Μαμά μήπως εκπαιδεύεις το παιδί σου στο bullying;

Μια καθημερινή βόλτα στο bullying των μαμάδων

Είναι μια συνηθισμένη καθημερινή μέρα. Κλείνεις την εξώπορτα του σπιτιού σου και βγαίνεις βόλτα στη γειτονιά σου. Αφού μοιράσεις κάνα δυο καλημέρες σε όσους γείτονες συναντήσεις τυχαία στο δρόμο, σταματάς στο γωνιακό μπακάλικο για να ψωνίσεις μερικά πραγματάκια που χρειάζεσαι.

«Καλημέρα κυρία Μαρία! Ένα κουτί γάλα, δύο σοκολάτες υγείας και ένα κιλό ρύζι. Λέω να κάνω γεμιστά σήμερα.»

Ξαφνικά νιώθεις τα βλέμματα όλων όσων βρίσκονται μέσα στο μαγαζί να αγριεύουν και η ατμόσφαιρα έχει γίνει αποπνικτική.

«Μη μου πεις ότι πίνετε ακόμα γάλα! Καλά, δεν ενημερώνεσαι καθόλου εσύ; Δε διαβάζεις;», με παίρνει από τα μούτρα η κυρία Μαρία.

«Δεν πιστεύω να θέλεις τις σοκολάτες για τα παιδιά!», πετάγεται η κόρη της κυρίας Μαρίας. «Τι μάνα είσαι εσύ; Μεγαλώνεις τα παιδιά σου με σοκολάτες! Άχρηστη!»

«Δεν ξέρεις πως το ρύζι έχει υψηλό γλυκαιμικό δείκτη; Απαγορεύεται ρητά. Πιάσε ένα πακέτο πλιγούρι.»

Αρπάζω το πλιγούρι άρον άρον, πληρώνω και φεύγω σαστισμένη. Καθώς περπατάω στο δρόμο και προσπαθώ να καταλάβω τι μου συνέβη πριν λίγο, ένα αυτοκίνητο σταματάει δίπλα μου και μια γυναίκα κατεβάζει το παράθυρο και μιλάει…μάλλον σε εμένα.

«Τι μούτρα είναι αυτά; Έχεις δει τον εαυτό σου στον καθρέφτη;»

«Καλέ τι ρούχα είναι αυτά που φοράς; Πού τα βρήκες;»

Το αυτοκίνητο απομακρύνεται κι εγώ έχω μείνει αποσβολωμένη και με τον εγωισμό μου στα πατώματα. Μαζεύω όση αξιοπρέπεια μου έχει μείνει και κατευθύνομαι προς το φαρμακείο της φίλης μου της Κικής.

«Γεια σου Κική μου! Θα ήθελα το εμβόλιο της ανεμοβλογιάς για τον γιο μου και ένα κουτί γάλα σε σκόνη.»

«Δεν είσαι με τα καλά σου! Εμβολιάζεις ακόμα τα παιδιά σου; Μπες στο ίντερνετ και διάβασε τις παρενέργειες. Εγκληματίας είσαι. Τόσες πηγές κι εσύ δεν διαβάζεις τίποτα!», μου λέει η φίλη μου η Κική.

«Μα ο γιατρός…», πάω να ξεστομίσω εγώ.

Και συνεχίζει μια πελάτισσα που έτυχε να βρίσκεται μέσα στο φαρμακείο: «Συγνώμη, δεν θηλάζεις; Τολμάς και δίνεις αυτό το δηλητήριο στα παιδιά σου; Αμόρφωτη! Ανενημέρωτη!»

«Μα, θηλάζω. Το γάλα είναι για τη γειτόνισσα.»

«Α! Κατάλαβα. Πόσο είναι το παιδί σου; Δύο; Και το θηλάζεις ακόμα; Δεν πιστεύω να το θηλάζεις και δημόσια. Ψυχασθενή, ανώμαλη, επιδειξία!», μου φωνάζει ένας ιατρικός επισκέπτης που τυγχάνει να είναι εκείνη την ώρα εκεί και φεύγει, γυρίζοντας την πλάτη του επιδεικτικά.

Τα παρατάω όλα και αρχίζω να τρέχω. Θέλω να φύγω. Μα τι έχουν πάθει όλοι; Γιατί τόσο μίσος; Πού πήγε η ευγένεια; Θεέ μου, σε τι κοινωνία ζω!

 Μαμά μήπως εκπαιδεύεις το παιδί σου στο bullying;

Στην κοινωνία του διαδικτύου ζεις κοριτσάκι μου. Σε μια αναπαράσταση της ζωής. Σε μια μικρογραφία της κοινωνίας. Εδώ όπου το bullying αφήνει το χώρο του σχολείου και έρχεται να μετονομαστεί σε «Πόλεμο των μαμάδων» ή «Mommy Wars» ή σε bullying ενηλίκων. Ονόματα που φαίνονται, αλλά δεν είναι καθόλου χαριτωμένα καθώς δεν είναι τίποτα άλλο από Οριζόντια Βία. Βία δηλαδή. Από αυτήν που χρησιμοποιούμε για να επιβληθούμε στους άλλους και για να νιώσουμε εμείς δυνατοί, κάνοντας τους υπόλοιπους να νιώθουν αδύναμοι.

