Είμαστε τα παιδιά του διαδικτύου. Η γενιά που googlάρει κάθε απορία που έχει σχετικά με το μεγάλωμα και την ανατροφή των δικών της παιδιών και δε διστάζει να μοιραστεί κάθε μικρή ή μεγαλύτερη στιγμή τους με ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων άγνωστοι που ζουν χιλιόμετρα μακριά.

Αν σκεφτεί κανείς ότι μια γενιά διαρκεί περίπου 25 χρόνια, εμείς τα παιδιά του διαδικτύου ανήκουμε στη γενιά των Millennials ή γενιά Y (χονδρικά όσοι γεννήθηκαν μεταξύ 1980 και 2004). Έχουμε ζήσει τη μετάβαση από έναν κόσμο αναλογικό σε έναν κόσμο απόλυτα ψηφιακό και προσπαθούμε να βρούμε τις ισορροπίες μας κάπου εκεί ανάμεσα. Χωρίς να το πετυχαίνουμε πάντα.

Απέκτησα τον πρώτο μου υπολογιστή σε πολύ μικρή ηλικία, έναν Amstrad 1640 – με μνήμη ολόκληρα 640 KB!!! – με λειτουργικό σύστημα MS-DOS. Θυμάμαι τη μαγική εκείνη στιγμή που τον βγάλαμε από το κουτί, τον τοποθετήσαμε με θρησκευτική ευλάβεια επάνω στο γραφείο και τον κοιτούσαμε. Όχι, από θαυμασμό μόνο, αλλά επειδή δεν ξέραμε πώς ανοίγει (υπενθυμίζω ότι προκειμένου να τον χρησιμοποιήσεις έπρεπε να εισάγεις τη δισκέτα με το λειτουργικό, προκειμένου αυτό να «φορτώσει»).

Όταν τα παιδιά του διαδικτύου μεγαλώνουν τα δικά τους παιδιά
Ο πρώτος μου υπολογιστής! Διακριτικός…

Και μετά ήρθε το διαδίκτυο. Τι χαρά Θεέ μου! Να ξετυλίγεις χιλιόμετρα καλωδίου για να συνδέσεις τον υπολογιστή σου με τη γραμμή του τηλεφώνου. Ακολουθούσαν προσευχές, τάματα και όλα τα συναφή με την ελπίδα κάποτε να συνδεθείς. Και μετά για να μην σε πετάξει έξω την πιο κρίσιμη στιγμή.

Το 2016 ήταν η χρονιά που οι χρήστες παγκοσμίως μοιράστηκαν τόσα δεδομένα όσα δεν είχαν μοιραστεί σε όλη την προηγούμενη ιστορία της ανθρωπότητας – πάνω από 1 zetabytte. Μιλάμε για πολλά μηδενικά! Αυτό σημαίνει σε απλά ελληνικά ότι πλέον μέσω των smartphones, των tablet και όλων αυτών των συσκευών που έχουν γίνει προέκταση του εαυτού μας είμαστε όλοι μας συνδεδεμένοι, σχεδόν όλη την ώρα.

Αναμφισβήτητα λοιπόν είμαστε τα παιδιά του διαδικτύου.

Οι άνθρωποι που από τη μια λασπωθήκαμε και παίξαμε σαν να μην υπήρχε αύριο στις αλάνες και τις γειτονιές με το ένα και μοναδικό τηλέφωνο -αυτό με το καλώδιο – που ανήκε στην κυρά Μαρίτσα, η οποία έβγαινε στο παράθυρο και έσκουζε

– Πόπηηηηηη! Τηλέφωνο!! Η συννυφάδα σου!

και από την άλλη χρυσοπληρώσαμε 4G δίκτυα κινητής μην τυχόν τύχει και βρεθούμε στην Άνω Ραχούλα και ξεμείνουμε από σήμα.

Δικτυωθήκαμε, φτιάξαμε λογαριασμούς σε facebook, instagram, flickr, pinterest και δε συμμαζεύεται και δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς το google και το gps.

