Πώς να επιβιώσετε ως μαμάδες

 

Ερώτηση!

Τι είναι πιο δύσκολο;

Να είσαι μαμά που δουλεύει και εκτός σπιτιού ή να είσαι μαμά που δουλεύει μόνο μέσα στο σπίτι; Γιατί δουλειά η μία, δουλειά και η άλλη.

Τι είναι όμως πιο δύσκολο;

Όχι, απάντησέ μου σε παρακαλώ. Και μη βιαστείς να ευλογήσεις τα γένια σου όπως κάνουμε οι περισσότερες. Σκέψου πρώτα.

Χα! Πιο δύσκολο απ’ότι φανταζόσουν! Σωστά;

Πάντως εγώ έχω την “πολυτέλεια” να τα δοκιμάζω και τα δύο κυκλικά κάθε χρόνο, εξαιτίας του εποχιακού της εργασίας μου. Και σε διαβεβαιώνω ότι δεν έχω αποφασίσει ακόμα σε ποια φάση νιώθω πιο κουρασμένη και σε ποια φάση νιώθω πιο έτοιμη να πάρω τα βουνά.

Ας μιλήσουμε πρώτα για τις μαμάδες που μένουν στο σπίτι και θα επανέλθουμε σε αυτές που δουλεύουν εκτός σπιτιού σε δεύτερη φάση. Τονίζω ότι η σειρά είναι τυχαία!

Όταν δε δουλεύεις, με ένα μαγικό τρόπο, οι υποχρεώσεις σου απέναντι στους άλλους πολλαπλασιάζονται και τα δικαιώματά σου, και αυτά ως δια μαγείας, εξαφανίζονται.

Σου παρουσιάζω ένα διασκεδαστικό κείμενο της Dani Ryan από το scarymommy με 10 συμβουλές επιβίωσης μιας μαμάς στο σπίτι. Έτσι, για να σου θυμίσω ότι έχεις κι εσύ δικαιώματα και πρέπει να μάθεις να τα διεκδικείς. Από ποιον; Μα από τον εαυτό σου φυσικά! Ξέρεις εσύ…

Διάβασε το:

Αφού επέζησα μετά από μια εγκυμοσύνη, μια γέννα, μια τετράμηνη παλινδρόμηση ύπνου, μια οδοντοφυΐα, την εκπαίδευση ύπνου και τη δύσκολη ηλικία των δύο χρόνων, επιτέλους νιώθω ότι αρχίζω να συνηθίζω όλο αυτό το πράγμα που λέγεται μητρότητα και νιώθω όλο και πιο σπάνια την ανάγκη να ξυπνήσω και να προσθέσω λίγο αλκοόλ στον πρωινό καφέ μου για να αντέξω τη μέρα που έρχεται.

Φυσικά, επειδή ακολουθεί η εκπαίδευση για την τουαλέτα, η μετάβαση σε μεγάλο κρεβάτι και η διαφαινόμενα δύσκολη ηλικία των τριών χρόνων που έρχεται οσονούπω, είναι θέμα χρόνου να έρθουν και πάλι τα πάνω κάτω και να αρχίσω να κλαίω στον ύπνο μου. Αλλά πριν συμβεί αυτό, έχω όλη την καλή διάθεση να μοιραστώ μαζί σας μερικές συμβουλές που πραγματικά θα σας βοηθήσουν να μην τρελαθείτε, εσάς τις μαμάδες που είστε όλη μέρα στο σπίτι, μεγαλώνοντας τα παιδιά σας.

1. Δεν είναι κακό να ζητάς βοήθεια.

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο δεν είμαι καθόλου καλή, είναι το να ζητάω βοήθεια. Φυσικά γι’αυτό κατηγορώ τους γονείς μου. Ήταν τόσο επίμονοι στο να με κάνουν ανεξάρτητη και αυτάρκη που ξέχασαν να μου διδάξουν πώς να χρειάζομαι και να ζητάω. Και ενώ είμαι ευγνώμων που δεν είμαι άχρηστη όπως κάποιες άλλες γυναίκες του κοινωνικού μας περίγυρου, είναι αλήθεια πολύ κουραστικό να προσπαθώ συνέχεια να είμαι τέλεια.

2. Δεν είναι κακό να βγαίνεις ραντεβού.

Η σκέψη και μόνο να προσλάβω κάποια ξένη να φροντίσει το παιδί μου, ώστε να μπορέσω να βγω έξω για φαγητό με τον άντρα μου, μέχρι τώρα με έκανε να νιώθω τόσες πολλές ενοχές που δε μπορούσα να πάρω ανάσα. Αλλά μετά από 2 χρόνια στο σπίτι, συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν είναι και τόσο εγκληματικό να έχεις την επιθυμία να νιώσεις ενήλικας μερικές ώρες το μήνα.

