Είμαι σίγουρη ότι όταν ο Αίσωπος διηγούνταν το μύθο για την αλεπού που επειδή δεν έφτανε τα σταφύλια τα έκανε κρεμαστάρια, κάπου στο βάθος του μυαλού του είχε το συμπαθές είδος ανθρώπου που λέγεται μαμά.

Επειδή αν νομίζεις ότι οι μαμάδες άλλαξαν ξαφνικά και άρχισαν να γίνονται ανταγωνιστικές με την έλευση του διαδικτύου και των social media, πλανάσαι πλάνην οικτρά. Οι μαμάδες στο βάθος των αιώνων προσπαθούν να αποδείξουν στις άλλες μαμάδες και στον εαυτό τους – κυρίως σε αυτόν – ότι είναι οι καλύτερες μαμάδες ever. Ότι τα κάνουν όλα σωστά και ότι οι δικές τους επιλογές είναι μακράν καλύτερες των άλλων μαμάδων. Απλά εκεί που κάθε μαμά προσπαθούσε να αποδείξει την ανωτερότητα των επιλογών της στη γειτόνισσα, στην ξαδέρφη και στην κουνιάδα του μπατζανάκη της, τώρα με το διαδίκτυο έχει τη μοναδική ιστορική ευκαιρία να αποδείξει πόσο καλή μαμά είναι σε χιλιάδες άλλες γυναίκες που την παρακολουθούν διαδικτυακά.

Είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνεις τι ακριβώς εννοώ!

Η μαμά που θηλάζει “κάνει το καλύτερο για το παιδί της”, σε αντίθεση με κάτι άλλες τεμπέλες, ανενημέρωτες.

Η μαμά που δε θηλάζει “κάνει το καλύτερο για το παιδί της”, σε αντίθεση με αυτές τις ψυχοπαθείς που θηλάζουν τα παιδιά τους μέχρι να πάνε φαντάροι, δημιουργώντας τους χίλια δυο ψυχολογικά.

Όσα δε φτάνει η μαμά τα κάνει κρεμαστάρια

Η μαμά που ταΐζει τα παιδιά της υγιεινά “κάνει το καλύτερο για το παιδί της”, σε αντίθεση με αυτές που δίνουν στα παιδιά τους ότι σαβούρα κυκλοφορεί.

Η μαμά που ταΐζει τα παιδιά της λιγότερο υγιεινά και οργανικά “κάνει το καλύτερο για το παιδί της”, σε αντίθεση με τις τρελές που δημιουργούν απωθημένα στα παιδιά τους, τα οποία με μαθηματική ακρίβεια θα πέσουν στα…γλυκά με την πρώτη ευκαιρία.

Θέλεις να σου πω για τις μαμάδες που εμβολιάζουν κι αυτές που δεν εμβολιάζουν, γι’αυτές που μεγαλώνουν παιδιά με ενσυναίσθηση κι αυτές που βάζουν αυστηρά όρια, γι’αυτές που κάνουν attachment parenting κι αυτές που τα αφήνουν στις γιαγιάδες για να ξεσκάσουν λίγο, για τις μαμάδες που δουλεύουν κι αυτές που δε δουλεύουν, για αυτές που χρησιμοποιούν πιπίλα ή καρότσι και γι’αυτές που δίνουν νερό με το καλαμάκι και βάζουν τα μωρά τους μόνο σε μάρσιπο;

Ο κατάλογος των αντίπαλων στρατοπέδων των μαμάδων είναι ατελείωτος, αλλά νομίζω ότι τη γενική ιδέα την έχεις πάρει κι έρχεσαι στα λόγια μου.

Όσα δε φτάνει η μαμά τα κάνει κρεμαστάρια, χωρίς καμιά αμφιβολία.

Πριν βιαστώ όμως να χωρίσω τις μαμάδες σε συντεχνίες και κάστες μου έρχεται στο μυαλό μια άλλη διάσταση.

