Όσο εσύ προγραμματίζεις ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά, χάνεις τις καλύτερες στιγμές

Ξέρω ότι είναι μερικές από τις σκέψεις σου, ευχές σου, θέλω σου. «Χρειάζομαι περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά!».  Και στην πραγματικότητα θέλεις περισσότερο ποιοτικό χρόνο και με τον σύντροφο σου. Και με τους φίλους σου. Και με τους γονείς σου.

Στη σημερινή εποχή που έχουμε τόσα εργαλεία για να περνάμε όμορφα μεταξύ μας, δεν έχουμε το χρόνο να το κάνουμε.

Ξέρω τι κάνει καρουζέλ στο μυαλό σου. Οι κανόνες που πρέπει να ακολουθήσεις. Οι δραστηριότητες που είδες στο Instagram. Η πρόταση για ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά σου που είδες στο facebook. Η εξιστόρηση της Μαρίας για το πόσο τέλεια πέρασαν στο τάδε μέρος.

Αλλά δυστυχώς… αυτά δεν είναι για εσένα. Εσύ δεν έχεις τόσο χρόνο. Ή εσύ δεν μπορείς να προγραμματίσεις την επόμενη ώρα, πως θα προγραμματίσεις τον ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά σου; Ή εσύ δεν έχεις τόσα χρήματα για να τα κάνεις όλα αυτά. Νιώθεις ενοχές και απογοήτευση. «Δεν αφιερώνω αρκετό ποιοτικό χρόνο στα παιδιά μου…»

Για όλα τα λάθη που έκανα κόρη μου... Συγγνώμη!

Τι μας συμβαίνει τελικά;

Προβάλλουμε τεράστιες προσδοκίες και πίεση στους εαυτούς μας. Νομίζουμε ότι… «Αν είχα περισσότερα χρήματα. Ή καλύτερη δουλειά. Ή ζούσα κάπου όπου τα οφέλη για τη φροντίδα των παιδιών ήταν διαφορετικά, τότε θα μπορούσα…».

Και αυτό είναι καταπιεστικό.

Κάτσε μια στιγμή και σκέψου. Τι ακριβώς νομίζεις ότι είναι ο “ποιοτικός χρόνος”; Όσο εσύ προγραμματίζεις τον πολυπόθητο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά σου, χάνεις τις καλύτερες στιγμές.

Χάνεις εκείνη τη στιγμή που θα εισβάλλεις στο δωμάτιο τους και θα τα γαργαλήσεις μέχρι να κλάψετε από τα γέλια.

Χάνεις εκείνη τη στιγμή που θα χουχουλιάσετε το βράδυ και θα «αμαρτήσετε» κρυφά με ένα σακουλάκι γαριδάκια. Και μετά ίσως λίγη σοκολάτα.

Μια συνηθισμένη μέρα για εσένα είναι μια μαγική μέρα για τα παιδιά σου

*Διάβασε επίσης – > Μια συνηθισμένη μέρα για εσένα είναι μια μαγική μέρα για τα παιδιά σου

Χάνεις τη στιγμή που το μικρό σου έρχεται και σου δείχνει τη ζωγραφιά του. Και εσύ αντί να του πεις «Πολύ ωραίο αγάπη μου» χωρίς να κοιτάξεις, πιάνεις το μαρκαδόρο και ζωγραφίζεις μαζί του.

Χάνεις τη στιγμή που θα απολαύσετε μαζί κάθε διαδρομή με το αυτοκίνητο στον καθημερινό αγώνα. Και εσύ αντί να βιάζεσαι αμίλητη, πιάνεις κουβέντα και παίζεις παιχνίδια αυτοκινήτου μαζί τους.

Χάνεις τη στιγμή που θα κάνεις μπάνιο το μικρό σου. Και εσύ αντί να το κάνεις βιαστικά-μηχανικά, να του δώσεις χρόνο για να σου δείξει το καινούργιο κόλπο που έμαθε στο κολυμβητήριο.

Μαμά. Δε θα θυμάμαι αν είχαμε καθαρό σπίτι. Θα θυμάμαι μόνο εσένα.

Χάνεις τη στιγμή που θα έρθει η ώρα του ύπνου. Και εσύ αντί να ζητάς επιτακτικά να κοιμηθούν γιατί ήρθε η ώρα του ύπνου, να διαβάσεις παραμύθι. Να κάνεις αστεία τη φωνή σου. Να ζητήσεις από τα παιδιά να πουν ένα δικό τους, από το μυαλό τους. Και κάποιες φορές να σε πάρει εκεί ο ύπνος μαζί τους.

Χάνεις τη στιγμή της αγκαλιάς και του φιλιού. Και εσύ αντί να αγκαλιάσεις και να φιλήσεις στα γρήγορα, να κάτσεις εκεί για ώρα. Και να το απολαύσεις, να το ζήσεις, να το ευχαριστηθείς τόσο που να μπορέσεις να το φυλάξεις μέσα στην καρδιά σου.

Τελικά…

Περνάμε αρκετό χρόνο με τα παιδιά μας. Αυτό που κάνουμε με αυτόν τον χρόνο είναι αυτό που τον καθιστά ξεχωριστό. Ποιοτικό. Όχι το πού. Όχι για πόση ώρα. Όχι το κόστος.

Υπάρχει ένα απόσπασμα του Τολστόι που λέει:

«Δεν υπάρχει παρελθόν και δεν υπάρχει μέλλον. Κανείς δεν έχει εισέλθει ποτέ σε αυτά τα δύο φανταστικά βασίλεια. Υπάρχει μόνο το παρόν.»

Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως “ποιοτικός χρόνος”. Όταν θα είμαστε εντάξει απλά με τον χρόνο. Τότε θα αποκτήσουμε το καλύτερο είδος χρόνου που υπάρχει. Τότε θα κερδίσουμε τις στιγμές που είναι ακριβώς μπροστά μας αλλά τις χάνουμε.

Λίζα

Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια

Cover Photo Credit: Richard Drury/Getty Images

Write A Comment