Αγαπημένε μου γιε. Δε μεγαλώνεις

Αυτή τη στιγμή κοιμάσαι στην αγκαλιά μου. Το αριστερό σου χέρι ακουμπάει το κεφαλάκι σου κρατώντας την αγαπημένη σου κουβέρτα. Η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι καν κουβέρτα αλλά τα μαλλιά μου. Τα κρατούσες από τη στιγμή που αποκοιμήθηκες. Η αναπνοή σου είναι ήρεμη, μπορώ να σε πάω στο κρεβατάκι σου τώρα, προσπαθώντας να προσπεράσω το καγκελάκι ασφαλείας που είχαμε βάλει για εσένα, το οποίο τώρα μοιάζει αχρείαστο. Σηκώνομαι και βουλιάζεις στην αγκαλιά μου. Το βάρος σου είναι ασήκωτο πια και η αγκαλιά μου πολύ μικρή για τα μακριά σου πόδια.

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Χθες σε παρακολουθούσα πως σκαρφάλωσες στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, όταν σε πήρα από τον παιδικό σταθμό. Ο ρόλος μου ήταν μόνο να σε δέσω. Υποψιάζομαι ότι πολύ σύντομα θα χρειάζεσαι πολύ λιγότερη βοήθεια σε αυτό. Είναι απλά θέμα χρόνου…

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Έχεις μάθει να ρίχνεις νερό από το μεγάλο μπουκάλι στο ποτήρι σου. Μπορεί να σου ξεφύγουν μια – δυο σταγόνες αλλά ξέρεις πολύ καλά πια τη διαδικασία. Εγώ σου υπενθυμίζω απλά να χρησιμοποιείς και τα δυο χεράκια για να το κρατάς. Νιώθω την ανάγκη να το κάνω αυτό. Νιώθω ότι με χρειάζεσαι – μέχρι να σε δω να κρατάς το ποτήρι με τον τίγρη με το ένα χέρι σου. Εκείνη τη στιγμή υποχωρώ. Όχι, δε μίκρυνε το ποτήρι. Η μόνη εξήγηση είναι ότι μεγάλωσαν τα χέρια σου και μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα από όσα προλαβαίνω να αποδεχτώ.

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Τα πας πολύ καλά με την εκπαίδευση τουαλέτας, σήμερα δεν είχες ούτε ένα ατύχημα, όπως δεν είχες και την εβδομάδα που μας πέρασε. Η πάνα σου και σήμερα το πρωί ήταν στέγνη γιατί το σώμα σου και η ουροδόχος κύστη σου προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα της τουαλέτας. Η συλλογή από τα εσώρουχα σου έχει μεγαλώσει, από 3 έχουν γίνει σχεδόν 30 και οι πάνες θα γίνουν σύντομα μια μακρινή ανάμνηση. Είμαι τόσο χαρούμενη και περήφανη!

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Έφερες σπίτι μια σακούλα από τον παιδικό σταθμό με καραμελίτσες και καλούδια που σας κέρασε ένας συμμαθητής που είχε γενέθλια. Τις επεξεργάστηκες όλες και αποφάσισες ποιες θέλεις να ανοίξεις. Σε ρώτησα αν θα ήθελες να σου ανοίξω την πρώτη. Με αγνόησες. Aναδιατύπωσα την ερώτηση και σε ρώτησα αν θα ήθελες να σε βοηθήσω να ανοίξεις την καραμέλα. Σιωπή ξανά. Όταν ξαφνικά είδα τα μικροσκοπικά χεράκια σου να έχουν ξετυλίξει την καραμέλα. Έριξες αδέξια το χαρτί στο πάτωμα και έσκασες την όμορφη ροζ καραμέλα στο στόμα σου!

