Όταν κάνει ζημιά το παιδί σου έχεις 2 επιλογές. Να το μαλώσεις ή να κάνεις αυτό.

Το ποστ αυτό από τη σελίδα Play at home mom έγινε viral αμέσως. Και αυτό γιατί έχει ένα τόσο ισχυρό μήνυμα και τροφή για σκέψη. Ας το σκεφτούμε λοιπόν λίγο καλύτερα…

Διαβάστε το ποστ:

Οι κόρες μας έπαιζαν προχθές το απόγευμα στο δωμάτιο τους. Έτυχε η μια τους να πέσει με δύναμη πάνω στην γυψοσανίδα.

Η εννιάχρονη κόρη μου έτρεξε κάτω κλαίγοντας για να μου πει ότι έπρεπε οπωσδήποτε να μου δείξει κάτι.

Ανέβηκα πάνω κι είδα τον τοίχο. Η κόρη μου ένιωθε ήδη πολλές τύψεις, το έβλεπα παντού πάνω της.

Δε χρειάστηκε να την κάνω εγώ να νιώσει ενοχές. Δε χρειάστηκε να την κάνω εγώ να ντραπεί. Δε χρειάστηκε να κάνω μια ήδη χάλια κατάσταση, χειρότερη.

– “Μαμά λυπάμαι τόσο πολύυυ! ” μου είπε.

– “Το ξέρω.” απάντησα.

– “Ο μπαμπάς θα θυμώσει πάρα πολύ μαζί μου, δεν μπορώ να του το πω!”

– “Εντάξει, όταν νιώσεις έτοιμη, θα του το πεις.”



Γνώριζε. Γνώριζε ότι εκείνος θα επηρεαζόταν πιο πολύ από αυτό που έγινε. Ότι εκείνος θα έπρεπε να σπαταλήσει όλη του τη μέρα για να βρει έναν τρόπο να το φτιάξει.

Όταν κάνει ζημιά το παιδί σου έχεις 2 επιλογές. Να το μαλώσεις ή να κάνεις αυτό.

Κατέβηκα πάλι κάτω κι είπα στον άντρα μου:

«Τα παιδιά έκαναν μια τρύπα στον τοίχο. Μεγάλη τρύπα. Η Μ… είναι πάρα πολύ αναστατωμένη γι’ αυτό. Είναι πάνω και προσπαθεί να βρει το κουράγιο να έρθει να στο πει.


Έχουμε 2 επιλογές εδώ:

Πρώτον: Να την μαλώσουμε, να της φωνάξουμε και να την κάνουμε να νιώσει ακόμη πιο άσχημα απ’ όσο νιώθει.

Δεύτερον: Να αποδεχτούμε αυτό το μικρό κορίτσι για κάθε καταπληκτικό της κομμάτι, συμπεριλαμβανομένων και των λαθών της. Μπορούμε επίσης να συνειδητοποιήσουμε πόσο δύσκολο είναι για εκείνη να έρθει να σου πει πως έκανε λάθος.

Η απόφαση μας για το πως τελικά θα το αντιμετωπίσουμε θα καθορίσει 100% το πως θα έρχεται κοντά μας όταν κάνει λάθη στο μέλλον. Λοιπόν, πως θα αντιδράσεις;»

Σήμερα η κόρη μας προχωράει στο σπίτι νιώθοντας λίγη παραπάνω εμπιστοσύνη. Σήμερα η κόρη μας περπατάει στο σπίτι νιώθοντας λίγο παραπάνω να αγαπιέται. Περπατάει γνωρίζοντας ότι μπορεί να πει τα πάντα στους γονείς και να νιώθει ταυτόχρονα ασφαλής.



Ναι, κι ακόμη νιώθει απαίσια. Προσφέρθηκε να μην πάρει καθόλου δώρα φέτος, να σπάσει τον κουμπαρά της και να βοηθήσει τον πατέρα της όσο χρειαστεί για να το φτιάξει. Δεν χρειάστηκε οι γονείς της να της φωνάξουν, δεν χρειάστηκε οι γονείς της να την μαλώσουν για να τα νιώσει όλα αυτά.

Όχι. Τα ένιωσε μόνη.

Από τη σελίδα Homebirth Without Violence

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.