Τα ευχαριστώ μιας χειρουργημένης (σε δημόσιο νοσοκομείο)

Πριν κάποιες μέρες είχα μια περιπέτεια με την υγεία μου. Τι περιπέτεια δηλαδή; Απλά το σκουλήκι μου (κουλήκι όπως έλεγε ο Θάνος, τσουλήκι όπως το λέει ο μικρός μου ο Φοίβος) αποφάσισε να κάνει φλεγμονή. Και όπως καλά μάντεψες έκανα εγχείρηση σκω-λη-κο-ει-δί-τιδας (και κάπως έτσι έμαθα πως γράφεται αυτή η λέξη, ή αλλιώς οξεία φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης του τυφλού).

Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω τον υπέροχο οργανισμό μου που περίμενε να επιστρέψω από Αθήνα για να μου σκάσει το νέο. Κυριακή βράδυ επιστρέψαμε, Κυριακή ξημερώματα μου έδωσε το σήμα «Ξύπνα, πάμε για χειρουργείο». (Οκ δεν είναι ότι καλύτερο να σου σκάσει έκτακτο χειρουργείο 500 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου! Άσε που δεν είχα καν το βιβλιάριο υγείας μαζί μου! )Παρόλο που πονούσα όλη την εβδομάδα. Έκανε υπομονή το χρυσό μου!

Θέλω να ευχαριστήσω το ίντερνετ, το διαδίκτυο, την εύκολη και ελεύθερη πληροφορία γιατί μου έδωσε πολύτιμο χρόνο. Όταν επί μια εβδομάδα πονάς φρικτά και ο πόνος (τον οποίο συνήθισες γιατί εξετάστηκες πριν κάποιες μέρες και σου είπαν ότι δεν τρέχει κάτι ανησυχητικό) απλά κατεβαίνει χαμηλά δεξιά, λες δε μπορεί να συμβαίνει αυτό! Προφανώς μεταφέρθηκε ο πόνος. Όταν όμως μπαίνεις στο ίντερνετ και βλέπεις τα συμπτώματα και τα έχεις ΟΛΑ, πας, ξυπνάς τον husband και του λες ψύχραιμα, όμως σκυμμένη à la κάνω τάμα : «Εχμ, πάμε νοσοκομείο; Βασικά έχω σκωληκοειδίτιδα!»

Θέλω να ευχαριστήσω το νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ γιατί δεν είχα καμία προηγούμενη προσωπική εμπειρία από δημόσιο νοσοκομείο και πως αυτό λειτουργεί. Τώρα έχω. Πολλά ευχαριστώ στους περισσότερους εργαζόμενους εκεί, από τις καθαρίστριες και τους ειδικευόμενους, μέχρι τους καθηγητές γιατρούς που προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους με όσα μέσα τους απέμειναν. Αν και κάποιοι απλήρωτοι όπως μου εξομολογήθηκαν. Κανένα ευχαριστώ για εκείνους που δε θα έπρεπε καν να εργάζονται στον τομέα υγείας.

Τα ευχαριστώ μιας χειρουργημένης (σε δημόσιο νοσοκομείο)

Μεγάλο ευχαριστώ σε εκείνον που σκέφτηκε ότι αρκούν 2 τουαλέτες για τουλάχιστον 4 θαλάμους (των 6 κλινών) και σκέφτηκε ότι θα είναι μια καλή δοκιμασία να τις βάλουν 3 χιλιόμετρα μακριά από τα δωμάτια. Όοοοτι πρέπει για έναν εγχειρισμένο που μπορεί να συρθεί σαν το σκουλήκι (σύμπτωση;) για να κάνει 20 λεπτά να φτάσει εκεί. Και να διαπιστώσει ότι απλά δεν υπάρχει χαρτί υγείας και πρέπει να επιστρέψει. Και ευχαριστώ που τους τελευταίους μήνες έφτασα να κάνω 200 squats ημερησίως (καθίσματα όπως λέμε στη Fitmama). Kαι παρόλο που ήμουν εγχειρισμένη δε δυσκολεύτηκα στο να καταφέρω να κρατηθώ μακριά από την OMG βρωμιά της τουαλέτας (κάτι πολύ δύσκολο για τους υπόλοιπους εγχειρισμένους από ότι διαπίστωσα). Εκεί μέσα ανακαλύπτεις δυνάμεις και υπομονή  που δεν ήξερες ότι είχες, ακόμη και αν είσαι ήδη μάνα! Μετά από αυτό τι να μου πουν και τα γατάκια που έκαναν Survivor; Εγώ έκανα Hospital Survivor!

Ευχαριστώ εκείνους που ξέχασαν ότι κάποια στιγμή έπρεπε να φάω και εγώ (ναι οκ, πλήρης αποχή από το φαγητό, νηστεία λόγω εγχείρησης, έτσι ήξερα και εγώ, αλλά μέχρι πότε;) και το ανακάλυψαν την 4η ημέρα νοσηλείας μου. Αν δε γινόταν αυτό δε θα ήξερα ποτέ ότι μπορώ να αντέξω τόσο χωρίς καθόλου φαγητό! Την ημέρα που ήρθε η γιατρός και μου είπε «Μα εδώ γράφει ότι εσύ τρως ήδη από χθες!» εγώ χαμογέλασα γιατί νόμιζα ότι απλά νοιάζονται για εμένα και μου κάνουν fasting αποτοξίνωσης για κάποιο λόγο. Εκείνα τα άνοστα πανάλαφρα γιουβαρλάκια που έφαγα τελικά ήταν η πιο σούπερ γκουρμεδιά της ζωής μου!

Μα τα πιο μεγάλα ευχαριστώ θέλω να τα πω στον Husband που με φρόντισε σαν μωρό. Που με χάιδευε ακόμη και όταν το μαλλί μου έγινε μια τζίβα και το πτώμα μου δεν αναγνωριζόταν πλέον από την ταλαιπωρία. Τη μαμά μου, την αδερφή μου, τους δικούς μου ανθρώπους που ξενύχτησαν δίπλα μου. Tη φίλη Νατάσα που ήρθε με σκοπό να μου σπάσει τα ράμματα από τα γέλια που μου προκαλούσε. Τα κορίτσια του θαλάμου μου (τα κορίτσια του Grey’s Anatomy όπως λέγαμε). Τη Δήμητρα, την Ελισάβετ, τη Χρύσα, τα γέλια που ρίχναμε και τις ανησυχίες που μοιραζόμασταν. Όλους τους φίλους και τους διαδικτυακούς του e-mama και της ομάδας που μου έδωσαν πολύτιμες ευχές και δύναμη όταν νόμιζα ότι δεν είχα.

Και θα κλείσω με μια ευχή! Να έχουμε όλοι υγεία και να ταλαιπωρούμαστε μόνο με τέτοια μικρά για να μπορούμε να τα διακωμωδούμε μετά. Γιατί όταν έχεις υγεία όλα τα άλλα είναι ασήμαντα!

Υγεία!

Φιλάκια πολλά!

Liza

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! (όπως πχ η σπανακόπιτα). Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες, τον 6 ετών Mini Me (Θάνο) και τον 2 ετών Mini Me Junior (Φοίβο). Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει! Θα με βρεις στα άρθρα και τις φωτογραφίες του e-mama.gr, στα social media, στην επικοινωνία! :)

Write A Comment