Πόσα παιχνίδια χρειάζονται πραγματικά τα παιδιά; Κανένα.

Ρίξε μια ματιά στο παιδικό δωμάτιο των παιδιών σου. Μην ανοίξεις την ντουλάπα γιατί ίσως  το μετανιώσεις. Τι βλέπεις; Πόσα παιχνίδια έχουν; Τα χρειάζονται πραγματικά όλα αυτά;  Αυτά είναι μερικά δικά μου ερωτήματα κοιτώντας τα παιχνίδια των δικών μου παιδιών.

Και τελικά πόσα παιχνίδια είναι λίγα και πόσα πολλά; Πόσα παιχνίδια χρειάζονται πραγματικά τα παιδιά για να παίζουν;

Μπορεί να σε σοκάρω, αλλά σύμφωνα με τους Γερμανούς ΚΑΝΕΝΑ!

Ναι καλά διάβασες! Μάλιστα υπάρχουν κάποια κέντρα φροντίδας και παιδικοί σταθμοί στη Γερμανία, χωρίς καθόλου παιχνίδια με σκοπό να μειωθούν εθιστικές συμπεριφορές στο μέλλον. Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1980, όταν μια ομάδα μελέτης διαπίστωσε ότι ο εθισμός των ενηλίκων ανιχνεύεται πίσω από συνήθειες που σχηματίστηκαν κατά την παιδική ηλικία.

Πόσα παιχνίδια χρειάζονται πραγματικά τα παιδιά; Κανένα.Η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παιχνίδια χρησιμεύουν κυρίως ως «μέσο διαφυγής». Κατά συνέπεια η απομάκρυνση τους μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν σημαντικές κοινωνικές ικανότητες και δεξιότητες ζωής, όπως η ενσυναίσθηση, η δημιουργικότητα, η κριτική σκέψη και η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Τα μέλη της ομάδας ισχυρίστηκαν ότι η καταναλωτική κοινωνία μας με γνώμονα τη συνεχή ανάπτυξη και με τον μόνιμο εθισμό της για περισσότερη κατανάλωση, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Παρατηρήσατε ότι τα παιδιά που έχουν πολλά παιχνίδια φαίνεται να θέλουν πάντα ακόμη περισσότερα; Είναι γεγονός ότι όσο περισσότερα παιχνίδια έχουν τα παιδιά, τόσο περισσότερο στρέφονται σε υλικά πράγματα για να ξεφύγουν από τα συναισθήματα της πλήξης και του άγχους.

Μετά από αυτές τις μελέτες, ο πρώτος παιδικός σταθμός toy-free (χωρίς καθόλου παιχνίδια δηλαδή), λειτούργησε δοκιμαστικά στο Penzberg το 1992. Όλα τα παιχνίδια (ακόμα και ξυλομπογιές ή χαρτί) απομακρύνθηκαν από κάποιες παιδικές ομάδες για τρεις μήνες, αφήνοντας μόνο τα απαραίτητα (έπιπλα, κουβέρτες κ.τ.λ). Οι γονείς ενημερώθηκαν για το σχέδιο για να τους βοηθήσουν να κατανοήσουν και να εξηγήσουν τις αντιδράσεις των παιδιών τους στο σπίτι. Οι εκπαιδευτικοί είχαν την εντολή να μην παρεμβαίνουν και να αφήνουν τα παιδιά να διαχειρίζονται μόνα τους  «την πλήξη».Στην αρχή τα παιδιά χάθηκαν χωρίς τα παιχνίδια τους, αλλά άρχισαν σύντομα «μη συστηματικές» δραστηριότητες που οδήγησαν σε παιχνίδια ρόλων. Κατασκευές και συλλογή κλαδιών δέντρων, χειροτεχνίες. Έμαθαν να παίζουν και να εργάζονται μαζί για κοινές ιδέες. Οι δάσκαλοι βοήθησαν μόνο στην οργάνωση υλικών και τη διαχείριση τους όταν τα παιδιά είχαν νέες ιδέες.

Τα αποτελέσματα της μελέτης ήταν εντυπωσιακά! Τα παιδιά που δεν είχαν υλικά παιχνίδια στον παιδικό σταθμό, ήταν πιο δημιουργικά, πιο ισορροπημένα και είχαν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους. Έμαθαν να λένε «ναι» και «όχι», αλλά και να χρησιμοποιούν τις δεξιότητές τους για να επιτύχουν τους στόχους τους.

Άλλες μελέτες έχουν καταλήξει σε παρόμοια συμπεράσματα. Μια μελέτη που διεξήχθη στο Johns Hopkins Carey Business School διαπίστωσε ότι η “έλλειψη” δίνει τη σπίθα για δημιουργικότητα, ενώ η αφθονία όχι.

Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι: Πρέπει άραγε να διώξουμε όλα τα παιχνίδια των παιδιών μας για να τονώσουμε τη δημιουργικότητά τους; Η απάντηση είναι ότι δεν είναι απαραίτητο, αλλά το να τους παρέχουμε όσο γίνεται λιγότερα παιχνίδια μπορεί να ωφελήσει.

Είτε συμφωνείς είτε όχι, μετά από αυτό το άρθρο σίγουρα θα αναρωτηθείς τι στο καλό πρέπει να κάνεις με το βουνό παιχνιδιών στο σπίτι σου. Μείνε συντονισμένη γιατί σε νέο άρθρο θα σου έχω ιδέες!

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο! : ) Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια!)

  Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα!

Write A Comment