Λυπάμαι πολύ που θα σου το πω, αλλά δεν αρκεί να γεμίσουμε τους τοίχους μας, διαδικτυακούς και μη, με συνθήματα και συμβουλές κατά το «Δάσκαλε που δίδασκες…». Το bullying πρέπει πρώτα να ξεριζωθεί από μέσα μας. Η βία πρέπει να ξεριζωθεί από τη συνείδησή μας. Να πάψουμε να την ασκούμε και να την ανεχόμαστε.

paidia-paradeigma

Ξέρω πως η κοινωνία μας δεν είναι αγγελικά πλασμένη. Αλλά εγώ κι εσύ είμαστε κομμάτια αυτής της κοινωνίας και μπορούμε να την κάνουμε καλύτερη ή χειρότερη. Ξεκινώντας από μέσα. Από τον εαυτό μας και τα παιδιά μας…

ΥΓ: Πριν από λίγο καιρό φτιάξαμε την ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” μετά από τη δική μας διαπίστωση πως πολλές φορές οι μαμάδες πέφτουν θύματα bullying στο διαδίκτυο και από την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε μια παρεούλα όπου θα μπορεί κανείς να επικοινωνήσει χωρίς τον κίνδυνο να τον χλευάσουν. Αρχικά αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν τα ευχαριστήρια μηνύματα που έφταναν σε εμάς από τις μαμάδες που έμπαιναν στην ομάδα. «Επιτέλους θα μπορώ να πω αυτό που σκέφτομαι», είναι αυτό που συνήθως μας λένε. Αυτό όμως που είναι άξιο λόγου είναι το γεγονός πως μέσα σε αυτήν την ομάδα ακόμα και οι διαφωνίες μας εκφράζονται με σεβασμό στη διαφορετική άποψη και τελειώνουν με εποικοδομητικό και φιλικό τρόπο. Κάτι που έγινε χωρίς καμία προσπάθεια.

Ψάχνοντας να βρω που οφείλεται αυτό το κλίμα σεβασμού κατέληξα σε ένα και μόνο συμπέρασμα. Καταστήσαμε σαφές από την αρχή πως εμείς σεβόμαστε τη διαφορετική επιλογή και τη διαφορετική άποψη και έτσι πορευόμαστε. Όμορφα. Και τελικά κατάλαβα πόσο ανάγκη έχουμε όλοι να σεβαστούμε και να μας σεβαστούν.

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

Author

Είμαι η Χριστίνα και τριγυρνάω παντού με ένα χαρτί κι ένα μολύβι και γράφω για οτιδήποτε περνάει από το μυαλό ενός αγοροκόριτσου που έγινε μαμά 2 αγοριών που μεγαλώνουν στην επαρχία…την μαμά τους!

4 Σχόλια

  1. Rodoula Papachristou Reply

    Χαίρομαι που επιτέλους γονείς κ κυρίως μητέρες έχουν την δική τους ομάδα στήριξης!!!!!

    • Κι εμείς χαιρόμαστε Ροδούλα γιατί οι ομάδες έχουν πάντα μεγάλη δύναμη!

  2. Athanassia Stathakopoulou Reply

    Επιτελους! Ο χειροτερος συμβουλος για μια μητερα ειναι η ενοχη…(οι μπαμπαδες δεν ειναι επιρρεπεις στο σπορ) και το μονιμο αισθημα ανεπαρκειας. Κι ετσι μεγαλωνουν παιδια με ενοχη και διχως ανεκτικοτητα για το διαφορετικο…Πριν δουμε λοιπον το «ιδανικο και αψεγαδιαστο» για τα παιδια μας…μηπως πρεπει να ξαναδουμε τον εαυτο μας στον καθρεφτη και να τον αγαπησουμε απο την αρχη?

    • Μου άρεσε το γεγονός ότι εντόπισες την αποκλειστικότητα των γυναικών στο «σπορ». Είναι γεγονός ότι τέτοιες συμπεριφορές είναι ίδιον των γυναικών και αυτό από μόνο του δείχνει κάτι. Ίσως το βάρος που κουβαλάει το γυναικείο φύλο στους ώμους του να αποδεικνύει πάντα ότι είναι αρεστό και αρκετό!
      Και ρωτώ: είναι δυνατόν να μεγαλώσουμε ισορροπημένα παιδιά χωρίς να είμαστε ισορροπημένοι πρώτα εμείς; Χωρίς να αγαπάμε τον εαυτό μας πρώτα και μετά και τους άλλους; Και ποια ισορροπία κρύβει το κυνήγι του «ιδανικού και αψεγάδιαστου»;
      Μάλλον μου έδωσες έναυσμα για μια επόμενη συζήτηση και μια ακόμα ανάρτηση!

Write A Comment