Να τι συμβαίνει όταν οι εργαζόμενες μητέρες δεν έχουν θέση σε παιδικό σταθμό

Ήταν πριν ένα χρόνο όταν δεν είχα που να αφήσω τα παιδιά και τα πήρα μαζί μου στη δουλειά. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Έκλεισα τα μάτια στα βλέμματα στη δουλειά μου γιατί… δεν είχα άλλη επιλογή. Έκλεισα τα μάτια στην επικινδυνότητα αυτού που έκανα, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή. Γιατί δεν είχα επιλογή να λείψω εκείνη τη μέρα από τη δουλειά. Σκέφτηκα ότι θα τα καταφέρουμε. Σκέφτηκα ότι θα μπορώ να δουλέψω και ταυτόχρονα να απασχολήσω και τα μικρά μου.

Όμως σε ένα τηλεφώνημα, καθώς μιλούσα με πελάτη, άκουσα ουρλιαχτά. Αντιλήφθηκα ότι τα μικρά έλειπαν από το γραφείο μου. Έκλεισα γρήγορα το τηλέφωνο στον πελάτη, δε θυμάμαι καν αν του αιτιολόγησα ποτέ το γιατί. Διακτινίστηκα στο κουζινάκι και εκεί μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Το χεράκι του μικρού μου με έγκαυμα από το καυτό νερό του ψύκτη.

Ναι, φυσικά και μόλις θα έβρισκαν ευκαιρία θα έφευγαν από την προσοχή μου. Ναι φυσικά και θα γινόταν ατύχημα. Ο χώρος δεν είναι κατάλληλος για παιδιά 6 και 2 ετών! Τον άρπαξα και άρχισα να τρέχω. Ζήτησα από τον μεγάλο να με ακολουθήσει χωρίς όμως να τσεκάρω αν όντως το έκανε. Γύρισα και τον κοίταξα όταν πια ήμασταν έξω από το γραφείο. Ναι, με ακολουθούσε τελικά. Αλλά είχε δάκρυα στα μάτια του. Τρόμαξε αλλά δεν ήθελε να μου το δείξει. Και τότε αρχίσαμε να κλαίμε και οι τρεις.

Το έγκαυμα ήταν αρκετά γερό. Ζήτησα βοήθεια από το πρώτο φαρμακείο που βρήκα μπροστά μου. Του την έδωσαν. Ηρεμήσαμε όλοι κάπως. Ο μικρός με γράπωσε από το λαιμό και του έμεινε το παράπονο. Πήγα σπίτι και άρχισα να σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω. Ήταν τέτοια η μέρα που δεν είχα επιλογή πραγματικά. Έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά. Βρήκα Υποχρέωσα άνθρωπο να μου κρατήσει μόνο τον μικρό μέχρι να ολοκληρώσω τη δουλειά μου και να επιστρέψω. Και πήρα το μεγάλο ξανά μαζί μου.

Γιατί τα παιδιά συμπεριφέρονται χειρότερα μπροστά στη μαμά;

Εκείνη τη μέρα δε θέλω να τη θυμάμαι. Και έκανα υπέρβαση που έσκαψα στην ψυχή μου για να γράψω όλα αυτά. Αλλά τότε θυμήθηκα ότι έχω ξαναβρεθεί σε εκείνη τη θέση. Όταν πριν μερικά χρόνια πάλεψα αρκετά με το τέρας της γραφειοκρατείας και της ανοημοσύνης. Για να βρω θέση σε έναν παιδικό για τον μεγάλο μου. Και τελικά δεν τα κατάφερα. Συμπτωματικά όμως τότε ήμουν έγκυος στον μικρό μου. Οπότε η άδεια εγκυμοσύνης με βοήθησε να τον κρατήσω σπίτι. Όμως αν δεν υπήρχε αυτή η υπέροχη σύμπτωση εκείνη την περίοδο, προφανώς θα έχανα τη δουλειά μου.

Το σκέφτομαι λοιπόν ένα χρόνο από την ημέρα που συνέβη αν μπορούσα να το γράψω ή όχι. Το έγραψα όμως για να δώσω τροφή για σκέψη.

Να μάθουν περισσότεροι άνθρωποι τι συμβαίνει. Τι συμβαίνει όταν μια εργαζόμενη μάνα δεν έχει θέση για το παιδί της σε παιδικό σταθμό:

Σε όλους τους υπεύθυνους που σχετίζονταν με το θέμα και τους έστειλα τo 2015 επιστολή διαμαρτυρίας. Με e-mail. Και με την κραυγή αγωνίας για την έλλειψη θέσεων σε παιδικούς σταθμούς. 37 στο σύνολο και τα έχω όλα κρατημένα. Και έλαβα απάντηση μόνο από έναν. Για να μου απαντήσει ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν αλλάζει. Τον ευχαριστώ έστω και για αυτή την απάντηση.

