Πονάει η ψυχή μου… γράφουν παντού οι μαμάδες – Κάτι δεν πάει καλά

Πονάει. Δεν υπάρχει άλλη λέξη για να περιγράψει τα συναισθήματα μας για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Πονάει κάθε μέρα. Κάτι δεν πάει καλά.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το γεγονός ότι μικρά παιδιά υποφέρουν. Ότι μικρά παιδιά χάνονται. Δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση. Εδώ όμως υπάρχει κάτι άλλο… Κάτι πιο επώδυνο.

Κάτι τόσο αρρωστημένο έχει μπει στο σπίτι μας, στο μυαλό μας, στο σώμα μας, στην ψυχή μας. Που δεν μπορεί να κατανοήσει, αποδεχτεί και να μεταβολίσει ανθρώπινος νους. Αν. Μόνο αν…

«Πονάει η ψυχή μου» είναι η έκφραση μας για να περιγράψουμε όλα τα παραπάνω με 4 μόνο λέξεις. Και ακόμη και αυτό πονάει. Δεν μπορούμε να το δεχτούμε, ακόμη και αυτό πονάει.

Κάτι δεν πάει καλά σου λέω…

Και βλέπω παντού μαμάδες να γράφουν «Πονάει η ψυχή μου» και τις νιώθω. Τις καταλαβαίνω. Τον ξέρω αυτόν τον πόνο. Πόνος που δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα για να σωθούν μικρά παιδιά. Που δεν προλάβαμε το κακό. Πόνος που δεν μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω. Που χάθηκε η ελπίδα…

Πονάει αυτό πολύ…

Και πονάει τόσο που μας εξαντλεί και μας ρουφάει την ενέργεια μας. Αυτή την τόσο πολύτιμη ενέργεια που έχουμε φυλαγμένη για τα δικά μας παιδιά. Αλλά όσο και αν προσπαθούμε να το αφήσουμε έξω από το σπίτι μας – έξω από εμάς, είναι αδύνατον. Γιατί όταν γίνεσαι μαμά, με έναν μαγικό τρόπο γίνεσαι μαμά όλων των παιδιών. Όλων.

Πονάει η ψυχή μου γράφουμε παντού οι μαμάδες. Το φωνάζουμε ή το ψιθυρίζουμε γιατί δεν ξέρουμε πώς αλλιώς να εκφραστούμε. Αλλά ακόμη και που εκφραζόμαστε πολύ διαφορετικά ο καθένας, όλοι καταλήγουμε σε κοινό παρονομαστή. Πονάει η ψυχή μας…

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά σου λέω σε αυτή την κοινωνία…

Και μέχρι αυτή η κοινωνία να αλλάξει… Μέχρι να αλλάξει η κοινωνική πρόνοια, ο έλεγχος των καταγγελιών για παιδική κακοποίηση. Μέχρι να αλλάξει το νομικό πλαίσιο λοιπόν. Να ελέγχονται οι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις που εμπλέκονται παιδιά. Να δημιουργηθούν νέες θέσεις για να προστατευτούν παιδιά… Μέχρι τότε, είμαι σίγουρη ότι όλες οι μάνες ευχηθήκαμε το ίδιο για τα παιδιά που έφυγαν…

Μακάρι να παίζαμε ώρες ατελείωτες μέχρι να πείτε φτάνει λοιπόν.

Να σας γαργαλούσαμε μέχρι να ακουστούν τα γέλια σας πιο πέρα απ’ το φεγγάρι λοιπόν.

Να σας χαϊδεύαμε στην πλατούλα καθώς θα αποκοιμιόσασταν.

Μακάρι να σας δίναμε φιλιά τόσα, που περισσότερα να μην υπήρχαν λοιπόν.

Να σας βάζαμε στην αγκαλιά μας και να σας κρατούσαμε εκεί να μην πάθετε τίποτα λοιπόν.

Να ήταν όλα αλλιώς μακάρι λοιπόν…

Πουλάκια μου γλυκά, να μη χρειαζόταν να κλάψουν οι μάνες για εσάς μακάρι… Οι μάνες που σας αγάπησαν και σας έκαναν παιδιά δικά τους… Να σας αγκαλιάζαμε όλες οι μάνες μαζί, μακάρι λοιπόν…

Photo: Wild Flow Her

Λίζα

Κοινοποίησε αυτό το άρθρο λοιπόν για να το μοιραστείς και με άλλους γονείς

Ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

e-mama.gr