Το πιο αποτυχημένο καρναβάλι που ντύθηκα ποτέ!

Τρίτη λυκείου. Τσικνοπέμπτη. Δεν έχουμε κανονίσει τίποτα με τη κολλητή μου γιατί είχαμε φροντιστήρια διαβάσματα, θυμάστε. Και εκεί κάπου στη τελευταία ώρα του σχολείου και μέσα στο κλίμα του καρναβαλιού, αποφασίζουμε να τα γράψουμε όλα στα παλιά μας τα παπούτσια και να κατέβουμε κάτω στο κέντρο που γίνεται πάντα πανζουρλισμός!

Ναι αλλά τι να ντυθούμε;;;; Τελευταία στιγμή;;; Για τη φίλη μου ήταν εύκολο, κοράκι, δεν ήθελε και πολλά, τα είχε όλα έτσι κι αλλιώς. Εγώ όμως;

αποτυχημένη αποκριάτικη στολή

Στρουμφάκι!!! Ωωωω ναι τι ωραία ιδέα, τότε δεν ήταν και πολύ συνηθισμένο, εντάξει, εντυπωσιακό!

Βάζω τζιν, μπλε μπλουζάκι, μπλε μπουφάν, τέλος πάντων πολλά μπλε και άσπρο σκούφο που στρούμφιζε, είμαι και ξανθιά με μακριά στρουμφομαλλιά οκ, για «στολή» τελευταίας στιγμής μια χαρά. Αλλά το πρόσωπο;

«Κάτσε θα σε βάψω εγώ» μου λέει η κολλητή.

«Μη με κάνεις πολύ μπλε, δε θέλω» της είπα.

Και μου περνάει ένα μπογιάτισμα με ένα πολύ απαλό γαλάζιο στα μούτρα.

Κατεβαίνουμε στο κέντρο, μέσα στη τρελή χαρά, γινόμαστε όλοι μια παρέα, γελάμε, περνάμε πολύ ωραία…

Σε μια στιγμή, περνάω μπροστά από ένα καθρέφτη και βλέπω ότι το απαλό γαλάζιο στο πρόσωπο μου έχει σχεδόν φύγει, έχει μείνει ένα αρρωστιάρικο χρώμα, απαράδεκτο. Τα ρούχα μου πια δεν θυμίζουν και τόσο καρναβάλι όσο νόμιζα όταν τα διάλεγα και έβλεπα δίπλα μου υπερπαραγωγές καρναβαλίστικες στολές. Ήμουν ένα αποτυχημένο καρναβάλι. Το πιο αποτυχημένο καρναβάλι της Αριστοτέλους. Δεν είχα καν στολή! Στη πραγματικότητα δεν ήμουν καν καρναβάλι!

Λίγο μετά και ενώ το κρύο ήταν τσουχτερό, βλέπω να έρχεται καταπάνω μας το πιο πετυχημένο καρναβάλι που έχω δει ποτέ μου! (Ειρωνεία; 🙂 )

Ήταν ένας στρουμπουλός τύπος γύρω στα 30 (τότε μου φαινόταν παππούς, χεχεχε) που είχε ντυθεί «Θεός Έρωτας». Αγγελούδι του έρωτα, ή κάτι τέτοιο. Είχε βάψει με χρυσόσκονη το μεγαλύτερο μέρος του σώματος του, κρατούσε ένα τόξο, και τα μαλλιά του ήταν μπουκλίτσα χαρωπή.

Το γεγονός όμως που μας άφησε με ανοιχτό το στόμα ήταν ότι ήταν… ΓΥΜΝΟΣ!

Το μόνο που φορούσε ήταν μια μεγάλη πάνα ακράτειας και τα ολόλευκα αθλητικά του!

Εκείνη τη μέρα μπορεί να είχε 0 βαθμούς στο κέντρο της πόλης.

