Στις μαμάδες που νιώθουν μόνες στον «παιδότοπο»

Η μαμά Angie μας έστειλε ένα κείμενο για τις μαμάδες που νιώθουν μόνες στον «παιδότοπο». Και το βάζω μέσα σε εισαγωγικά γιατί ουσιαστικά νιώθουν περισσότερο μόνες στο μεγάλωμα των παιδιών. Είναι οι μαμάδες που πηγαίνουν πάντα μόνες τους στον παιδότοπο, στη παιδική χαρά, στα πάρτι, στις σχολικές εκδηλώσεις, στις δραστηριότητες, στις εξόδους με τα παιδιά, χωρίς την παρουσία του συζύγου. Ίσως γιατί αυτοί οι σύζυγοι το θεωρούν περιττό ή θεωρούν ότι δεν είναι δική τους «δουλειά». Τις έχω δει αυτές τις μαμάδες και μάλλον τις έχεις δει και εσύ. Ίσως να είναι η φίλη σου, μια συγγενής σου, εσύ η ίδια ή να ήταν η μαμά σου. Όπως και να έχει, το μόνο που ζητάνε αυτές οι γυναίκες είναι μεγαλύτερη συμμετοχή από τους συζύγους τους στην καθημερινή ζωή με τα παιδιά.

Διαβάστε το κείμενο της μαμάς Angie:

Η αλήθεια είναι ότι αποφεύγω να πηγαίνω σε παιδότοπους μιας και τις περισσότερες φορές γυρίζουμε σπίτι με δώρο μια ίωση ή κάποια δερματική μόλυνση. Εκτός αυτού είμαι από τις τυχερές (θεωρώ) της επαρχίας που έχουν μεγάλο κήπο με όλα τα παρελκόμενα που συνοδεύουν το παιδικό παιχνίδι. Παρόλα αυτά, πηγαίνω καμιά φορά τις μικρές στον παιδότοπο για να συναντηθούν με τις φίλες τους και να χοροπηδήσουν μέχρι τελικής πτώσης!!!

Κάθε φορά όμως, ενώ τα παιδιά μου φεύγουν με το χαμόγελο της ευτυχίας ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους, εγώ φεύγω με ένα ψυχοπλάκωμα για τις ζωές των άλλων και μια ενοχή για τη δική μου (χαμογελαστή) ζωή.

Και εξηγούμαι… Με μια γρήγορη ματιά συνειδητοποιώ ότι στα 10 τραπέζια, μόνο τα δύο είναι κατηλλειμένα  από μαμάδες και μπαμπάδες. Στα περισσότερα είναι μόνο μαμάδες με ένα βλέμμα απελπισίας που αναζητά μια ομοιοπαθούσα να μοιραστεί τον πόνο της, ακόμα κι αν τη γνώρισε μόλις σήμερα… μόλις τώρα…  Και τότε αρχίζει η… εξομολόγηση!

«Ο Γιώργος σχολάει αργά και θέλει απόλυτη ησυχία όταν γυρίζει σπίτι»

«Ο Τάκης έχει κανονίσει πάλι να πάει για καφέ με τους φίλους του»

«Στον Κώστα δεν αρέσουν καθόλου οι παιδότοποι. Όλη αυτή η φασαρία του φέρνει πονοκέφαλο»

