Όταν η μητέρα αφήνει πίσω της τη γυναίκα

Η Άννα Καλυμνιού είναι Ψυχολόγος και διατηρεί το blog Ψυχοχρώματα . Στο κείμενό της μιλάει για το ρόλο της μητέρας και ως γυναίκα, κομμάτι της φύσης μας που πολλές φορές ξεχνάμε, ασυνείδητα ή και συνειδητά όταν γινόμαστε μητέρες. Μερικές μητέρες αφοσιώνονται πλήρως στα παιδιά τους, αφήνοντας το γυναικείο τους κομμάτι πίσω, νομίζοντας ίσως πως έτσι είναι καλύτερο για τα παιδιά τους. Δυστυχώς όμως έχει αρνητικό αντίκτυπο και για τις δύο μεριές.

Αλήθεια τι συμβαίνει όταν η μητέρα αφήνει πίσω της τη γυναίκα;

Όταν η μητέρα αφήνει πίσω της τη γυναίκα

Με τον ερχομό ενός παιδιού, ο πρώτος χρόνος του ζευγαριού, και ειδικότερα της γυναίκας είναι κατά κύριο λόγο αφιερωμένος στην φροντίδα και την επιβίωση του βρέφους. Κατά το δεύτερο και τρίτο χρόνο, το παιδί ξεκινά να περπατά, αλληλεπιδρά στον χώρο, κοιμάται λιγότερο από ότι παλιά, η διατροφή εμπλουτίζεται, χρειάζεται εκπαίδευση για την τουαλέτα, και τελικά ο χρόνος του ζευγαριού είναι πάλι περιορισμένος.

Πολλές γυναίκες με τύψεις και ενοχές εξομολογούνται ότι έχουν φωνάξει στο μωρό, έχουν θυμώσει, αλλά και ότι έχουν βιώσει πιο επιθετικά-εκδικητικά συναισθήματα ή σκέψεις, όπως π.χ. προσωρινά να μην θέλουν να το δουν. Παράλληλα εκδηλώνουν ανησυχία σε υπερβολικό βαθμό να μην πάθει κακό, υπερπροστασία, αδυναμία αποχωρισμού, φοβίες. Και όμως αυτή η πληθώρα συναισθημάτων βιώνεται από τις περισσότερες μαμάδες.

Κάποιες άλλες γυναίκες, αισθάνονται τύψεις ότι παραμελούν το σύντροφό τους.. Και πράγματι η ισορροπία σε όλους αυτούς τους ρόλους, μαμά-γυναίκα-σύντροφος, νοικοκυρά, εργαζόμενη είναι δύσκολη… Πώς όμως μπορεί να επιτευχθεί; Η αλήθεια είναι ότι μέσα από τη διαδικασία μεγαλώματος και κοινωνικοποίησής της, η γυναίκα μαθαίνει ότι πρέπει να ανταποκριθεί «τέλεια» σε όλους αυτούς τους ρόλους, παραμελώντας συχνά τις δικές της ανάγκες.. Η ισορροπία λοιπόν μέσα της, αλλά και στους ρόλους αυτούς μπορεί να επέλθει, αν:

  • ·         απενοχοποιήσει τον εαυτό της από το ότι πρέπει να είναι «τέλεια» στους ρόλους αυτούς, καθώς αυτό είναι μη ρεαλιστικό!
  • ·         αποδεχτεί ότι ανά περιόδους κάποιος ρόλος θα έχει προτεραιότητα
  • ·         επικοινωνεί τις ανάγκες της στο σύζυγό της,
  • ·         τον ενθαρρύνει να συμμετέχει ενεργά στο γονεϊκό ρόλο, και λειτουργούν «μαζί»

Αρκετές γυναίκες για τους δικούς τους λόγους μπορεί να νιώθουν καλά μόνο με τον ρόλο της μητέρας, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ωφελεί το παιδί. Ειδικά στην σχέση μητέρας-γιου είναι πολύ σημαντικό ο διαχωρισμός τους και η αναγνώριση ότι η μητέρα είναι μια γυναίκα με σεξουαλικότητα ως προς έναν άλλον άντρα (τον πατέρα), με τον δικό της χρόνο αλλά παράλληλα είναι και η μητέρα που θα είναι πάντα εκεί. Αντίστοιχα, το κορίτσι χρειάζεται ένα πρότυπο γυναίκας και αυτή είναι η μητέρα. Η μητέρα-θύμα, που δεν έκανε ποτέ αυτά που ήθελε, είναι ένα τρομακτικό παράδειγμα για το κορίτσι που όταν θα μεγαλώσει η σκέψη της μητρότητας θα την τρομάξει.

