Θυμάμαι τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων

Θυμάμαι τη μάνα μου να καθαρίζει το σπίτι μέχρι που γυάλιζε και το τελευταίο ποτήρι μέσα στην κρυσταλλιέρα του σαλονιού. Κουρτίνες, χαλιά, ντουλάπες όλα μοσχομυρωδάτα και έτοιμα για να αρχίσουν οι ετοιμασίες και οι στολισμοί για τα Χριστούγεννα. Και μετά ξεκινούσαν οι μαγειρικές. Το φρέσκο βούτυρο ανακάτευε τη μυρωδιά του με την άχνη, το μέλι και το καρύδι και τα γλυκά απλώνονταν σε όλο το σπίτι. Όλα σπιτικά και φροντισμένα από το χέρι της μαμάς.

Τα Χριστούγεννα άνοιγε το σπίτι μας και τα πάντα στην εντέλεια περίμεναν τους καλεσμένους που κατέφθαναν ένας ένας να γιορτάσουμε «την κόρη». Χριστίνα ντε και πώς να μη με γιορτάσει η μαμά που μεγάλη μέρα για το σπίτι της.

Εδώ που τα λέμε δεν ήταν μόνο τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι κάθε Σεπτέμβριο που έχουμε γενέθλια εγώ και η αδερφή μου, ένα σπίτι γεμάτο κόσμο. Βρε πού χωρούσαμε τρεις ντουζίνες παιδιά μαζί με τους γονείς τους σε ένα τόσο δα μικρό σπίτι, ακόμα απορία το χω. Και φυσικά δώστου η καθαριότητα, δώστου οι ετοιμασίες, δώστου τα μαγειρέματα και οι στολισμοί.

Όταν πρωτοέμεινα στο δικό μου σπίτι ακολούθησα ως φυσικόν το καλό παράδειγμα της μαμάς. Ανοιχτό το σπίτι μας τα Χριστούγεννα στη γιορτή μου, ανοιχτό και του Αγίου Αντωνίου που γιορτάζει ο Αντώνης. Και φυσικά και την Πρωτοχρονιά. Να μην κάνουμε ρεβεγιόν, έτσι για το καλό; Και όταν γεννήθηκαν τα παιδιά άρχισα και τα πάρτι γενεθλίων, με όλες τις τιμές βεβαίως βεβαίως και με τα κομφετί να κολλάνε μέχρι και στους τοίχους και να τα κυνηγάω 2 μήνες για να τα ανακαλύψω και να τα καθαρίσω όλα.

Φέτος δεν άνοιξα το σπίτι μου σε καμία γιορτή, ούτε καν στα γενέθλια των παιδιών. Θα μου πεις, ήταν μια δύσκολη χρονιά και ίσως γι’αυτό…αν το σκεφτώ καλά, όχι δεν είναι γι’αυτό. Καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισα να καταλαβαίνω ότι τα άλλα σπίτια άρχισαν να «κλείνουν». Τα κλείσαμε τα σπίτια μας για τις γιορτές, τα κλείσαμε και για τα γενέθλια, βαριά βαριά κανένα πάρτι στον παιδότοπο «για να μη γίνει το σπίτι χάλια« και έξω από δω. Παρασύρθηκα κι εγώ. Εργαζόμενη μαμά, με δύο αγοράκια που, ζωή να έχουν, κάνουν για δέκα, «κορόιδο είμαι εγώ να κουράζομαι τόσο και να κάνω και τόσα έξοδα»;

closed

Λίγο η κρίση λοιπόν, λίγο οι κοινωνικές συναναστροφές που έγιναν πιο τυπικές και λιγότερο ουσιαστικές, λίγο που η ψυχολογία μας έχει πέσει στα πατώματα, τα κλείσαμε τα σπίτια μας και μείναμε μονάχοι μας να κοιτάζουμε τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Α! Ξέχασα…ανεβάζουμε κι από καμιά φωτογραφία στο instagram και το facebook για να μοιραστούμε τη νοικοκυροσύνη μας και ανταλλάζουμε like και σχόλια, γιατί το μοίρασμα ο άνθρωπος το χει ανάγκη ούτως ή άλλως! Κατά τ’άλλα εύκολα πράγματα. Ανέξοδα. Πρακτικά.