Αλλά δε μεγαλώνεις…

Ξέρω ότι, ότι έχω πει μέχρι στιγμής δείχνουν το αντίθετο από αυτή τη δήλωση. Συνειδητοποιώ ότι ακούγομαι σα να είμαι μια μαμά σε άρνηση. Αλλά δεν είμαι. Η αλήθεια είναι ότι θέλω να είσαι το μωρό μου για πάντα. Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν αγαπάω αυτή τη περίοδο της ζωής σου. Που μια απλή βόλτα μαζί είναι το highlight της ημέρας. Που μου ζητάς να σου φιλήσω το «μπουμ» σου και περιμένεις να σου πω: «η μαμά πήρε τον πόνο, σε λίγο θα γίνει καλά».

Ξέρω ότι δε θα είναι πάντα έτσι. Αποδέχομαι ότι γίνεσαι μεγάλος. Τα ρουχαλάκια σου που μικραίνουν όλο και συχνότερα σχεδόν μου το φωνάζουν.

Αλλά δε μεγαλώνεις. Απλά αναπτύσσεσαι και ξεφεύγεις…

Από τα 18-24Μ ρούχα σου. Από το εκπαιδευτικό ποτηράκι σου. Από τις μωρουδίστικες προτιμήσεις στα παιχνίδια σου. Από τα χέρια μου και την αποκλειστική προστασία μου. Από την αγκαλιά μου και από κοντά μου. Γνωρίζοντας το αυτό, θέλω να σε κρατήσω για πάντα στην αγκαλιά μου και να μη σε αφήσω. Αλλά αυτό είναι μια άνιση μάχη και το ξέρω. Πρέπει να κοιμηθείς και το ίδιο πρέπει να κάνω και εγώ.

Καληνύχτα γλυκό μου αγοράκι και να θυμάσαι αυτό: Όσο και να μεγαλώσεις δε θα «φύγεις» ποτέ από την αγάπη μου. Από τις μέρες μου και το μέλλον μου. Από τις σκέψεις και τη φροντίδα μου. Από την καρδιά μου.

Όσο μακριά και αν «φύγεις» θα είμαι αρκετά κοντά για να είμαι στην καρδούλα σου. Γνωρίζοντας αυτό μπορώ να κοιμηθώ πιο ήσυχη σήμερα το βράδυ. Είναι πιο ήρεμη η καρδιά μου και ή σκέψη μου.

Ακόμα και αν μεγαλώσεις… θα είσαι λίγο μεγάλος για την αγκαλιά μου αλλά ποτέ πολύ μεγάλος για την καρδιά μου!

Liza

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο! : ) Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

Ελεύθερη μετάφραση

7 Σχόλια

  1. Αχ αυτοί οι γιοί μας,τι αγάπη άνευ όρων νιώθω δεν μπορώ να περιγράψω,δεν υπάρχουν λόγια.Πόσο σε νιώθω σε όλα αυτά που γράφεις!

    • Και αυτή η απερίγραπτη αγάπη!!! Το ίδιο νιώθουμε όλες οι μαμάδες λίγο πολύ, για εμάς θα είναι πάντα τα μωρά μας, μικρά μεγάλα δεν έχει σημασία! ❤

  2. Inventivemommy Reply

    Αυτό τα λέει όλα “Όσο και να μεγαλώσεις δε θα «φύγεις» ποτέ από την αγάπη μου. Από τις μέρες μου και το μέλλον μου. Από τις σκέψεις και τη φροντίδα μου. Από την καρδιά μου.” Ότι άλλο και να πούμε περιττεύει

    • Όταν το μωρό σου γίνεται παιδί και ανοίγει για πρώτη φορά τα δικά του μικρούλικα φτερά είναι μια περίεργη μετάβαση. Εκεί καταλαβαίνεις ότι θα υπάρξουν πολλές ακόμη. Όμως μέσα σου ξέρεις ότι θα πετάξει αλλά δε θα φύγει γιατί είναι πάντα μέσα στη καρδούλα σου! 🙂 ❤

Write A Comment