Κάθε κυοφορούσα μητέρα αναπτύσσει ποικίλες φαντασιώσεις γύρω από το αγέννητο παιδί της. Η δυνατότητα μιας γυναίκας να είναι «αρκετά καλή» (και όχι «τέλεια»!) μητέρα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως από την προηγούμενη σχέση με τη μητέρα της, από την εικόνα που έχει για τον εαυτό της και από την εξιδανικευμένη εικόνα που έχει για το παιδί της. Επίσης, είναι σημαντικό να έχει ώριμη σεξουαλική ταυτότητα και ικανοποιητική σεξουαλική σχέση με τον άντρα, καθώς επίσης να καταφέρνει να αισθάνεται η ίδια ευχαριστημένη στη δική της ζωή και σε άλλες περιοχές, πέραν της σχέσης με τα παιδιά της.

Το παιδί λοιπόν, έχει ανάγκη την μητέρα του για να διαμορφωθεί, αλλά ταυτόχρονα είναι σημαντικό να «απομακρυνθεί» (προσέξτε, η λέξη απομακρυνθεί είναι εντός εισαγωγικών) από αυτήν προκειμένου να γίνει άντρας/γυναίκα. Με τον ίδιο τρόπο η γυναίκα οφείλει να κάνει προσωπικές θυσίες προκειμένου να γίνει μητέρα αλλά πρέπει κάποιες φορές να βγει και από τον μητρικό της ρόλο για να ξαναγίνει γυναίκα και να συνεχίσει την προσωπική της εξέλιξη. Για την γυναίκα που έχει ταυτιστεί εντελώς με τον μητρικό ρόλο, η καταστολή των αναγκών της προσωπικότητάς της θα έχει ως αποτέλεσμα η αυτονομία των παιδιών της να φαντάζει απειλή αφού η απομάκρυνσή τους θα σήμαινε για εκείνη απώλεια της μοναδικής της ταυτότητας ως μάνα. Το σημαντικό είναι ότι αν τσακίσουμε τα φτερά της προσωπικής μας έκφρασης, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να τσακίσουμε και τα φτερά αυτών που εξαρτώνται από μας.

Βρείτε τη σελίδα “Ψυχοχρώματα” της Άννας Καλυμνιού στο facebook

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 🙂

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

1 Comment

  1. DIMITRA TRIANTAFYLLIDOU Reply

    Στο άρθρο σας αναπαράγετε δυστυχώς τις στρεβλές πρακτικές της ελληνικής οικογένειας. Γιατί πρέπει δλδ η γυναίκα να επικοινωνεί τις ανάγκες της στο σύζυγό της και η γυναίκα να τον ενθαρρύνει να συμμετέχει ενεργά στο γονεϊκό ρόλο, και η γυναίκα να τον ενθαρρύνει να λειτουργούν «μαζί»; Τα παιδιά δεν είναι δικά του; Είναι ανήλικος και πρέπει να του εξηγήσει η ενήλικη γυναίκα τι πρέπει να κάνει;
    Εν ολίγοις τοποθετείτε και πάλι την ευθύνη ΜΟΝΟ στη γυναίκα που πρέπει ΟΛΑ να τα φροντίσει, τη δουλειά, το σπίτι, τα παιδιά και τον σύζυγο/παιδί. Εννοείται ότι θα τσακίσει. Αν μοιραστούν δίκαια όλα μια χαρά θα έχει χρόνο να είναι και γυναίκα. Και ας πάψουμε πια το παραμύθι του “μοναδικού ρόλου” της μάνας. Ο πατέρας είναι εξίσου γονιός. Αλλιώς δεν αξίζει να στέκεται δίπλα της.

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.