Και τότε αρχίζει ένας φαύλος κύκλος συζήτησης μεταξύ γυναικών που επαναλαμβάνεται με διαφορετικές πρωταγωνίστριες κάθε φορά. Τα προβλήματα όμως παραμένουν ίδια. Γυναίκες μόνες μέσα σ’ ένα γάμο που αλλιώς ονειρεύτηκαν κι αλλιώς τους βγήκε. Γυναίκες που όλη μέρα δουλεύουν (είτε είναι εργαζόμενες, είτε νοικοκυρές, μιας και όλη μέρα είναι στο τρέξιμο για όλους και για όλα) και κανείς δεν είναι στο πλάι τους. Γιατί ο άντρας τους θεωρεί δεδομένο ότι όταν γυρίσει απ’ τη δουλειά πρέπει να τα βρει όλα στην εντέλεια και τα παιδιά στρατιωτάκια να μην το χαλάνε τη ζαχαρένια του για τίποτα. Να απλώσει την αρίδα του στον καναπέ βλέποντας ποδόσφαιρο και πίνοντας μπύρες, κάνοντας και παρατήρηση ότι δεν είναι αρκετά παγωμένες. Και το βράδυ να έχει απαιτήσεις να εκτελέσεις τα συζυγικά σου καθήκοντα, λέγοντάς του ότι είναι ο σούπερ ουάου καλυτερότερος απ’ όλους τους γκόμενους του σύμπαντος, ενώ εκείνος ήδη ροχαλίζει κι έχει πάει τζάμπα ο κόπος να υποδυθείς την ικανοποιημένη σύζυγο.  Γιατί ο άντρας τους δεν προσπάθησε ποτέ για κάτι παραπάνω, παρά ακολούθησε το τετριμμένο πλάνο του «βρίσκω μια γυναίκα, κάνω οικογένεια». Κι έτσι, μένουν μόνες με όλα τα βάρη στις πλάτες τους που κάθε μέρα τις βουλιάζει όλο και περισσότερο, αλλά εκείνες παραμένουν βράχος ακλόνητος για να μη δώσουμε και δικαιώματα στον κόσμο…

Είμαι καλή μαμά κι αυτό με κάνει κακή σύζυγοΕιλικρινά δε μπορώ με τίποτα να το δεχτώ αυτό. Ότι καταδικάζεις τον εαυτό σου στην απόλυτη μιζέρια, μοναξιά και δυστυχία μέχρι να πεθάνεις. Γιατί αυτό το σκηνικό, όχι μόνο δεν πρόκειται να αλλάξει, αλλά θα χειροτερεύει με τα χρόνια. Θα έρθει μια μέρα που θα του κάνεις τη νοσοκόμα και θα σε βρίζει κι από πάνω ότι η σούπα δεν έχει τη σωστή θερμοκρασία. Η κοιλιά του μπορεί να έχει φτάσει στα γόνατα, αλλά για το δικό σου κώλο θα λέει ότι κρέμασε. Ποια καμήλα κοιτάει τη δικιά της καμπούρα άλλωστε…

Το θέμα όμως είναι να ανοίξεις τα μάτια σου και να κοιτάξεις την καμπούρα σου με οποιοδήποτε κόστος κι αντί να κάθεσαι να κλαίγεσαι στην κάθε μια δόλια μάνα που περνάει τα ίδια και χειρότερα, να δεις τι θα κάνεις για να μην είσαι πια μια απ’ αυτές. Να μπορείς να πεις:

«Ο Γιώργος όσο αργά και να γυρίσει απ’ τη δουλειά θα μας πάρει να πάμε βόλτα»,

«Ο Τάκης σήμερα θα κρατήσει τα παιδιά για να βγω με τις φίλες μου»,

«Στον Κώστα δεν αρέσουν οι παιδότοποι, προτιμά τα λούνα παρκ και κάθε δεύτερο Σάββατο πηγαίνουμε με τα παιδιά στα συγκρουόμενα!»

«Ο Χρήστος σήμερα μαγείρεψε μια τέλεια μακαρονάδα μέχρι να τελειώσω το σίδερο και να κάνω μπάνιο τα παιδιά»

«Αν δεν είχα τον άντρα μου να με βοηθάει με το μωρό δεν ξέρω πώς θα τα κατάφερνα τόσο καλά!»

Στις σχέσεις ο ρόλος του άλλου πρέπει να είναι interactive και όχι αυτός του απλού θεατή!!!

Σας φιλώ γλυκά, Angie!

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

Write A Comment