Μητρότητα: Αυτό που παρακαλάς να κοιμηθούν τα παιδιά και όταν κοιμούνται σου λείπουν

Εκεί, κάπου στις 8 το βράδυ ανάμεσα στον χαμό του σπιτιού, τις δραστηριότητες και τα μαθήματα, παίρνεις μια βαθιά ανάσα. Και λες λίγο ακόμη έμεινε! Η ώρα του ύπνου είναι κοντά και θα έχεις επιτέλους λίγη ελεύθερη ώρα για εσένα. Σου λείπει, την έχεις ανάγκη, άνθρωπος είσαι.

Και έρχεται εκείνη η ώρα που βλέπεις τα αγγελούδια σου να κοιμούνται σε μια απύθμενη ηρεμία. Ήσυχα, με τα χειλάκια τους σουφρωμένα στην αγκαλιά του Μορφέα. Και να που σου λείπουν. Και πριν δώσεις αυτόν τον λίγο χρόνο στον εαυτό σου, κάθεσαι τα κοιτάζεις και τα χαϊδεύεις.

Οι νύχτες είναι μεγάλες. Αλλά τα χρόνια περνούν τόσο γρήγορα

Εκεί κάπου, Σάββατο πρωί, που ανυπομονείς να έρθει το βράδυ να μείνετε λίγο μόνοι σας με τον άντρα σου. Να βγείτε μια βόλτα, για ένα φαγητό, να συζητήσετε. Έχετε τόσο καιρό να το κάνετε. Σου λείπει, το έχεις ανάγκη, άνθρωπος είσαι!

Και έρχεται εκείνο το Σαββατόβραδο. Που φιλάς τα μικρά σου πριν τα αφήσεις στη γιαγιά και δε θέλεις να τα αποχωριστείς. «Ένα φιλάκι ακόμα να πάρω μαζί μου πριν φύγω», λες και θα φύγεις στην ξενιτιά! Και φεύγοντας στο δρόμο σκέφτεσαι, αναρωτιέσαι. «Τα έβαλα όλα στη τσαντούλα; Αντιπυρετικό! Δεν έβαλα αντιπυρετικό! Να γυρίσω να το πάρω;». Και κάθεσαι στο τραπέζι του εστιατορίου και σκέφτεσαι επιτέλους μόνοι! Αλλά όχι μόνη στη σκέψη σου. Στη σκέψη σου είναι τα παιδιά.

Μητρότητα: Αυτό που παρακαλάς να κοιμηθούν τα παιδιά και όταν κοιμούνται σου λείπουν

Εκεί κάπου, λίγες μέρες πριν φύγετε για εκδρομή με τον άνθρωπο σου. Εδώ και χρόνια δεν έχετε πάει πουθενά μόνοι σας! Πάντα με τα παιδιά! Να ηρεμήσεις, να χαλαρώσεις, να μην εξυπηρετείς κανέναν! Να καθαρίσει η σκέψη σου και να ξεκουραστείς. Σου λείπει, το έχεις ανάγκη, άνθρωπος είσαι!

Και έρχεται η μέρα που φεύγετε και ξέχασες να πάρεις κάτι μαζί σου!

Το μυαλό σου έμεινε πίσω!

Δεν είπαμε να καθαρίσει η σκέψη σου; Άντε λοιπόν! Να η ευκαιρία! Πότε θα έχεις άλλη; Αλλά είσαι μαμά και η σκέψη δεν θα ξανακαθαρίσει ποτέ. Σκέφτεσαι τι ωραίο μέρος, αλλά τι καλά να το έβλεπαν και τα μικρά. Αν ήταν εδώ θα έπαιζαν εκεί, θα έλεγαν αυτό, θα σκαρφάλωναν σε εκείνο. Ακούς «Μαμά» από άλλα παιδιά και απαντάς αυτόματα «Ναι παιδί μου».

Ας το πάρουμε απόφαση. Η μητρότητα είναι γεμάτη αντιφάσεις.

Θυσιάζεις τον ύπνο σου για τον προσφέρεις στα παιδιά σου. Είσαι τόσο κουρασμένη και άυπνη και όμως! Όταν επιτέλους κοιμούνται όλοι οι άλλοι εσύ πάλι ξύπνια μένεις! Γιατί; Θα καταλάβεις μόλις διαβάσεις το άρθρο -> Γιατί οι κουρασμένες μητέρες μένουν ξύπνιες μέχρι αργά το βράδυ.

Έχεις χάσει κάθε εγκεφαλικό κύτταρο γιατί έπρεπε να καταφέρεις 18.645 διαδικασίες ταυτόχρονα. Γιατί πάντα κάποιος σου μιλάει, σου ζητάει, σ’ ακουμπάει και σε αποδιοργανώνει. Δεν είσαι ποτέ, μα ποτέ πραγματικά μόνη. Και όταν είσαι, πάλι δεν είσαι. Και τελικά δε θέλεις να είσαι από ότι φαίνεται.

Όχι δεν τρελάθηκες. Συμβαίνει σε όλες. Και συμβαίνει γιατί μας μένουν οι γεύσεις από τις εμπειρίες μας. Θυμόμαστε πως ήταν όταν κάποτε η ζωή έμοιαζε πιο εύκολη. Πιο ξεκούραστη. Κοιμόμασταν όσο θέλαμε, είχαμε προσωπικό χρόνο, εξυπηρετούσαμε μόνο τον εαυτό μας και τους δικούς μας στόχους.

*

Μη φύγεις αν δε διαβάσεις -> Οι νύχτες είναι μεγάλες. Αλλά τα χρόνια περνούν γρήγορα

*

Λίγο, να τόσο δα, από την προ παιδιών εποχή θέλουμε, πριν τη μητρότητα. Όμως μόλις αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό δε θα συμπεριλαμβάνει τις μεγάλες αγκαλιές. Την τεράστια αγάπη. Τα μικροσκοπικά ποδαράκια. Τις γλυκιές φωνούλες. Τις αστείες λεξούλες. Τα «Μαμά σ’αγαπώ!». Τότε παίρνουμε δύναμη για να ξεκινήσουμε χίλιες φορές από την αρχή.

Και κάπως έτσι εξηγείται. Γιατί παρακαλάς να κοιμηθούν τα παιδιά σου, αλλά μόλις κοιμούνται να σου λείπουν τόσο πολύ!

Λίζα

Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια

Write A Comment