Όταν η μαμά παραιτείται από τη δουλειά εν μέσω κρίσης

Η ιστορία της Ρέας βρίσκεται σε πολλά ελληνικά σπίτια αυτή τη στιγμή. Η εργασιακή εξαθλίωση ή εργασιακή παράνοια πολλές φορές, έχει ωθήσει τους εργαζόμενους να επιθυμούν την παραίτηση. Η απόλυση έχει γίνει σπάνια στις μέρες μας, η νέα τακτική είναι η «εξώθηση σε παραίτηση». Και είναι πολύ σκληρό να το βιώνει κάποιος. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 60% των ανθρώπων που έχουν την «τύχη» να έχουν δουλειά στις μέρες μας, έχουν ήδη παραιτηθεί ή θέλουν να παραιτηθούν από την εργασία τους. Δείτε περισσότερα εδώ.

Η Ρέα ανήκει σε εκείνους που έκαναν το μεγάλο βήμα. Και αυτό το κείμενο είναι η ιστορία της που μας έστειλε. Διαβάστε την ιστορία της Ρέας:

Η δική μου ιστορία έχει να κάνει με τις τύψεις του να εγκαταλείπεις μια σταθερή δουλειά όταν έχεις οικογένεια σε εποχή κρίσης. Αλλά ταυτόχρονα να ξέρεις ότι αυτό είναι σωστό για εσένα και για την οικογένεια σου!

Εργαζόμουν ως βοηθός λογιστή επί 16 χρόνια σε ένα μεγάλο όμιλο εταιριών. Έχω σπουδάσει οικονομικά στο πανεπιστήμιο Πειραιά. Η εργασία μου ήταν για εμένα ένας παράγοντας σταθερότητας τα πρώτα χρόνια που μου έδωσε την δυνατότητα να αποκτήσω ένα σπίτι με δάνειο. Στο διάστημα αυτό απέκτησα δυο παιδιά την Μαρία 13 χρονών και τον Αναστάση 10.

Η εργασία μου δεν είχε κανένα περιθώριο εξέλιξης γιατί οι θέσεις και οι εργασίες είναι πολύ συγκεκριμένες. Ούτε προσφέρει ικανοποιητικό μισθό (με τη δικαιολογία της κρίσης, παρόλο που ο τζίρος της είναι υψηλότερος τα τελευταία χρόνια).Όμως εμένα μου αρκούσε η σταθερότητα.

Τι γίνεται όμως όταν η ζωή σου δυσκολεύει μέσα στην εργασία σου; Όταν δεν αντέχεις το ίδιο αντικείμενο τόσα χρόνια αλλά και όταν ο προϊστάμενος σου σου κάνει την ζωή δύσκολη χωρίς προφανή λόγο; Βέβαια φταίει και η δική μου ανοχή καθώς δεν έθετα όρια, αλλά περίμενα από τον άλλο να έχει φιλότιμο, λάθος και αυτό. Τι κάνεις όταν δε μπορείς να φύγεις; Όταν η απόλυση φαντάζει λύση σωτηρίας;

Φυσικά δε θα υπήρχε απόλυση καθώς η αποζημίωση είναι μεγάλη, οπότε η μόνη λύση είναι η παραίτηση. Και είναι η μόνη λύση γιατί συνειδητοποιείς πως η καθημερινότητα σου είναι δύσκολη, αδύνατον  να σηκωθείς το πρωί, εμφάνιση αυτοάνοσου στο θυρεοειδή κ.α. Γιατί αρρωσταίνεις όχι για «σοβαρούς» λόγους αλλά για όλους αυτούς τους καθημερινούς που σε αναγκάζουν να περνάς το 50% της ζωής σου (η εργασία σου είναι το 50% για εμένα) χωρίς καμία ελπίδα για βελτίωση.

Να πως το αντιμετώπισα

Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι θα ήθελα μια δικαιολογία για τους άλλους. Έφτασα στο σημείο να σκέφτομαι ότι θα ήταν καλά να μου συνέβαινε κάτι και όλοι να έλεγαν «Ααα, την καημένη, έπρεπε να φύγει από την δουλειά!». Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν έδωσα ποτέ σε κανέναν από την οικογένεια μου και τους φίλους μου την δυνατότητα να καταλάβουν το μέγεθος της καταπίεσης μου. Ίσως αυτός να ήταν και ένας τρόπος άμυνας δικός μου ότι, εντάξει δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα.