Ευτυχώς το θεωρώ αμαρτία να βάζω στο σπίτι μου «αγοραστά γλυκά» κι έτσι μοσχομύρισε το σπίτι μας σπιτικές χριστουγεννιάτικες λιχουδιές. Κι αν το καλοσκεφτώ το καθάρισα και το στόλισα σαν να περίμενα κόσμο πολύ. Μόνο που κόσμος πολύς δεν ήρθε. Μόνο οι πολύ κοντινοί, φίλοι και μερικοί συγγενείς.

Φέτος το έκλεισα το σπίτι μου κι εγώ και παρόλο που δεν κουράστηκα, δεν ξεκουράστηκα κιόλας.

Θυμάμαι τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων κι όλα έχουν αλλάξει.

Δεν είναι που μεγάλωσα εγώ. Όχι, δεν είναι αυτό. Τα Χριστούγεννα μεγάλωσαν και ωρίμασαν ξαφνικά. Σαν παιδί που μόλις του είπες πως το δώρο κάτω από το δέντρο δεν το έφερε ο Άγιος Βασίλης. Το δέντρο είναι εκεί, το δώρο επίσης, αλλά τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Λείπει εκείνη η…πώς τη λένε…η μαγεία του παραμυθιού. Την σκόρπισε κι αυτήν η οικονομική κοινωνική κρίση.

Σκέψεις κάνω μόνο.

Μάλλον επειδή ελπίζω ότι φέτος θα ζήσουμε τα Χριστούγεννα με σπίτια και καρδιές πιο ανοιχτές!

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Σας περιμένουμε και στην κλειστή ομάδα μας “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να γίνουμε μια όμορφη παρέα

15 Σχόλια

  1. Εντάξει… δεν μπορούσες να το θέσεις καλύτερα Χριστίνα μου? θα πω όμως και το άλλο… έτσι απλά και χωρίς λόγω εγω έχασα την όρεξη για γιορτές και πανηγύρια… όπως έχασα την όρεξη για καλημέρες, για καφέδες, για πάρτι, για ζωή? Ηλικιακή κρίση? Οικονομική κρίση? Σημεία των καιρών μας? Μια γκρι μουντάδα παντού…

    • Σε νιώθω απόλυτα Κλειώ. Όπως όμως νιώθω και ότι όλο αυτό δεν μπορεί να είναι καλό. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον άνθρωπο…να τον συναντάει, να του λέει καλημέρα, να τον συναναστρέφεται με χαμόγελο στα χείλη. Με καρδιά ανοιχτή!
      Ελπίζω όλο αυτό να έχει ένα τέλος και όπως -έτσι απλά- απομονωθήκαμε, έτσι απλά να «ανοίξουμε» και πάλι.
      Σε ευχαριστώ και σε φιλώ!

  2. Αχ μωρέ το αισθάνομαι κι εγώ πολύ έντονα αυτό. Είναι αλήθεια ότι το σπίτι μου είναι ανοιχτό αλλά βλέποντας τους άλλους να κλείνουν ερμητικά τα δικά τους σπίτια, πλέον καλώ μόνο τους στενούς φίλους και συγγενείς! Καλημέρα….

    • Καλημέρα Σωτηρία!
      Είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα αλλάξει όλο αυτό και θα επιστρέψουμε σε αυτά που γεμίζουν ουσιαστικά την καρδιά μας. Λίγη συνειδητοποίηση χρειάζεται 🙂

  3. Στο χέρι σου (μας) είναι Χριστίνα. Φετος τα Χριστούγεννα καλεσε κοσμο, χωρις πολλά εξοδα, για καφε και γλυκό και επιτραπέζια. Και παιδιά να παίξουν τα αγορια σου και θα δεις, θα αλλάξει η διάθεση!

