“Υπήρχε μία απλή πληροφορία που θα μπορούσε να τους σώσει. Να μείνετε σπίτι!”

Από την επίσκεψή μου στο Τσέρνομπιλ πριν κάποια χρόνια, με έχουν συγκλονίσει πολλά, μεταξύ αυτών και το εξής:

Πολύ κοντά στον πυρηνικό σταθμό, βρίσκεται η (έρημη πια) πόλη Πριπιάτ, στην οποία κατοικούσαν οι εργαζόμενοι του σταθμού. Έμεναν με τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, τα πάντα όλα.

Από την στιγμή του ατυχήματος και μέχρι οι σοβιετικοί να αποφασίσουν να εκκενώσουν το Πριπιάτ (35 ώρες περίπου μετά). οι κάτοικοι του Πριπιάτ ζούσαν τις ζωές τους, χωρίς φυσικά να γνωρίζουν ότι κάποιοι εξ αυτών επρόκειτο να πεθάνουν/να πάθουν καρκίνο κλπ. Λόγω των θανατηφόρων δόσεων ραδιενέργειας, στις οποίες είχαν εκτεθεί.

"Υπήρχε μία απλή πληροφορία που θα μπορούσε να τους σώσει. Να μείνετε σπίτι!"
Η ζωή στο Πρίπιατ σταμάτησε εντελώς ξαφνικά. Κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο.

Θυμάμαι ότι οι ξεναγοί στο Πριπιάτ μας έλεγαν ότι υπήρχε μία μικρή-απλή-απίθανα απλή-μαγική ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ που θα μπορούσε να τους σώσει. Ή έστω να σώσει κάποιους, ή έστω να τους προστατεύσει λίγο μέχρι το σημείο που έγινε η εκκένωση της πόλης:

Να μείνετε σπίτι σας!

Η ραδιενέργεια βλέπετε “δεν περνάει” τόσο εύκολα τοίχους (πρέπει να μπει κάποιος μέσα μολυσμένος για να μεταφερθεί). Κι έτσι ήταν πιο δύσκολο να εκτεθούν σε θανατηφόρες δόσεις.

Αντ’ αυτού, ο πληθυσμός είχε αφεθεί παντελώς ανενημέρωτος και συνέχιζε την ζωή του στην πόλη- φάση τριαλαλό.

Αυτήν την πάρα πολύ μικρή, απλή και εύκολη ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ,

δηλαδή την πληροφορία να μείνουν μέσα στο σπίτι μέχρι να εκκενωθεί η πόλη. οι κάτοικοι του Πριπιάτ, ΔΕΝ είχαν την τύχη να την έχουν. Γιατί αυτοί που όριζαν τις τύχες τους δεν έκριναν σκόπιμο ότι έπρεπε να τους την δώσουν έγκαιρα. Καλά βέβαια εδώ δεν έκριναν σκόπιμο να τους ενημερώσουν καν ότι υπήρξε το ατύχημα.

"Υπήρχε μία απλή πληροφορία που θα μπορούσε να τους σώσει. Να μείνετε σπίτι!"
Τα ερειπωμένα σπίτια όπως τα άφησαν ξαφνικά οι κάτοικοι του Πρίπιατ στις 26 Απριλίου 1986

Μάλιστα ένα από τα πιο συγκλονιστικά σκηνικά που μας είχαν περιγράψει οι ξεναγοί ήταν το εξής. Στην άκρη της πόλης Πριπιάτ βρισκόταν μία γέφυρα, από την οποία είχες καλή θέα στο Τσέρνομπιλ. Μετά το ατύχημα, όσο ο αντιδραστήρας καιγόταν, το θέαμα ήταν εντυπωσιακό, γιατί οι φωτιές ήταν πολύχρωμες!

Πολλοί κάτοικοι του Πριπιάτ, μεταξύ αυτών γονείς με τα παιδιά τους, -την επόμενη ακριβώς μέρα του ατυχήματος. Και εντελώς ανυποψίαστοι για τον κίνδυνο, πήγαιναν στην γέφυρα και κοιτούσαν το εντυπωσιακό αυτό θέαμα με τις πολύχρωμες φωτιές!

Πολλές φορές σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους σ’ εκείνη γέφυρα. Να κοιτούν τα φανταχτερά χρώματα απέναντι, τα παιδιά τους στην αγκαλιά και τον θάνατο να τους έχει λούσει.

"Υπήρχε μία απλή πληροφορία που θα μπορούσε να τους σώσει. Να μείνετε σπίτι!"

Αυτοί οι άνθρωποι εκτέθηκαν σε τέτοιου μεγέθους ποσότητες ραδιενέργειας που πιθανότατα επέζησαν ελάχιστοι. Ακριβή στοιχεία για το θανατικό από το Τσέρνομπιλ, οι σοβιετικοί δεν έκριναν σκόπιμο να καταγράψουν και να δώσουν στην ανθρωπότητα.

Όλα αυτά τα χρόνια, από το ταξίδι μου μέχρι και σήμερα ζούσα με μια ψευδαίσθηση! Ότι δηλαδή ΑΝ αυτοί οι δόλιοι άνθρωποι είχαν αυτήν την τόσο μαγική και τόσο απλή ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ “να μείνουν σπίτι τους”. Για να μην πεθάνουν…

Πίστευα ότι θα το έπρατταν!

