Κείμενο: Πηνελόπη Κερασοβίτη

Έγινα μαμά 3 χρόνια πριν γεννήσω. Και ακόμη δεν ξέχασα.

Πέρασαν ήδη 4 χρόνια από την πρώτη φορά που έγινα μητέρα… Βλέπεις, πάντα πίστευα ότι μητέρα γίνεσαι από τη στιγμή που θα φωλιάσει μέσα σου αυτό το μικρό σποράκι. Είτε αυτό αντικρίσει τον κόσμο, είτε επιστρέψει στον ουρανό, από όπου κατέβηκε για λίγο…

Μέσα από πολλές δοκιμασίες, χαμόγελα και δάκρυα, χαρές και απογοητεύσεις, ήρθε η στιγμή που κι εμείς ακούσαμε το πιο ευχάριστο, το πιο ξεχωριστό νέο της μέχρι τότε ζωής μας. Οι προσπάθειές μας είχαν πια αποτέλεσμα, ήμουν ήδη 5 ½ εβδομάδων έγκυος.

Λέξη μαγική, που απορούσα πάντα πώς μπορεί σε κάποια ζευγάρια να προκαλεί άγχος ή ακόμη και στενοχώρια. Ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι, τόσο πλήρεις, τόσο ολοκληρωμένοι, νιώθαμε ότι όλος ο κόσμος είχε φωτιστεί. Η χοριακή ήταν τόσο υψηλή, που ο γιατρός μας από την αρχή θεώρησε βέβαιο ότι πρόκειται για δίδυμη κύηση. Διπλή χαρά λοιπόν…

Κράτησε όμως μόνο λίγες μέρες, 3 για την ακρίβεια. Έντονοι πόνοι, λίγο αίμα και μετά όλα έγιναν αστραπιαία.

Θυμάμαι να πηγαίνω στο γιατρό σαν υπνωτισμένη. Να κρέμομαι από τα χείλη του, για να μου πει τι έχει συμβεί. «Αποκλείεται να τα χάσουμε και τα δύο», μου έλεγε. Κι έπειτα ήρθαν οι εξετάσεις. Πολλές εξετάσεις. Όλη μου η ζωή κρεμόταν από ένα τετραψήφιο και μετά τριψήφιο νούμερο. Ένα νούμερο, που αντί να ανεβαίνει, έπεφτε, προσγειώνοντάς με στην πραγματικότητα. Όλα είχαν τελειώσει…

Θυμάμαι το γιατρό να μου λέει με απάθεια «Δύο ήταν, τέλειωσε, πάνε στο διάολο. Προχωράμε μπροστά για τα επόμενα». Όχι, δεν πάνε στο διάολο, και όχι, δεν προχωράμε μπροστά. Θέλω το χρόνο μου. Να το συνειδητοποιήσω, να κλάψω, να πενθήσω, να συνηθίσω την απουσία, να πάψω να χαϊδεύω την κοιλίτσα μου, να πάψω να ονειρεύομαι τη στιγμή που θα τα κρατήσω.

Θυμάμαι να γυρίζω από το νοσοκομείο και βγαίνοντας από ένα φαρμακείο, να λυγίζω, να κάθομαι στο πεζοδρόμιο και να κλαίω ασταμάτητα. Κι ο άνθρωπός μου, το στήριγμά μου, να με αγκαλιάζει χωρίς να μιλά. Τα έλεγε όλα το άγγιγμά του, τα μαρτυρούσε το βλέμμα του.

Οι μέρες εκείνες ήταν ίσως ό,τι πιο δύσκολο έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Έψαχνα να βρω διεξόδους, για να αποφύγω τα χειρότερα. Για να μπορέσω να ορθοποδήσω ψυχολογικά και σωματικά. Οι αλλαγές, βλέπεις, μετά από μία αποβολή είναι σαρωτικές. Έχεις να παλέψεις με τις σωματικές αλλαγές – ειδικά εάν η εγκυμοσύνη ήταν προχωρημένη. Να διαχειριστείς τις ψυχολογικές μεταπτώσεις, αφενός από την απώλεια κι αφετέρου από τις ορμονικές αλλαγές. Να αντιμετωπίσεις τον κόσμο, ιδιαίτερα αν είχες μιλήσει για την εγκυμοσύνη σου, αλλά και το σύντροφό σου, που δε μπορεί να διανοηθεί το μέγεθος και τις πτυχές όλου αυτού που βιώνεις. Και τέλος, να αναμετρηθείς με τον ίδιο σου τον εαυτό, που είναι πότε κοντά σου και πότε εναντίον σου, πότε αβοήθητο βρέφος και πότε αγριεμένη ύαινα, πότε άγγελος και πότε δαίμονας…

Τώρα πια που όλα αυτά έχουν περάσει, αν έπρεπε να μιλήσω σε ένα δικό μου άνθρωπο που ίσως βιώνει μία παρόμοια κατάσταση, ξέρω ακριβώς τι θα του έλεγα, ξέρω ακριβώς τι θα ήθελα εγώ να ακούσω τις στιγμές εκείνες:

#1. Μίλα… Διάλεξε τους ανθρώπους στη ζωή σου που δε θα σε λυπηθούν, αλλά θα σε συμπονέσουν, δε θα σε φορτώσουν με βάρη δικά τους, αλλά θα απαλύνουν τα δικά σου. Δε θα διατυμπανίσουν τη θλίψη σου, αλλά θα την κρατήσουν σα φυλαχτό που τους το εμπιστεύτηκες. Κι αν το να μιλήσεις σού είναι κάποιες στιγμές δύσκολο, οι πραγματικά δικοί σου άνθρωποι αρκούνται και σε ένα βλέμμα, για να αισθανθούν τον πόνο σου και να τον γιατρέψουν.