Όταν τα παιδιά του διαδικτύου μεγαλώνουν τα δικά τους παιδιά

Μέσα σε μια και μόνη γενιά – τη δική μας – η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων άλλαξε με τρόπο που κανείς δε φανταζόταν.

Πώς μεγαλώνουμε όμως τα παιδιά μας εμείς τα παιδιά του διαδικτύου;

Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνει πλέον μια γυναίκα όταν κρατήσει στα χέρια της ένα θετικό τεστ είναι να googlάρει τα πρώτα συμπτώματα της εγκυμοσύνης και τα στάδια ανάπτυξης του εμβρύου στο α τρίμηνο. Για σκέψου το!

Ακολουθούν άπειρα googlαρίσματα, σχεδόν τόσα όσες είναι και οι ανησυχίες μιας μητέρας.

Ο μέλλοντας μπαμπάς μάλλον μπαίνει λίγο καθυστερημένα στο παιχνίδι. Αλλά μπαίνει!

Όλα αυτά στο πρώτο παιδί, γιατί το δεύτερο παιδί μας βρίσκει πλέον οργανωμένους σε ομάδες θηλασμού, ομάδες για την παιδική διατροφή, ομάδες για το attachment parenting, ομάδες για εκπαιδευτικές δραστηριότητες, ομάδες για εμβόλια, γενικότερα ομάδες όπου μοιραζόμαστε κάθε ανησυχία και απορία μας με ανθρώπους που συμπάσχουν.

Οι πληροφορίες, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι προσβάσιμες σε όλους παντού και πάντα. Ένας τεράστιος όγκος γνώσεων σχετικά με το μεγάλωμα των παιδιών μας βρίσκεται κάτω από τα δάχτυλά μας τη στιγμή που αγγίζουμε την οθόνη αφής.

Επιπλέον τα πρώτα μικρά ή μεγαλύτερα επιτεύγματα των παιδιών μας παύουν να κοσμούν τις κορνίζες στους τοίχους των σπιτιών μας, αφού πλέον μοστράρουν στους τοίχους μας στο facebook.

Η γειτονιά μας γίνεται παγκόσμια μια και ήθη και συνήθειες στο μεγάλωμα των παιδιών μοιράζονται στα πέρατα της γης. Με μερικά κλικαρίσματα καταλαβαίνουμε ότι τα άγχη μας, οι δυσκολίες και οι χαρές της μητρότητας και της πατρότητας δεν έχουν σύνορα.

Πόσο καλό ή κακό είναι αυτό;

Ούτε καλό ούτε κακό. Απλά αναπόφευκτο. Το διαδίκτυο ήρθε στη ζωή μας για να μείνει και ο τρόπος που την επηρεάζει – και την ελέγχει ενίοτε – απλά θα είναι πιο δραστικός. Το θέμα είναι…

Πώς μπορούμε να το χειριστούμε όλο αυτό;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα λυπάμαι, αλλά δε θα σου τη δώσω εγώ. Άλλωστε στο διαδίκτυο, όπως και στη ζωή δεν κερδίζουμε ποτέ αν ψάχνουμε τη σωστή απάντηση. Κερδίζουμε αν ψάχνουμε την τεκμηριωμένη άποψη.

Σε αφήνω τώρα. Τα παιδιά μου που δε γνωρίζουν από διαδίκτυο – ακόμα – θέλουν να πάμε στην αλάνα για να παίξουμε. Και η άποψή τους είναι απόλυτα τεκμηριωμένη!

Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

2 Σχόλια

  1. Ειμαι μωρο του 80 κι παιδί του 90 κι όλη μου τη ζωή την έζησα μεσα απο το ίντερνετ απο το 1996 ούσα 16 ως σημερα πλέον 21 ετη…χαιρομαι που ως παιδί του ίντερνετ θα μεγαλώσω ενα εγγόνι του ίντερνετ…

    • Εγγόνι του ίντερνετ 🙂 πολύ ωραία το έθεσες!
      Πραγματικά νομίζω ότι είναι ένα εργαλείο στα χέρια μας. Το πόσο καλή ή κακή χρήση κάνουμε εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Write A Comment