Πίστευα ότι εάν εκείνη την ώρα που βρίσκονταν πάνω στην γέφυρα του Πριπιάτ αυτοί οι άνθρωποι, ζευγάρια, φίλοι, γονείς, παιδιά, έσκαγε ένας επιστήμονας, ή ένα τζίνι, δεν ξέρω. Και τους έλεγε “Φύγετε από δω χάμω, είστε όλοι νεκροί!”, πίστευα ότι θα έφευγαν!

Διαπιστώνω όμως, ότι ο άνθρωπος, φύσει αισιόδοξο κρίτσουρ, αν δεν δει το θανατικό με τα μάτια του. Αν δεν εισπράξει τον κίνδυνο με τις αισθήσεις του (ακοή, όραση, γεύση κ.λπ.), δεν χαμπαριάζει θάνατο.

Διαβάζω πχ ότι η μαρίνα του Φλοίσβου ήταν σήμερα τίγκα.

Έτσι, σήμερα, βλέπω αλλιώς το σκηνικό πάνω στην γέφυρα του Πριπιάτ. Βλέπω έναν επιστήμονα στην γέφυρα, να τους λέει “Φύγετε, θα πεθάνετε!”. Και βλέπω κάποιους ανθρώπους να λένε “Τι λέει ο Καραγκιόζης μωρέ! Βλέπεις εσύ κανέναν κίνδυνο; Κάτι πολύχρωμες φωτιές είναι!”. Και βλέπω και μερικούς ανθρώπους να μαζεύονται για τα σπίτια τους.

Αλλά όχι όλους. Δεν τους βλέπω πια όλους να φεύγουν. Κάποιοι μένουν πάνω στην γέφυρα, βλέπουν τις πολύχρωμες φωτιές, και ποτίζονται ραδιενέργεια.

Αόρατα κι αθόρυβα.

Η ραδιενέργεια περιγράφεται ως “αόρατος εχθρός”. Δεν την βλέπεις, δεν την ακούς, δεν νιώθεις τίποτα. Πέρα από μία αίσθηση μεταλλικότητας στο στόμα νομίζω σε μεγάλες δόσεις.

"Υπήρχε μία απλή πληροφορία που θα μπορούσε να τους σώσει: Να μείνετε σπίτι!"
Ερείπια παιδικού σταθμού στο Πρίπιατ. Οι περισσότεροι δεν ήξεραν ότι εκείνη ήταν η τελευταία μέρα που τα παιδιά τους πήγαν σχολείο.

Δεν την αντιλαμβάνεσαι, όπως φυσικά δεν αντιλαμβάνεσαι και έναν ιό, όπως τον εν λόγω.

Έχουμε την απίθανη τύχη, να ζούμε σε μία χώρα, που έκρινε σκόπιμο να μας δώσει τις απαραίτητες ΠΛΗΡΟΦΟΡΊΕΣ και έγκαιρα.

Επίσης έχουμε την απίθανη τύχη να ζούμε στο 2020, όπου οι επιστήμονες έχουν πολύ πιο μεγάλες δυνατότητες να βοηθήσουν. Με τις γνώσεις και τα εργαλεία που διαθέτουν στους πληθυσμούς.

Και δεν πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο. Πολύ δίπλα μας, στην Τουρκία, ζήτημα να ξέρουν οι άνθρωποι ακριβώς τι συμβαίνει. Ζήτημα να έχουν τις κρίσιμες ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ για να προφυλαχθούν σε τέτοια έκταση και ένταση.

Επίσης ζούμε πολύ δίπλα στην χώρα που ενώ κράτος και λαός είχε την ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ, την αψήφησε σε ένα κρίσιμο σημείο. Γιατί ο COVID-19 είναι κι αυτός αόρατος, οπότε σου λέει “Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη.”

"Υπήρχε μία απλή πληροφορία που θα μπορούσε να τους σώσει. Να μείνετε σπίτι!"

Και τελικά ο λαός αυτός αναγκάστηκε με πολύ βίαιο τρόπο σιγά σιγά, να λάβει υπόψη του την κρίσιμη πληροφορία.

Να μείνει σπίτι. Να μείνετε σπίτι.

Ας μην θεωρούμε δεδομένη την τύχη μας να έχουμε έγκαιρα την κρίσιμη ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ. Κάποιοι ίσως δεν έχουν αυτήν την τύχη.

Ας την αξιοποιήσουμε. Μείνετε σπίτι!

*Μη φύγεις αν δε διαβάσεις τη συγκλονιστική προειδοποίηση από Ιταλία -> «Δεν καταλάβαμε πως ΔΕΝ είναι διακοπές, βγαίναμε έξω, μην κάνετε το ίδιο λάθος»

*Το συγκλονιστικό αυτό κείμενο το είδα στη σελίδα “Η ζωή μου με τον Γιάννη” και ανήκει στην Vasso Aliberti. Με συντάραξε τόσο πολύ αυτό το μήνυμα που δε θα μπορούσα να μην το μοιραστώ…

Write A Comment