Πόσο επηρεάζονται τα παιδιά από την ανησυχία των γονιών για τη μάσκα στο σχολείο;

Μάσκα στο σχολείο. Έχει χυθεί άπειρο μελάνι, έχουν γίνει συζητήσεις, έχουν ειπωθεί ανακρίβειες, έχουν ειπωθεί αλήθειες, έχουν δημιουργηθεί στρατόπεδα για τη μάσκα στο σχολείο. Αλήθεια… Μέσα σε όλον αυτόν το χαμό που μας απορρόφησε, αναρωτηθήκαμε πως νιώθουν τα παιδιά για όλο αυτό;  

Το κείμενο που έγραψε η Άντα Ακριτίδου θα σε ταρακουνήσει. Θα δεις τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Την πιο σημαντική…

Η Άντα είναι Ειδικός Θεραπευτικού Παιχνιδιού και Ψυχοεκπαίδευσης Γονέων & Συνεργάτιδα της Attachment Parenting Hellas.

Πόσο επηρεάζονται τα παιδιά από την ανησυχία των γονιών για τη μάσκα στο σχολείο;

Δεν έχω μιλήσει ποτέ για περιστατικά μου και δεν είχα σκοπό να μιλήσω ποτέ. Όμως ζούμε σε περίεργους και δύσκολους καιρούς, όπου τα πάντα γύρω μας αλλάζουν και αναθεωρούμε για πολλά… Έτσι νιώθω ότι μπορεί να γίνει μια εξαίρεση. Ουσιαστικά νομίζω ότι γράφω όλα αυτά για να μπορέσω να τα επεξεργαστώ και εγώ.

Από την καραντίνα και μετά είναι εντυπωσιακό το πόσο επαναλαμβανόμενα μοτίβα έχουν οι συνεδρίες μας στο playroom. Τα παιδιά πραγματεύτηκαν και επεξεργάστηκαν πάρα πολύ τον εγκλεισμό. Παιχνίδι στο μισό δίσκο με την άμμο, οριοθέτηση με γραμμές σε ζωγραφιές και πηλό και πολλά άλλα. Που όσο και να μη θέλεις να τα ερμηνεύσεις, είναι εμφανή και επαναλαμβανόμενα.

Άλλο θέμα που επεξεργάστηκαν είναι η σχέση με την οικογένεια και κυρίως με τη μητέρα. Ξανά και ξανά.

Και το σημαντικότερο και πιο συχνό, η ανάγκη για έλεγχο. Το επεξεργάστηκαν και το εξέφρασαν με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο. Και το είχαν πραγματικά ανάγκη, γιατί άλλαξαν όλα γύρω τους και δεν υπήρχε πια σχεδόν τίποτα δεδομένο και γνώριμο.

Τα παιδιά βίωσαν στρες με όλη αυτήν την κατάσταση. Ένα στρες πρωτόγνωρο που δεν είχε καμία σχέση με ότι μπορεί να τα απασχολούσε και να τα προβλημάτιζε μέχρι τότε. Και το χειρότερο; Οι γονείς στην πλειοψηφία είχαν να διαχειριστούν το δικό τους άγχος και τους δικούς τους φόβους. Το αποτέλεσμα ήταν τα παιδιά να αντιλαμβάνονται όλη αυτή την κατάσταση ως συνθήκη απειλής.

Το ότι αρκετά παιδιά, άγνωστα μεταξύ τους, πραγματευόταν και επεξεργάζονταν το ίδιο θέμα, ήταν για μένα ήδη καμπανάκι ανησυχίας…



Και ερχόμαστε στο σήμερα. Όπου έχει περάσει ελάχιστος καιρός από τότε που τα παιδιά που δουλεύαμε μαζί επεξεργαζόταν τα ίδια θέματα. Και βρίσκομαι και πάλι μπροστά σε ένα κοινό, επαναλαμβανόμενο μοτίβο:

ΜΑΣΚΑ.

Δεύτερο καμπανάκι ανησυχίας, ακόμα πιο ηχηρό.

