Η Μαρία έχει πολλά παιδιά και είναι μόλις 26. Μόνο που δεν είναι ακόμα μαμά. 🙂 Είναι φιλόλογος και τα παιδιά της είναι οι μαθητές της. Στο απολαυστικό της κείμενο μας περιγράφει την πρώτη της εμπειρία ως καθηγήτρια ενός γλυκύτατου μπόμπιρα που την έκανε να αλλάξει τον τρόπο που έβλεπε την αποστολή της ως καθηγήτρια μέχρι τότε.

Διαβάστε το κείμενο της Μαρίας:

Πως με άλλαξαν τα παιδιά

Με το φοιτητικό πάσο στα χέρια, η καριέρα που περιμένεις να ξετυλιχτεί μπροστά σου σε λίγα χρόνια, φαίνεται στα μάτια σου λαμπρή. Γεμάτη προσδοκίες και μεγάλες αποφάσεις.

«Εγώ δε θα είμαι αυστηρή καθηγήτρια», «Εγώ θα κάνω τα παιδιά να αγαπήσουν τη Γλώσσα και τα Αρχαία», «Εγώ θα.. θα.. θα..»

Και έρχεται επιτέλους η στιγμή που αντί για πάσο κρατάς στα χέρια σου το πολυπόθητο πτυχίο και είσαι έτοιμη να κάνεις όλα εκείνα τα «θα» πραγματικότητα.

Πηγαίνεις για το πρώτο σου μάθημα γεμάτη αέρα, σίγουρη για την επιτυχία που θα ακολουθήσει. Σίγουρη ότι «το έχεις».

Το πρώτο μου μάθημα ήταν ιδιαίτερο, σε ένα παιδάκι πρώτης Γυμνασίου. Θυμάμαι ότι μπήκα στο δωμάτιο και το είδα να κάθεται στην καρέκλα του γραφείου, φορώντας τα πιτζαμάκια του, ένας μικρούλης ευγενικός αλλά πολύ ντροπαλός, που με κοίταζε όπως το υποψήφιο θύμα το βασανιστή του. Σε ό,τι κι αν τον ρώτησα απαντούσε μονολεκτικά, με το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα. Και τότε κατάλαβα πως η «σούπερ καθηγήτρια», δεν είχε καμιά θέση μέσα σε κείνο το δωμάτιο.

«Θα μου χαμογελάσεις λίγο; Ξέρεις, δε δαγκώνω.. έχω φάει το πρωινό μου σήμερα», του είπα, αφήνοντας στην άκρη το πολύ σπουδαίο ύφος που είχα ως τότε.

Μάλλον του φάνηκε αστείο. Μου χαμογέλασε, ένα χαμόγελο πλατύ, που αποκάλυψε μια σειρά δοντάκια στραβά, με πολύχρωμα σιδεράκια. Και γίναμε φίλοι.

Ο μικρούλης εκείνος είχε, πέρα από το χαρούμενο χαμόγελο, ένα σωρό προβλήματα – μαθησιακά, τα λέμε εμείς, η μάνα του τα έλεγε απαξιωτικά και συμπυκνωμένα «χαζομάρα», παρά τις διαγνώσεις των ειδικών. Μπροστά του, και συνόδευε τα λόγια της με μερικές ελαφριές καρπαζιές στο κεφάλι του.

«Τι θα κάνω με το παιδί αυτό που μου έτυχε; Θα τον τσακίσω, αλήθεια σου λέω, δεν καταλαβαίνει τίποτα.. Μια απελπισία, αυτό είναι».

Με τη φράση αυτή ήρθα πρώτη φορά αντιμέτωπη με την περίπτωση ενός παιδιού που απλά γεννήθηκε με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Και που, προφανώς γι΄αυτό, απογοήτευε τη μητέρα του τόσο πολύ, που και οι δυο είχαν πιστέψει πως είναι καμένο χαρτί.

Με το μικρούλη μάθαμε μαζί πολλά πράγματα. Και λέω μαζί, γιατί όταν περνάς χρόνο με παιδιά που έχουν δυσλεξία, υπερκινητικότητα, διάσπαση προσοχής ή και χαμηλό IQ, γίνεσαι ομάδα μαζί τους. Τους μαθαίνεις γραμματική, ορθογραφία, σύνταξη, αλλά τα μαθήματα που σου δίνουν εκείνα είναι πολύ μεγαλύτερα. Μαθαίνεις να δουλεύεις με τους δικούς τους ρυθμούς, να εξηγείς ξανά και ξανά την ίδια πρόταση, δεκάδες φορές, να διορθώνεις υπομονετικά λάθη που για την ηλικία τους είναι ανεπίτρεπτα αλλά γι΄ αυτά αναμενόμενα, να φτιάχνεις σχεδιαγράμματα και να λες το μάθημα της ιστορίας σαν παραμύθι. Να ακούς ότι στο διάλειμμα έφαγε το πρώτο του παγωτό για φέτος, συνοδευόμενο με τη φράση «αλλά αυτό μην το πεις στη μαμά, είναι μυστικό».

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή όμως δεν είναι οι βαθμοί που στον έλεγχο του δεύτερου τριμήνου είναι, αναμενόμενα, κάπως ανεβασμένοι. Είναι εκείνο το λαμπερό χαμόγελο του παιδιού που σε αγκαλιάζει και σου λέει «Κυρία πήραμε 15!!» και ξέρεις ότι είσαι κάτι παραπάνω από την κοπέλα που το βοηθάει στο διάβασμα. Είσαι η φίλη του, η σύμμαχός του, αυτή που το βοήθησε να αποδείξει στη μαμά του ότι δεν είναι εκείνο το καμένο χαρτί που πίστευε. Το βλέπεις και στο δικό της βλέμμα, στις δικές της κινήσεις.

Η χαρά του να βοηθάς ένα παιδί να προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω, δε συγκρίνεται με τίποτα. Και νιώθω πολύ ευλογημένη που ένας τέτοιος μικρούλης με έκανε να δω τη ζωή με άλλο μάτι και να μάθω να είμαι χρήσιμη με το δικό μου τρόπο.

 

Η Μαρία είναι φιλόλογος ενώ κάνει το μεταπτυχιακό της στην ειδική αγωγή. Παράλληλα είναι blogger στο GET A LOCA LIFE μαζί με την κολλητή της και μας μιλάνε για μόδα, ομορφιά, events και άλλα, μέσα απο τη φρέσκια και νεανική ματιά τους!

1 Comment

  1. Σε μια κοινωνία που δε δέχεται τη διαφορετικότητα και δε συγχωρεί την αδυναμία και σε μια σχολική πραγματικότητα που αδυνατεί να σκύψει πάνω από τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, αυτά αισθάνονται μια απέραντη μοναξιά. Και είναι αυτά τα παιδιά που εκτιμούν αυτό που κάνεις περισσότερο από όλους και σε ανταμείβουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί είσαι ο φίλος, το στήριγμα, αυτός που τα παίρνει από το χεράκι και τα βοηθάει να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε όλους και να φωνάξουν “Μπορώ κι εγώ, ίσως με διαφορετικό τρόπο από όλους εσάς, αλλά μπορώ”. Ίσως κάποτε το σχολείο να πάψει να καταδικάζει αυτά τα παιδιά στο να περνούν μια ολόκληρη ζωή πιστεύοντας ότι δε μπορούν!!!

Write A Comment