Ο Χαμένος τα παίρνει όλα

Ξαπλώνω να κοιμηθώ, αλλά που να κλείσω μάτι. Νιώθω το κεφάλι μου να γυρίζει και μυρμήγκια να περπατάνε στο μέτωπο μου. Τελικά με παίρνει ο ύπνος όπως όπως και στις 6 το πρωί, ξημέρωμα Σαββάτου, το μάτι γαρίδα! Βάζω καφέ στην καφετιέρα και κάθομαι, σίγουρα ένα πεντάλεπτο, να βλέπω το νερό να πέφτει σταγόνα σταγόνα. Και σκέφτομαι: από πού μας ήρθε αυτό τώρα!

Προσπαθώ να μαζέψω τη σκέψη μου και στις ώρες και τις μέρες που περνάνε βιώνω όλες τις ψυχικές καταστάσεις που περιέγραψε ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Αριστοφάνης μαζί, ωσάν να είμαι πρωταγωνίστρια στην Επίδαυρο. Θυμός, άγχος, απογοήτευση, απελπισία, φόβος, κάνουν πάρτυ μέσα στο κεφάλι μου. Την ευθύνη την είπα; Έχω ευθύνη για τα παιδιά μου. Πρέπει να σκεφτώ όλα τα πιθανά σενάρια και να προβλέψω. Πώς στο διάολο να προβλέψω κάτι που δε μπορούν να προβλέψουν τα μεγαλύτερα κεφάλια της Ευρώπης;;;;;

Διαβάζω, ακούω, αφουγκράζομαι και προσπαθώ να καταλάβω το σωστό και το λάθος. Αλλά η ζωή συνεχίζεται κι έτσι πηγαίνω στη δουλειά, ολίγον σαν ρομπότ ομολογώ, αλλά πηγαίνω. Συναναστρέφομαι και η ζωή συνεχίζεται…μουδιασμένα, δε λέω, αλλά συνεχίζεται. Και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως αυτές τις μέρες ζω με το ένα ποδάρι σε μία Ελλάδα και το άλλο ποδάρι σε μία άλλη, τελείως διαφορετική Ελλάδα.

Η μία Ελλάδα είναι μέσα στο σπίτι μου. Τη συναντάω στην τηλεόραση μου. Ο απόλυτος πολιτικός απολιτισμός. Βλέπω πολιτικούς να ξεκατινιάζονται και τους ακούω να τσιρίζουν μέσα στο κεφάλι μου. Παρακολουθώ δημοσιογράφους που θαρρείς δεν έμαθαν ποτέ τι είναι η δεοντολογία και οικονομολόγους που φάσκουν και αντιφάσκουν. Όλοι τους κάνουν βόλτα μέσα στο σαλόνι μου. «Άι στο καλό! Θα την κλείσω και δεν θα την ξανανοίξω» σκέφτομαι.

Έλα μου όμως, που καταπόδας ακολουθεί το διαδίκτυο. Μέσα στο σπίτι μου καλέ κι αυτό! Αλήθειες και αναλήθειες, οι περισσότερες γραμμένες στο πόδι με στόχο να προσελκύσουν μερικά κλικ, να παρελαύνουν επίμονα σε «τοίχους» φίλων και γνωστών. Βρε ξουτ!!!! Είπα να ξεφύγω λίγο και δε με αφήνετε. Και αυτοί οι φίλοι να επιμένουν να τους πείσουν όλους για ένα Ναι ή ένα Όχι. Λες και όλοι τους και εκατέρωθεν έχουν πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες μέσα από τη ΣΙΑ και είναι τόσο σίγουροι για το τι πρέπει να ψηφίσουμε όλοι μας. Καλέ εγώ την ευθύνη των παιδιών μου έχω και έχει στραγγίξει ο εγκέφαλος μου, εσείς πως αναλαμβάνετε την ευθύνη και για τους άλλους; Άρε Έλληνα, όπου τζερτζελές και πανηγύρι πρώτος είσαι. Εσύ που τόσα χρόνια δεν σηκώθηκες από τον καναπέ σου να διεκδικήσεις μια καλύτερη Ελλάδα από τους πολιτικούς και τους γραμματιζούμενους σου, τώρα μαλώνεις τι σχέδιο μνημόσυνο να κάνεις στην Ελλάδα σου.

Είναι όμως και η άλλη Ελλάδα! Αυτήν δεν την φοβάμαι, γιατί δε θα πεθάνει ποτέ. Την είδα μέσα στα μάτια της φίλης μου που όταν της διηγήθηκα την γκάφα που έκανα να εγκλωβίσω τις λίγες οικονομίες μου στην τράπεζα, γιατί δεν έχω και δεν θέλω να έχω κάρτες πιστωτικές, ανάληψης κλπ από «ιδεολογία» (άκουσον άκουσον ιδεολογία που βρήκα να έχω) προσφέρθηκε να μου δανείσει από τις δικές τις οικονομίες. Δεν τα πήρα, αλλά ένιωσα σαν να μου χάρισε ολόκληρο το χρέος της Ελλάδας. Την είδα αυτήν την Ελλάδα στη γειτόνισσα που αγχωμένη κι αυτή με συνάντησε στο δρόμο και μου είπε πως έχω μικρά παιδιά και ότι χρειαστώ να το ζητήσω. Την είδα σε ανθρώπους που πάνω σε μια συζήτηση συνεννοήθηκαν σχεδόν με τα μάτια πως στην ανάγκη θα προσφέρει ο ένας στον άλλο ότι χρειαστεί. Την βλέπω κάθε μέρα αυτήν την Ελλάδα στις ψυχές των ανθρώπων!