Όλα τα παιδιά μου, με κάθε τρόπο και μέσο πάλι, εκφράζουν και επεξεργάζονται τις ανησυχίες τους, επεξεργάζονται την ίδια τη μάσκα. Εκφράζουν τη δυσφορία ή την κατανόηση τους, τα όσα ακούνε από τους ενήλικες στην τηλεόραση, σε συζητήσεις, τις ανησυχίες των γονιών. Ακούν ότι μπορεί να είναι επικίνδυνη η μάσκα, ακούνε για αφαίρεση επιμέλειας, ακούνε για κακομαθημένα παλιόπαιδα που δεν δέχονται να τη φορέσουν.

Πολλά ακούνε, αλλά και ακόμα πιο πολλά νιώθουν.



Έχουμε σκεφτεί άραγε πώς νιώθουν;

 Έχουμε συζητήσει ποτέ μαζί τους για το πώς βιώνουν όλη αυτή την κατάσταση;

Πώς αισθάνεται άραγε ένα παιδί που έχει ακούσει ότι το να εκφράσει τη δυσφορία του για τη μάσκα το κάνει κακομαθημένο παλιοπαιδο;

Πώς αισθάνεται ένα παιδί που έχει ακούσει ότι οι γονείς του είναι ανεύθυνοι και επικίνδυνοι, αν δεν του φορέσουν μάσκα στο σχολείο;

Πώς αισθάνεται όταν ακούει ότι ακόμα και αν δε διαμαρτυρηθεί και τη φορέσει τελικά, πάλι δεν προστατεύεται και δεν είναι ασφαλές;

Δεν εξετάζω σε καμία περίπτωση εδώ το αν είναι σωστή η όχι η χρήση της μάσκας. Με ανησυχεί, γιατί το βιώνω στα περιστατικά μου, το τι μπορεί να δημιουργεί όλο αυτό στα παιδιά. Και μάλιστα σε παιδιά που έχουν βιώσει ήδη μια παρατεταμένη κατάσταση στρες και έχει αλλάξει οποιαδήποτε συνθήκη γνωρίζουν, ακόμα και η συνθήκη των διακοπών.

Ας μην ξεχνάμε πως, ακόμα και αν δε μιλάμε γι αυτό το θέμα μπροστά στα παιδιά, είναι πολύ πιθανό να επικοινωνούμε την ένταση μας με άλλους τρόπους. Και τα παιδιά είναι άριστοι δέκτες μη λεκτικών μηνυμάτων.

Αντιλαμβάνομαι ότι δυσκολευόμαστε πάρα πολύ εμείς οι ενήλικες να το επεξεργαστούμε όλο αυτό, είναι «πολύ».



Ας αναλογιστούμε λοιπόν πώς μπορεί να το βιώνουν και να το αντιλαμβάνονται όλο αυτό τα ίδια τα παιδιά.

Είναι διαφορετικό το να επικοινωνώ την ανησυχία μου και διαφορετικό το να αφήνω το άγχος και την αγανάκτηση μου μη διαχειρίσιμα μπροστά στα παιδιά. Ας παρατηρήσουμε τον εαυτό μας και τη στάση μας…

Και ας προσπαθήσουμε να τα προστατέψουμε από όλο αυτό. Γιατί ήδη σηκώνουν ένα φορτίο που δεν τους αναλογεί.



*Η Άντα Ακριτίδου είναι Ειδικός Θεραπευτικού Παιχνιδιού και Ψυχοεκπαίδευσης Γονέων/ Συνεργάτιδα της Attachment Parenting Hellas. Βοηθά παιδιά με συναισθηματικές δυσκολίες και βοήθησε έμπρακτα και το δικό μου παιδί. Η δική μας ιστορία για τον πώς βοήθησε τον Θάνο αλλά και εμένα, βρίσκεται -> εδώ. Την Άντα θα την βρεις στη σελίδα -> Anda Akritidou – Θεραπευτικό Παιχνίδι και Ψυχοεκπαίδευση Γονέων.

Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.