Το ναι έχει μια προφανή γοητεία. Σε κάνει να νιώθεις αρεστός, βολικός, σε κάνει να νιώθεις «το καλό παιδί» που δε θα χρειαστεί να ζήσει με το φόβο της απόρριψης.

Το όχι από την άλλη έχει μια διαφορετική γοητεία. Λιγότερο προφανή, αλλά πιο ηδονιστική. Έχει γεύση μεταλλική και υφή δροσερή. Είναι από αυτές τις λέξεις που όταν τολμάς επιτέλους να τις ξεστομίσεις, είναι σαν να βγαίνεις από το σώμα σου και να κοιτάζεις τον εαυτό σου από ψηλά, χειροκροτώντας τον. Αναρωτιέσαι τελικά αν είσαι εσύ που βρήκες το θάρρος να πεις αυτό που ήθελες και όχι κάποιος άλλος.

Ζούμε αναμφισβήτητα στην εποχή των πολλών εύκολων ναι. Δε ρισκάρουμε εύκολα να πάμε κόντρα στο ρεύμα της θετικότητας και μιας -μέσα σε πολλά εισαγωγικά- «θετικής σκέψης» που έχει καταντήσει ψυχαναγκασμός.

Λέμε ναι στη δουλειά μας, ναι στον σύντροφο μας, άπειρα ναι στα παιδιά μας, ναι στους φίλους μας, ναι σε όποιον τύχει να μας ζητήσει κάτι, ακόμα και τη στιγμή που είναι πασιφανές ότι μας φέρνει σε δύσκολη θέση.

Είναι τόσα πολλά τα ναι μας, που ακόμα κι όταν λέμε όχι, ο απέναντί μας δεν ακούει «όχι», αλλά «πείσε με».

Πόσα και πόσα όχι δεν έγιναν ναι κάτω από την πίεση της πειθούς ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι μας σέβονται!!!

Όχι αγαπητοί μου! Το όχι είναι όχι και όταν το λέω το εννοώ.

Όχι, δε μπορώ να αναλαμβάνω όλες τις υποχρεώσεις του σπιτιού μόνη μου.

Όχι, δεν προλαβαίνω να εξυπηρετώ τους πάντες.

Όχι, δεν μπορώ να κάνω ΚΑΙ αυτή τη δουλειά.

Όχι, δεν μπορώ να σου έχω πάντα το φαγητό ζεστό στο τραπέζι την ώρα που εσύ πεινάς. Είμαι άνθρωπος!

Όχι, δε θέλω να χαμογελάω πάντα.

Όχι, δε μου αρέσουν όλες οι συμπεριφορές.

Μην το φοβάσαι το όχι. Δεν είναι αφοριστικό. Πολλές φορές ένα όχι κρύβει μέσα του πολλά κεκαλυμμένα ναι. Περισσότερα πάντως από ένα κουρασμένο, αδιάφορο, «από συνήθεια» ναι.

Να λες όχι όταν το νιώθεις. Κι όταν το νιώθεις, να το εννοείς.

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Write A Comment