Κι ενώ σκέφτομαι όλα αυτά μου έρχεται στο μυαλό ο στίχος από ένα τραγούδι. «Ο Χαμένος τα παίρνει όλα» του «ποιητή» Αγγελάκα.

Ο Χαμένος τα παίρνει όλα…

Άπλωνες στα σύννεφα τη τσόχα και με μιας,

έναν αιώνα κέρδιζες ποντάροντας μια ώρα.

Τώρα θυμώνεις, ξεφυσάς κι όλο ρωτάς
που σταματάει αυτή η άγρια κατηφόρα.

Είμαστε Χαμένοι τα τελευταία χρόνια και μην πας μακριά. Θέλω να κάνω πράγματα. Πήρα πτυχία, δουλεύω πολύ, θέλω να δημιουργήσω. Έχω όνειρα, έχω σχέδια… Ίσως να φταίω που δεν τόλμησα, αλλά φοβήθηκα. Ίσως καλύτερα που δεν τόλμησα. Δεν ξέρω…σαν εμένα πολλοί, στρατιές νέων ανθρώπων που χάνονται.

Αλλά εμείς που είμαστε Χαμένοι δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε. Λεφτά θα μου πεις…ωχού μωρέ με τα λεφτά. Εδώ σου μιλάω για ψυχές! Να φάμε θα έχουμε, σε πείσμα όλων αυτών που ανυπομονούν να δουν πλιάτσικα και πείνες. Εμείς εδώ έχουμε φιλότιμο ρε!!!!!

Η Δευτέρα θα μας βρει σίγουρα Χαμένους, όλους μας. Αλλά εμείς οι Χαμένοι, από τη Δευτέρα και μετά θα ξεκινήσουμε να κερδίζουμε.

Το ξες πως είναι κερδισμένος τελικά
όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα;

Και που ξέρεις! Όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός από όλους αυτούς τους παντογνώστες που τρέχουν σε προεκλογικά γραφεία του «Ναι» και του Όχι» – Ναίδες και Όχιδες τους έχω ονομάσει – (αν έχεις το Θεό σου, λες και έχουμε εκλογές) και διαλυθούν τα καθυστερημένα συλλαλητήρια, ίσως να σηκωθούμε κι εμείς από την ησυχία μας. Εγώ, εσύ, η φίλη μου, ο φίλος σου…Άλλωστε όταν έχεις φάει με κάποιον ψωμί και αλάτι, έστω και νοερά, αλλιώς τον βλέπεις και σε βλέπει. Αλλιώς συνεννοείσαι… Αλλιώς βλέπεις τη ζωή!

Μη γκρινιάζεις που δε σου `ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα.
Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά
ο Χαμένος τα παίρνει όλα.

Καλό ξημέρωμα σε όλους τους Χαμένους νικητές…

Αν θέλεις να τα λέμε θα μας βρεις στη σελίδα μας στο facebook και στην ομάδα μας  “Δεν είμαι τέλεια μαμά”

Author

Είμαι η Χριστίνα και τριγυρνάω παντού με ένα χαρτί κι ένα μολύβι και γράφω για οτιδήποτε περνάει από το μυαλό ενός αγοροκόριτσου που έγινε μαμά 2 αγοριών που μεγαλώνουν στην επαρχία…την μαμά τους!

3 Σχόλια

  1. Kαπως έτσι νιώθω κι εγώ….απλά το είχα φτάσει λίιιιγο παραπέρα…..έβλεπα τα παιδιά μου να παίζουν χωρίς σκοτούρες και να γελάνε κι εγω απομακρυνόμουν για να μη με δουν να κλαίω…..Όμως έζησα και την «δευτερη» Ελλάδα που περιγράφεις….και είμαι υπέρήφανη…και θέλω να παλέψω…

  2. Θέλω (και καταβάλω μεγάλο αγώνα ώρες ώρες γι’ αυτό) να είμαι αισιόδοξη. Λέω πως όλα τα παθήματα είναι μαθήματα… που θα πάει, θα μάθουμε λοιπόν! Κι όλα στο τέλος καλά θα πάνε…
    Χαίρομαι κι εγώ που βρεθήκαμε! Σε προσθέτω στο blogroll μου να σε διαβάζω και να τα λέμε.
    Καλή συνέχεια! 🙂

Write A Comment