Τι είναι η γνωστική σύγκρουση;

Ο Festinger, ένας τύπος που ασχολήθηκε με την κοινωνική ψυχολογία και τυγχάνει να ανήκει στους 5 πιο αναγνωρισμένους ψυχολόγους του 20ου αιώνα, λίγο μετά τον Φρόιντ ένα πράγμα, έκανε ένα απλό, κλασικό πλέον πείραμα.

Ανέθεσε σε φοιτητές του να κάνουν μια εντελώς βαρετή εργασία. Σε μερικούς έδωσε για την εργασία αυτή 20 δολάρια, ενώ σε άλλους μόνο 1 δολάριο. Όταν στη συνέχεια ρωτούσε τους φοιτητές αν τους άρεσε η εργασία και κατά πόσο τη βρήκαν ενδιαφέρουσα, διαπίστωσε πως οι φοιτητές που πήραν από ένα μόνο δολάριο απάντησαν ότι ήταν ενδιαφέρουσα, ενώ οι φοιτητές που είχαν πάρει από 20 δολάρια δήλωσαν ότι ήταν πολύ βαρετή!

Ο Festinger με αφορμή αυτό το πείραμα μίλησε για την ανάγκη του ανθρώπου να μην θίγεται η αυτοεκτίμηση του.

Οι φοιτητές που έκαναν την εργασία για 1 μόνο δολάριο, αν την αντιμετώπιζαν ως ανιαρή, θα έφταναν στο σημείο να θεωρούν τους εαυτούς τους βλάκες, επειδή την έκαναν για 1 δολάριο. Για να αποφύγουν το δυσάρεστο αυτό συμπέρασμα άλλαξαν την αντίληψή τους απέναντι στην εργασία, θεωρώντας την ενδιαφέρουσα. Αντίθετα εκείνοι που πήραν 20 δολάρια δεν χρειάζονταν να δικαιολογήσουν τίποτα στον εαυτό τους. Έκαναν μια ανιαρή εργασία για τα χρήματα.

Φυσικά όλα αυτά λειτουργούν υποσυνείδητα. Γενικά οι άνθρωποι χρειάζονται επιβεβαίωση ότι έκαναν τη σωστή επιλογή και την έκαναν σωστά!

Και πριν ξαναβιαστώ να αναφωνήσω “όλες οι μαμάδες το ίδιο κάνουν”, ας σκεφτώ λίγο τι κάνουν οι άντρες.

Έχει αποδειχτεί στατιστικά ότι τα αγαπημένα μας αγόρια, πριν αγοράσουν αυτοκίνητο διαβάζουν πληροφορίες και διαφημιστικά άρθρα για όλες τις μάρκες αυτοκινήτων. Όταν όμως αγοράσουν και μετά, διαβάζουν μόνο εκείνα που σχετίζονται με το αυτοκίνητο που αγόρασαν, επιζητώντας επιβεβαίωση της σωστής απόφασης και αποφεύγοντας εκείνα που θα μπορούσαν να τους δημιουργήσουν γνωστική σύγκρουση.

Δεν θα μιλήσω καν για το ποδόσφαιρο, ούτε για την πολιτική επειδή θα γίνω κακιά και δεν είναι αυτός ο σκοπός μου.

Όσα δε φτάνει η μαμά τα κάνει κρεμαστάρια

Παρόλα αυτά εμείς οι μαμάδες είμαστε όντως μια ειδική κατηγορία ανθρώπου. Μας ενδιαφέρει τόσο πολύ να είμαστε καλές μαμάδες, φυσικά για το καλό των παιδιών μας, που φτάνουμε πολλές φορές στα άκρα για να αποδείξουμε – στον εαυτό μας ντε, σε ποιον άλλο – ότι κάνουμε καλά τη “δουλειά μας”.

Το μόνο που μας απομένει είναι να καταλάβουμε ότι αυτό είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν έχει να κάνει με τον κακό μας εαυτό, ούτε καν με τη γυναικεία μας φύση.

Αυτό που σίγουρα έχει να κάνει με τη γυναικεία μας φύση, είναι αυτό το…πώς το λένε…που τη μια στιγμή φωνάζουμε ότι κάνουμε τις καλύτερες επιλογές και το βράδυ πέφτουμε στο κρεβάτι μας παρέα με τις μεγαλύτερες τύψεις…γιατί στο τέλος τέλος η μαμά που κρίνουμε πιο αυστηρά από όλες είναι ένα πολύ γνώριμο πρόσωπο.