(Μακάρι! Μακάρι να είχα φωτογραφία! Πόσο λυπάμαι που τότε δεν είχαμε κινητά με φωτογραφική, κάτι τέτοιες στιγμές άξιζαν να τις έχεις φωτογραφία να τις θυμάσαι για πάντα!)

Ο θεόμουρλος λοιπόν έρωτας μας πλησιάζει χοροπηδώντας και τραγουδώντας χαρούμενος και κάθεται μπροστά μου.

Με σοβαρή διάθεση, μου πιάνει το πρόσωπο από το πηγούνι και με καλοκοιτάζει.

«Τι έπαθες πουλάκι μου εσύ; Τι χρώμα είναι αυτό στα μούτρα σου; Γιατί μοιάζεις με πεθαμένη; Τι ντύθηκες;»

Με αφήνει και συνεχίζει τα χοροπηδητά και τη μούρλα!

Κάναμε τουλάχιστον 5 λεπτά να συνέλθουμε από τα γέλια και εμείς και οι γύρω μας!

Ναι, ήμουν το πιο αποτυχημένο καρναβάλι, αλλά δεν το μετάνιωσα καθόλου!

Γιατί τώρα δεν θα είχαμε να θυμόμαστε αυτό με τη κολλητή μου τόσα χρόνια μετά και να μας κάνει να γελάμε με δυνατή φωνή κάθε φορά! 🙂

Η αποτυχία τελικά δεν οδηγεί πάντα σε καταστροφή. 🙂

Liza

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο! 🙂 Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! (όπως πχ η σπανακόπιτα). Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες, τον 6 ετών Mini Me (Θάνο) και τον 2 ετών Mini Me Junior (Φοίβο). Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει! Θα με βρεις στα άρθρα και τις φωτογραφίες του e-mama.gr, στα social media, στην επικοινωνία! :)

4 Σχόλια

  1. …Πάντως η περιγραφή ήταν ξεκαρδιστική! Μπορώ να φανταστώ την απογοήτευσή σου, από την άλλη όμως, στις ηλικίες αυτές και στον ξέφρενο ρυθμό του καρναβαλιού, πιο πολύ μετρά το κέφι και ο… τζερτζελές (!)
    Ο… μπουκλάκης, πάλι, με την πολύτιμη εμπειρία τόοοοσων χρόνων στην πλάτη του (!!!) διόλου απίθανο να υπήρξε κι αυτός κάποτε «το πιο αποτυχημένο καρναβάλι», μη νομίζεις!
    Επειδή μού έφερες στο μυαλό το δικό μου, προσωπικό Βατερλώ (ως πιο αποτυχημένο καρναβάλι!), χμ… μάλλον θα γράψω κάτι παρεμφερές (και θα παρηγορηθείς, να δεις ότι υπάρχουν και χειρότερα!)

    Πολλά φιλάκια! ♥

    • Θα συμφωνήσω, μετράει το κέφι και ο τζερτζελές, περάσαμε πολύ όμορφα και αποδεδειγμένα αξέχαστα 🙂
      Πωπω! Τι ωραία χρόνια τότε ε; Περνούσαμε τέλεια έτσι κι αλλιώς!
      Όσο για το «Θεό έρωτα», λες να υπήρξε και εκείνος στη θέση μου; χαχαχα. Πολύ θα ήθελα να τον ξανασυναντούσα πάντως κάποια στιγμή!
      Το μόνο σίγουρο είναι ότι ανυπομονώ να διαβάσω για το δικό σου αποτυχημένο καρναβάλι!!! 🙂
      Περιμένω!
      ♥ Φιλιά! ♥

    • Τι μένει τελικά ε; Οι όμορφες αναμνήσεις από τα πιο κουλά περιστατικά! χαχαχα Μας κάνει ακόμη και γελάμε με φωνή με τη κολλητή μου! 🙂 Και χαίρομαι πολύ που έκανε και εσένα να γελάσεις!!! 🙂

Write A Comment