Μια κλεμμένη μέρα

Τι σου είναι όμως το μυαλό του ανθρώπου…

Κάθομαι εδώ και κάμποση ώρα μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι θέλω να γράψω μια συνταγή για κάτι σουτζουκάκια σμυρναίικα. Μάταια όμως παλινδρομώ ανάμεσα σε υλικά και εκτελέσεις. Το μυαλό γεμίζει με σκέψεις διαφορετικές και λέξεις άλλες, από αυτές που ξεπηδάνε από μόνες τους, χωρίς βία.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει…ή μάλλον μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Το γιατί δεν ξέρω. Συνήθως καταφέρνω να ελέγχω το μυαλό μου και να το προστατεύω από αρνητικές σκέψεις. Και σήμερα ήταν μια καλή μέρα.

Πρωί πρωί διαπιστώσαμε με τον Μάνο ότι του κουνιόνται τα δύο μπροστινά δοντάκια και ένιωσα την ευτυχία να με πλημμυρίζει που το αγόρι μου μεγαλώνει και γίνεται παιδάκι ολόκληρο. Μαγείρεψα σουτζουκάκια ακούγοντας μουσική και το μυαλό μου ήταν γεμάτο από θετικές σκέψεις. Η ψυχή μου όμως;

Είναι μέρες τώρα που νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά νόμιζα πως το ελέγχω. Μερικές φορές όμως αρκεί ένα τόσο δα μικρό γεγονός, μια τόση δα μικρή ατυχής στιγμή για να σε κάνει να χάσεις τον έλεγχο του μυαλού σου και να επιτρέψει σε όλα εκείνα τα αρνητικά συναισθήματα που τόσο καιρό με μαεστρία στρίμωχνες κάτω από το χαλάκι της ψυχής σου, να ξεχυθούν και να σε πλημμυρίσουν σαν χείμαρρος. Και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και απορείς που από τη μία στιγμή στην άλλη το χαμόγελο σου έγινε τόσο ψεύτικο που σου προκαλεί δυσφορία.

Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τοξικοί. Που δεν χρειάζεται να τους δεις, δεν χρειάζεται να τους ακούσεις. Η σκέψη τους και μόνο σε απομυζά, σου παίρνει την ενέργεια.

Έχω φροντίσει επιμελώς τέτοιους ανθρώπους να τους βγάλω ακόμη και από το μυαλό μου. Έλα μου όμως που αυτοί επιμένουν και δεν ξέρω πως την πάτησα σήμερα, έπεσα στην παγίδα και επέτρεψα να ξαναέρθει ένας τέτοιος τοξικός άνθρωπος μέσα στη ζωή μου. Μη φανταστείς…φευγαλέα. Σαν σκέψη μόνο. Σαν κλέφτης…

Ήταν όμως αρκετό.

Σήμερα δεν αστειεύτηκα με κανέναν.

Δεν έκατσα να μιλήσω με τον άντρα μου.

Δεν είπα στα παιδιά μου παραμύθι για καληνύχτα.

Δεν τους έφτιαξα εκείνη την κρεμούλα που μου ζήτησαν.

Δεν τους καληνύχτισα όπως ήθελα. Τους φίλησα και είχα εκείνο το χαμόγελο…

Σήμερα δεν ήμουν καλή μαμά.

Επέτρεψα σε έναν κλέφτη να μου πάρει τη μέρα μου. Μια μέρα που δε θα έρθει ποτέ ξανά.

Αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Ελπίζω να είναι μια καλύτερη μέρα…

                                                   Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

                      Σας περιμένουμε και στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να γίνουμε μια όμορφη παρέα

4 Σχόλια

  1. συμβαίνουν κι αυτά… είναι τόσο ανθρώπινα…
    ας τα αφήνουμε πίσω μας και ας προχωρούμε μπροστά…

    με την αγάπη μου,
    Αλεξία

  2. Διαβάζω αυτό το κείμενο αρκετούς μήνες μετά… Ελπίζω να μην είχες κι άλλες τέτοιες μέρες, είναι οι χειρότερες. Ειδικά όταν έχεις αποφασίσει πως κάθε μέρα είναι μοναδική, κάθε στιγμή πολύτιμη και δεν είσαι διατεθειμένη να την σπαταλήσεις σε κανέναν! Σε φιλώ αγαπημένη μου Χριστίνα!!!!!!

    • Υπάρχουν κι αυτές οι μέρες που δυστυχώς έρχονται, ευτυχώς φεύγουν γρήγορα, γιατί ναι, δεν είμαστε διατεθειμένες να σπαταλάμε τις μέρες μας σε κανέναν!!!
      Τα φιλιά μου κορίτσι μου!

  3. Κι όμως υπάρχουν… και θέλουμε ή δε θέλουμε σουλατσάρουν στα σοκάκια του μυαλού μας….

Write A Comment