο από άντρες και γυναίκες που θεωρούν πολύ «ρηχή» αυτήν την αντιμετώπιση της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας.

Και είναι μάλλον φυσιολογικό!

Υπάρχουν γυναίκες που κακοποιούνται σωματικά, σεξουαλικά και ψυχικά και δε μπορούν να αντιδράσουν με κανένα τρόπο εξαιτίας της νομοθεσίας των χωρών στις οποίες ζουν. Υπάρχουν γυναίκες που υφίστανται κλειτοριδεκτομή. Υπάρχουν γυναίκες που λιθοβολούνται μέχρι θανάτου στη μέση του δρόμου, χωρίς να αντιδράει κανείς. Υπάρχουν γυναίκες που περνούν όλη τους τη ζωή κρυμμένες, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας μας υπενθυμίζει κάθε χρόνο ότι όλες αυτές οι γυναίκες υφίστανται ακόμη και σήμερα την καταπίεση, την ανισότητα και την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους, με την ανοχή φυσικά όλων αυτών που μνημονεύουν αυτήν την ημέρα, διοργανώνοντας ομιλίες, καμπάνιες και εκδηλώσεις κάθε είδους.

Καi θα αναρωτιέται κανείς: Τι ακριβώς γιορτάζουν λοιπόν όλες αυτές οι «γραφικές» φεμινίστριες (όπως τις αποκαλούν) που ζουν μέσα στις αγγελικά πλασμένες κοινωνίες του δυτικού κόσμου;

Μήπως οι κοινωνίες στις οποίες ζούμε δεν είναι τελικά και τόσο ιδανικές;

Στάσου ένα λεπτό και κοίτα γύρω σου και μέσα σου. Σκέψου αν ξέρεις έστω και μια γυναίκα που δεν έχει νιώσει την καταπίεση, την ανισότητα ή την αδικία λόγω του φύλου της. Που δεν έχει βιώσει το σεξισμό. Που δεν έχει παλέψει για να αποδείξει το αυτονόητο. 

Αν ξέρεις έστω και μια τέτοια γυναίκα πολύ θα ήθελα να τη γνωρίσω. Γιατί εγώ δεν ξέρω ούτε μια. 

Ξέρω όμως γυναίκες που πολιτεύτηκαν για να ακούσουν το θεϊκό «Σιγά την καλτσοδέτα» ή το ανεκδιήγητο «Είμαστε και νέοι άνθρωποι, να την αφήσουμε να ολοκληρώσει». Και όλα αυτά μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο! Ξέρω γυναίκες που για να πετύχουν επαγγελματικά ή κοινωνικά αναγκάστηκαν να μεταμορφωθούν σε άντρες, μια και αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να έχουν ίσες ευκαιρίες και να μην τις αντιμετωπίζουν ως υποδεέστερες. Ξέρω γυναίκες που δουλεύουν, αλλά μόλις γυρνούν στο σπίτι τρέχουν αλαφιασμένες και γεμάτες τύψεις να προλάβουν όλα αυτά που δε μπόρεσαν να κάνουν την ώρα που δούλευαν. Ξέρω γυναίκες που μια ζωή υπομένουν, μάνες όντας, την προσβολή της γυναικείας τους αξιοπρέπειας για να μη χαλάσουν το σπίτι τους.

Ίσως γι’αυτό να γιορτάζουν όλες αυτές οι γυναίκες. Για όλα τα μικρά ή μεγάλα βήματα που καταφέρνει να κάνει καθεμιά προς την ισότητα. Για όλους τους αγώνες που δίνει. Για όλες τις στιγμές που νιώθει περήφανη για τον εαυτό της. Για όλες τις φορές που ξεπερνάει το σεξισμό της κοινωνίας. Για όλα αυτά που κατορθώνει να κάνει καθημερινά, χωρίς να χάνει τη γυναικεία της φύση. 

Εγώ σήμερα γιορτάζω. Γιορτάζω για όλους αυτούς τους λόγους και για ακόμη έναν. Γιατί είμαι μια γυναίκα που αξιώθηκα να γεννήσω δύο γιους. Και δίνω το λόγο της γυναικείας μου τιμής πως θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου ώστε οι άντρες που μεγαλώνω να μάθουν να σέβονται τη γυναίκα και να την αντιμετωπίζουν ως ισότιμη, όπου και αν τη συναντήσουν. Στο σχολείο, στη δουλειά, στο δρόμο, στη ζωή τους…

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 🙂

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!