3. Κόψε τα τσιμπολογήματα.

Τους τελευταίους μήνες απέκτησα την κακιά συνήθεια να κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή τα απογεύματα, γράφοντας με το ένα χέρι και σαβουρώνοντας με το άλλο ότι έβρισκα μπροστά μου. Και ενώ η στιγμιαία αίσθηση ευχαρίστησης ήταν απολαυστική, τελικά δεν προσέφερε τίποτα στα σκαμπανεβάσματα της διάθεσής μου, ενώ αντίθετα προσέθετε αρκετούς πόντους στην περιφέρειά μου.

4. Κουνήσου!

Λόγω της εργασίας του άντρα μου, η μόνη ώρα που μπορώ να ξεκλέψω για να γυμναστώ είναι στις 5:30 το πρωί, οπότε δεν απορώ που σταδιακά το κίνητρό μου για άσκηση μειώθηκε δραματικά. Αλλά συνειδητοποιώ ότι νιώθω άλλος άνθρωπος όταν γυμνάζομαι έστω για 30 λεπτά πριν αρχίσω τη μέρα μου. Μου δίνει ενέργεια, με κάνει πιο υπομονετική (εντάξει, δεν κάνει και θαύματα), με βοηθάει να κοιμάμαι καλύτερα και με γλιτώνει από τις κρίσεις.

5. Και οι ενήλικες χρειάζονται ένα διάλειμμα.

Τις μέρες που νιώθω πως ότι αγγίζω γίνεται… όχι χρυσός (ξέρεις τι γίνεται), αυτό που με βοηθάει περισσότερο από όλα είναι να φύγω για 5 λεπτά, έτσι να πάρω μια ανάσα. Με βοηθάει να διευθετώ τα πράγματα.

super-mom1

6. Τάραξε και λίγο τα νερά.

Τα τελευταία 2,5 χρόνια λειτουργώ με ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα, το οποίο έχει αποδειχθεί σωτήριο στον αγώνα μου να τα βγάλω πέρα με το μικρό διαβολάκι. Συνειδητοποιώ όμως ότι δε βλάπτει και λίγος αυθορμητισμός που και που.

7. Υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ενός ποτηριού κρασιού και των δύο.

Ιδιαίτερα όταν σέρνεσαι στις 5:30 το πρωί και είσαι αναγκασμένη να περάσεις το υπόλοιπο της μέρας σου ακούγοντας τη μικρή να φωνάζει, «γιατί;» ξανά και ξανά (και ξανά) από την αρχή.  

8. Βγες έξω από το σπίτι.

Δεν ξέρω για σένα, αλλά το να είμαι κλεισμένη όλη μέρα στο σπίτι μου προκαλεί κατάθλιψη οπότε φροντίζω να βρίσκω πάντα κάποιον λόγο για να βγαίνω από το σπίτι για λίγο κάθε μέρα. Απαιτείται λίγη δημιουργικότητα από μέρους μου, όπως το να πηγαίνω με το αυτοκίνητο 3 γειτονιές μακριά μόνο και μόνο για να αγοράσω γάλα, αλλά είναι εκπληκτικό το πόσο μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση λίγος χρόνος έξω από το σπίτι. Αν βάλεις και μουσική στο αυτοκίνητο μέχρι που χορεύεις!

9. Βρες μια διέξοδο.

Δε με ενδιαφέρει τι – ζωγραφική, μαγείρεμα, καθάρισμα, blogging – βρες κάτι που σε παθιάζει και φυσικά βρες και τον απαραίτητο χρόνο για να το κάνεις. Σωτηρία για την ψυχή σου. Αυτό είναι το blog μου για εμένα. Σωτηρία για την ψυχή μου.

10. Παραδέξου το – ΔΕΝ είσαι η superwoman.

Όσο και να προσπαθώ να τα κάνω όλα ΤΩΡΑ, πρέπει να μάθω να παραβλέπω πράγματα μια φορά στο τόσο, αλλιώς θα καταλήξω με έλκος στο στομάχι. Και αν αποκτήσω έλκος δε θα μπορώ να πιω ένα ποτηράκι κρασί. Και αυτό θα είναι πραγματικά πολύ, πολύ καταθλιπτικό.

(Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Σας περιμένουμε και στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να γίνουμε μια όμορφη παρέα

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.