Σε όλους όσους νομίζουν ότι οι δημοτικοί παιδικοί μπορούν να καλύψουν τις εργαζόμενες μητέρες. Όχι σε όλους τους δήμους. Αφού καλυφθεί πρώτα το ποσοστό ΕΣΠΑ, όπου προτεραιότητα δεν έχουν οι εργαζόμενες μητέρες. Και σε μερικούς παιδικούς αυτό το ποσοστό μπορεί να είναι 100%. (για του λόγου το αληθές, αυτή τη στιγμή περιμένω τα αποτελέσματα από δύο δημοτικούς παιδικούς σταθμούς. Και οι δύο μου εξήγησαν ότι πρώτα πρέπει να βγουν τα αποτελέσματα ΕΣΠΑ. Για να δουν αν θα πάρουν και το δικό μου παιδί. Και οι δύο ήταν ιδιαίτερα αποτρεπτικοί όταν μίλησα μαζί τους για το αν θα βρεθεί τελικά θέση.) Εκτός αυτού, αν είσαι σούπερ τυχερή και μπεις τελικά σε δημοτικό, θα πρέπει να λάβεις υπόψιν σου ότι τα ωράρια του δημοτικού δε συμβαδίζουν σχεδόν ποτέ με τα δικά σου. Αλλά δεν παραπονιέσαι, από το τίποτα είναι θεόσταλτο δώρο ακόμη και έτσι.

Σε όλους όσους δεν έχουν ιδέα ότι παλεύουμε να βρούμε μια θέση έστω και σε ιδιωτικό. Έστω με πληρωμή.  Ακόμη και στα μεγάλα αστικά κέντρα. Που οι παιδικοί είναι περισσότεροι. Αλλά ακόμη και έτσι, οι θέσεις είναι πολύ λιγότερες από τις ανάγκες.

Σε όλους όσους δεν περνούσε καν από το μυαλό τους ότι αυτή η έλλειψη θέσεων, ανάγκασε εργαζόμενες σε παραίτηση. Τουλάχιστον εκείνες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Ότι η ελληνική πραγματικότητα έδωσε την επιλογή σε κάποιες εργαζόμενες να συνεχίσουν τη δουλειά τους. Αλλά να πληρώνουν το μεγαλύτερο ποσό του μισθού τους στους παιδικούς. Και να κάνουν υπομονή για να μη χάσουν τη δουλειά τους, μέχρι το παιδί να μεγαλώσει.

Σε όλους όσους θίγονται (γιατί δεν ξέρουν) όταν κάποιος μιλάει για την έλλειψη θέσεων για τις εργαζόμενες. Αλλά είναι η αλήθεια. Η κοινωνική πολιτική να δίνονται θέσεις στις άνεργες μητέρες για να βρουν δουλειά, με βρίσκει σύμφωνη. 30 χρόνια πριν, που η μαμά μου ήθελε να με βάλει σε παιδικό σταθμό ήταν αδύνατο. Γιατί τότε έπαιρναν μόνο εργαζόμενες. Και κάπως έτσι η μαμά μου δε μπορούσε να δουλέψει σε περίοδο που υπήρχαν δουλειές. Από τότε τίποτα δεν άλλαξε σε αυτό το αισχρό σύστημα που κάνει επιλογή κατά διαστήματα ποια παιδιά θα βάλει μέσα. Και τα υπόλοιπα θα απορριφθούν, επειδή δε φτάνουν οι θέσεις.

Πρέπει να αρχίσουμε να το φωνάζουμε! Όλες! Γιατί σήμερα πλήττονται οι εργαζόμενες, αλλά αύριο κανείς δεν ξέρει, όπως δείχνει και η ιστορία. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν όλοι είναι ότι:

ΔΕ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ! Οι θέσεις σε παιδικούς και ειδικά σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, είναι πολύ λιγότερες από τις ανάγκες. Ακόμη και αν πάρουν όλες οι μητέρες voucher ΕΣΠΑ, ΔΕ θα βρούμε όλες θέση! Πρέπει να φτιαχτούν δομές!

Οι εργαζόμενες απλά είμαστε εκείνες που αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του προβλήματος σε πραγματικό χρόνο. Αυτή είναι η αλήθεια. Την ίδια στιγμή που άλλες χώρες έχουν πάνω από 70 χρόνια μέριμνα για τα όλα τα παιδιά. Και για των εργαζομένων!

Εκείνη τη μέρα που έπαθε ο μικρός μου το ατύχημα στη δουλειά μου, έβρασα. Θύμωσα με όλους όσους ευθύνονται! Κοκκίνισα και έβαλα τα κλάματα σαν μικρό κορίτσι. Που δεν μπόρεσα να βρω άλλη λύση. Που οι συνθήκες είναι αυτές. Που εξαιτίας μου έπαθε ότι έπαθε και δεν μπόρεσα να μείνω μαζί του μετά το ατύχημα. Όμως έτσι λειτουργούμε στην Ελλάδα. Ίσως θα πρέπει να υπάρξει ένα πιο συγκλονιστικό γεγονός. Να χυθεί περισσότερο “αίμα”. Ως συνέπεια από την έλλειψη θέσεων σε παιδικούς σταθμούς. Για να αλλάξει κάτι επιτέλους. Και πάλι δυστυχώς δεν είμαι σίγουρη…

Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο! Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Write A Comment