Αλλά ακόμα και όταν η σκέψη δεν ακολουθεί, το σώμα δίνει σημάδια κινδύνου… Επίσης την αλήθεια μας ο κάθε ένας μας την ξέρει βαθιά μέσα του.

Δεύτερη σκέψη. Τι μπορώ να κάνω για να διασφαλίσω το εισόδημα που ήδη έχω ώστε φεύγοντας να μην έχω τύψεις ότι κάνω κάτι παράλογο εκθέτοντας την οικογένεια μου σε αποφάσεις που απλά δεν έπρεπε να πάρω.

Έχω μεζονέτα και χώρισα το σπίτι μου σε δυο σπίτια και νοίκιασα το ένα! Και αυτό πήγε καλά! Εξασφάλισα κάποια χρήματα!

Τρίτη σκέψη. Έβαλα υποθήκη το σπίτι μου και αγόρασα ένα μικρό σπίτι στο κέντρο το οποίο δουλεύω ήδη σε πλατφόρμα Airbnb και αυτό πάει καλά.

Παραιτήθηκα από τη δουλειά μου εδώ και ένα μήνα! Νιώθω τόσο ευτυχισμένη που δεν το πιστεύω ακόμα !

Οι αντιδράσεις βέβαια όταν το ανακοίνωσα ήταν τραγικές! Η μητέρα μου παρόλο που είναι πολύ στοργική ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει πως φάνηκα τόσο απερίσκεπτη! Γενικά όποιος το μάθαινε αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο! Ότι τρελάθηκα που άφησα σταθερή δουλειά σε τέτοια εποχή στα 40 μου χρόνια!

Είχα όμως την απόλυτη συμπαράσταση του συζύγου μου και αυτό είναι το πιο σημαντικό για εμένα.

✔Πλέον μπορώ να τα πάω το πρωί στο σχολειό τον μικρό μου χωρίς άγχος και φωνές

✔Μπορώ να τα πάρω από το σχολείο και να τους έχω μαγειρέψει κάτι ωραίο.

✔Και επιτέλους μπορώ να κάνω κάτι για τον εαυτό μου! Να πάω για τρέξιμο! Το πρωί! 

Αυτό που θέλω να πω είναι πως η καταπίεση είναι άσχημη.

Αλλά το χειρότερο είναι η συνήθεια  της καταπίεσης.

Στη μαμά που συνεχίζει παρά τα εμπόδια

 

Επικοινωνήστε τα θέματα σας. Η οικογένεια σας δεν μπορεί να ξέρει τι έχετε αν δεν το πείτε!

Και τέλος

Πάντα υπάρχουν λύσεις ακόμα και για τις γυναίκες που είναι σαράντα χρονών με δυο παιδιά ώστε να κάνουν την ζωή τους πιο όμορφη  όταν η εργασία τους γίνεται αφόρητη.

Ακόμα νομίζω ότι το πρωί θα πάω στην δουλειά.

Ακόμα δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον όταν θα αναζητήσω εργασία πάλι.

Πλέον δεν έχω την σταθερότητα αλλά νιώθω πιο ευτυχισμένη.

Ευχηθείτε μου καλή τύχη γιατί σίγουρα θα μου χρειαστεί!

Σας  ευχαριστώ για τα καταπληκτικά σας άρθρα τόσο καιρό, με βοήθησαν να πάω την σκέψη μου ένα βήμα παραπάνω!!!

Και εμείς με τη σειρά μας ευχαριστούμε θερμά τη Ρέα για αυτό το κείμενο με τις σκέψεις της.

Κείμενο: Ρέα

Επιμέλεια κειμένου: Λίζα Καβακοπούλου

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο! : ) Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια!)

  Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! (όπως πχ η σπανακόπιτα). Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες, τον 6 ετών Mini Me (Θάνο) και τον 2 ετών Mini Me Junior (Φοίβο). Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει! Θα με βρεις στα άρθρα και τις φωτογραφίες του e-mama.gr, στα social media, στην επικοινωνία! :)

Write A Comment