  4. Ετσι ακριβως ειναι. . Μηπως θέλουμε την ευκολία μας κ προτιμουμε κάτι «έξω» παρά στο σπίτι? Εμένα μου λείπουν οι σπιτικές μαζώξεις… κάνω 2-3 το χρόνο μεγάλες κ προσπαθώ να μαζευόμαστε κάποιες βραδιές-απογεύματα με φίλους… αλλά οι περισσότεροι το θεωρούν φασαρία κ δεν κάνουν κάτι αντίστοιχο. . Κατα τα αλλα αγοραζουν πιατικα κ κρυσταλλα για να τα ξεσκονίζουν μάλλον 🙂

  5. Σα να διαβάω τις σκέψεις μου! Έτσι ήμουν κι εγώ, όλο καλέσματα και γιορτές και σιγά σιγά άρχισα όπως κι εσύ να «κλείνομαι». Είναι τόσο πληγωτικό να ανοίγεσαι σε ανθρώπους (ακόμα και συγγενείς) και να πέφτεις σε τοίχο…

  6. Υπέροχο κείμενο Χριστίνα! Υπέροχο!
    Δε θέλει πολλά πολλά για να μαζευτούν όσοι αγαπιούνται γύρω από ένα τραπέζι. Θέλει μόνο μεγάλες καρδιές γεμάτες αγάπη και καλή διάθεση. Αυτό λείπει σε όλες τις επικοινωνίες.

  7. Εγώ έχω τα γενέθλιά μου στις 27 και κάθε χρόνο κάνω αυτές ακριβώς τις σκέψεις. Κλειστήκαμε και δεν γιορτάζουμε τίποτα, παρότι είχαμε τόσους λόγους κάθε χρόνο να καλούμε κόσμο και να ξεφαντώνουμε, με απλά πράγματα, όχι τίποτα μεγαλεία. Φέτος κλείνω τα 40 και λέω να γιορτάσω. Ελπίζω…
    Με συγκίνησες πολύ…

  8. Εγω παλι παντα ανοικτο το εχω. οχι σε απειρο κοσμο βεβαια, αλλα κατω απο 10-15 δε μαζευομαστε! παντα ειχαμε κοσμο στο σπίτι και ακόμα το κραταω! και αν καμια φορα βαραει η κριση, δεν είναι ντροπη να ετοιμασουν όλοι κατι και απλά να οργανώση τη μαζωξη! Το κανουμε συχνα και δεν υπαρχει και καμια ντροπη! Καλη καρδια και σιγουρα όλοι περνάμε τέλεια μετα… σκουπα…σφουγγαρισμα…κτλ κτλ κτλ

  9. Πόσο δίκιο έχεις…
    Σε πείσμα των καιρών αρνούμαι να κλείσω το σπίτι.μου σε.γιορτες και χαρές…

  10. Εγώ πάλι δεν μπορώ να νιώσω αυτό που λες Χριστίνα μου! Και λυπάμαι που νιώθεις έτσι! Σίγουρα έχω μαζευτεί από τα παλιά τα γκράντε που κάναμε αλλά το σπίτι μου είναι σχεδόν καθημερινά ανοιχτό γιατί απλά… δεν θα είμαι εγώ αν το κλείσω. Έχω την τύχη να έχω υπέροχους γειτόνους που κάνουν παρέα και τα παιδιά μας… και όσο καμιά φορά λέω «όχι σειρά του τάδε ή της τάδε είναι να μας καλέσει» τελικά δεν τα μετρώ. Το κάνω για μένα και για την οικογένειά μου. Σπίτι κλειστό, καρδιά βαριά! Οπότε μήπως χρειάζεται να πολεμήσεις την κακή διάθεση με το αντίθετο; Οσο πιο μόνοι είμαστε τόσο πιο δύσκολα περνάει η ζωή και μας βαραίνουν τα βάρη μας! Σε φιλώ και ελπίζω φέτος να αλλάξει η διάθεσή σου και να περάσετε τις όμορφες γιορτές! Κάλη

Write A Comment