Είμαι σίγουρη ότι η γνωστική ασυμφωνία του Festinger αδυνατεί να το εξηγήσει αυτό. Για περισσότερες πληροφορίες μάλλον πρέπει να απευθυνθούμε στον Φρόιντ!

Καλή μας νύχτα!

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια!!!)

Σας περιμένουμε στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά για να γίνουμε μια όμορφη παρέα!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

12 Σχόλια

  1. Πρόσφατα έκανα αυτές τις σκέψεις Χριστίνα, γυρνώντας ένα βράδυ απο τα γηπεδάκια που πάμε κάθε απόγευμα να παίξουν τα παιδιά. Ήταν 1-2 μαμάδες “τέλειες” που καμάρωναν πως τα 10χρονια παιδιά τους δεν παίζουν και δεν έχουν τάμπλετ playstation κλπ και αναρωτιόμουν πόσο καλή μαμά είμαι επειδή έχουμε τάμπλετ και τους αφήνω να παίξουν. Αφού με έφαγαν οι σκέψεις και οι τύψεις, την άλλη μέρα τις έδιωξα μακριά διότι “ξύπνησα” και σκέφτηκα πως ήμασταν σε γήπεδο χτες το απόγευμα όπως κ κάθε μέρα, για να παίξουν τα παιδια και να μην κλείνονται σε ένα διαμέρισμα και ότι αυτές οι μαμάδες είτε λένε ψέμματα είτε είναι καταπιεστικές:)))
    Άστα Χριστινάκι, ούτε ο Φρόυντ δεν θα λύσει το πρόβλημά μας:)))
    Τέλειο κείμενο, απόλυτα αληθινό!!!! Άπειρα μπράβο!!!

    • Πες μου μια γυναίκα και μαμά που δεν έχει έρθει ακριβώς στην ίδια θέση. Κι εγώ το ίδιο νιώθω πολλές φορές. Και λέω στον εαυτό μου “Μα μόνο εγώ δεν καταφέρνω να μεγαλώνω τα παιδιά μου όπως πρέπει;;;;”. Αλλά μετά τσιμπάω τον εαυτό μου και μου υπενθυμίζω ότι το φαίνεσθαι δεν ταυτίζεται (όχι πάντα τουλάχιστον) με το είναι.
      Τσιμπάμε τον εαυτό μας λοιπόν και…ψυχαναλυόμαστε!
      Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ 🙂

  2. Inventive mommy Reply

    Πόσο δίκιο έχεις! Τελικά είμαστε η προσωποποίηση της διχασμένης προσωπικότητας εμείς οι γυναίκες .

    • Εντάξει και οι άντρες δεν πάνε πίσω. Απλά το εκφράζουν διαφορετικά 🙂 Εμείς οι γυναίκες είμαστε πάντα πιο ακραίες στις εκδηλώσεις του χαρακτήρα μας!

    • Περίπλοκος ο γυναικείος εγκέφαλος! Άντε καλέ…φήμες 🙂

  3. πόσο γέλασα με την ανάρτησή σου…για γέλια και κλάματα μαζί…όλες οι μάνες στο ίδιο στρατόπεδο αλλά με εμφύλιο πόλεμο…τραγικά πράγματα! Οι δε ταμπέλες είναι για τα πανηγύρια…

    • Όπως το είπες Μαρία. Και για γέλια και για κλάματα ώρες ώρες εμείς οι “μανούλες” χιχιχιχι!

  4. Αυτή η γνωστική σύγκρουση μου φαίνεται ένας πολύ καλός μηχανισμός επιβίωσης…
    Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο σας και απόλυτα αληθινό!

    • Ακριβώς αυτό είναι Δέσποινα. Μηχανισμός επιβίωσης…φυσιολογικά πράγματα δηλαδή, αρκεί να έχουμε επίγνωση των κινήτρων μας. Ευχαριστούμε!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.