#2. Πένθησε… Βρες το χρόνο να διαχειριστείς αυτό που σου συμβαίνει. Κλάψε, κλάψε γοερά και δυνατά, μην κρατήσεις μέσα σου κομμάτια που θα βασανίζουν την ψυχή σου, μη στοιβάξεις τίποτα στα συρτάρια του μυαλού σου, γιατί κάποια στιγμή θα ξεχυθούν με ορμή και θα μαυρίσουν όλο σου το ΕΙΝΑΙ.

#3. Βρες διεξόδους… Κάνε πράγματα που θα αδειάσουν το μυαλό σου, πράγματα που θα σε βοηθήσουν να λυτρωθείς από τον πόνο που σε κατακλύζει. Θυμάμαι τον εαυτό μου στις δύσκολες αυτές στιγμές να έχω την ανάγκη να βρεθώ στην εκκλησία. Να ακούσω τις αγγελικές φωνές των μοναχών στο γυναικείο μοναστήρι που επισκεπτόμασταν… Σε κάποια από αυτές τις επισκέψεις, έκλαψα πολύ και όταν πλέον βγήκα από τη Μονή, ένιωσα σαν κάποιο θείο χέρι να είχε ξεριζώσει τον πόνο μου. Κι ήταν τόση η αγαλλίαση εκείνη ακριβώς τη στιγμή, που από εκεί και έπειτα είχε γίνει η αρχή για να ξεπεράσω τη δύσκολη αυτή κατάσταση.

#4. Ζήσε με την απώλεια, αλλά μη ξεχάσεις… Η μνήμη πολλές φορές είναι λυτρωτική. Μαθαίνεις να ζεις με αυτό που σου συνέβη, αλλά όταν το πρώτο ξάφνιασμα περάσει, σε αφήνει πλέον ικανό και δυνατό να ανασκουμπωθείς και να μπορέσεις να προχωρήσεις παρακάτω, διορθώνοντας τα όποια λάθη σου. Τίμα το παρελθόν σου, γιατί με τις όποιες δυσκολίες του, σε έκανε αυτό που σήμερα είσαι.

#5. Πίστεψε… Όταν τα σημάδια της απώλειας είναι ακόμη νωπά, όλα φαίνονται μαύρα, απαισιόδοξα. Όσο όμως προχωράς και καταφέρνεις να διαχειριστείς αυτό που σου συμβαίνει, σίγουρα θα αρχίσεις να διακρίνεις μία δέσμη φωτός στην άκρη της διαδρομής σου. Λένε ότι η πίστη μετακινεί βουνά και η αλήθεια είναι ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, πιστεύοντας στον εαυτό σου, στο Θεό, σε ό,τι σε δυναμώνει. Όπως και να ‘χει, η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο πολύ, που οι πιθανότητες πλέον ένα ζευγάρι να μείνει άτεκνο είναι απειροελάχιστες. Όλα θέλουν το χρόνο τους και το θαύμα για εσένα θα έρθει την κατάλληλη στιγμή. Όπως ήρθε και για εμένα. Όπως ήρθε για τόσες μανούλες που πέρασαν ό,τι κι εμείς…

Και τέλος, βρες τον κατάλληλο γιατρό, που θα είναι όχι απλά καταρτισμένος επιστήμονας, αλλά και ευαίσθητος ως άνθρωπος. Που οι απώλειες που έχει αντιμετωπίσει τόσες πολλές φορές στην επαγγελματική του ζωή, δεν τον έχουν αλλοτριώσει, αλλά εξακολουθούν να τον πονάνε κι αυτόν. Σαν να είσαι δικός του άνθρωπος κι όχι ένα ακόμη περιστατικό. Προσωπικά, μου πήρε πολύ χρόνο, μα κυρίως το ισχυρό σοκ μιας τόσο μεγάλης απώλειας, για να αποφασίσω να αλλάξω γιατρό. Κι όταν πια βρήκα τον κατάλληλο για εμένα κι ένιωσα ασφαλής, βίωσα ξανά το θαύμα της μητρότητας. Αλλά – αυτή τη φορά – με την πιο ευχάριστη εξέλιξη: ένα μωρό που αυτή τη στιγμή κοιμάται δίπλα μου γαλήνιο…

Το κείμενο είναι της Πηνελόπης Κερασοβίτη η οποία έχει το blog manoulasos. Μου εμπιστεύτηκε αυτή την κατάθεση ψυχής και την ευχαριστώ πολύ γι αυτό!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! (όπως πχ η σπανακόπιτα). Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες, τον 6 ετών Mini Me (Θάνο) και τον 2 ετών Mini Me Junior (Φοίβο). Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει! Θα με βρεις στα άρθρα και τις φωτογραφίες του e-mama.gr, στα social media, στην επικοινωνία! :)

Write A Comment