Τα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα, προσαρμόζονται – Το μεγάλο ψέμα

«Πώς το πήραν;» με ρωτάει μια φίλη που συναντηθήκαμε με τα παιδιά φορώντας μάσκες.

«Δηλαδή;» την ρωτάω.

«Δέχονται να φοράνε τις μάσκες;»

«Πότε έτσι, πότε αλλιώς» της απαντώ και δεν μου φτάνει η απάντηση που έδωσα. Ήθελα να της πω όλα όσα τους συμβαίνουν όλον αυτόν τον καιρό. Πόσο έχουν παραιτηθεί από το να αντιδρούν όπως παλιότερα στα «Απαγορεύεται!» και στα «Πρέπει!». Πόσο έχουν επηρεαστεί από όλο αυτό που ζούμε. Πόσο δεν τους ταιριάζει όλο αυτό. Και ήθελα να πω και πόσο πολύ διαφωνώ με το «Τα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα, προσαρμόζονται». Γιατί είναι ένα μεγάλο ψέμα και ένα χρόνο μετά, το ξέρουμε καλά πια.



Και τότε πέφτω πάνω στο κείμενο του παιδιάτρου κ. Γιώργου Χαρίτου. Το οποίο λέει τα εξής:

Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά προβλήματα.

Που δεν τα είχα μέχρι τώρα…

Όλη αυτή η κατάσταση αρχίζει και επηρεάζει τα παιδιά μας βαθιά. Ελπίζω όχι αμετάκλητα.

Στο ιατρείο, κόσμος πάει κι έρχεται.

Δύο – τρία παιδιά προσχολικής ηλικίας που η γλώσσα τους πήγαινε «ροδάνι», ξεκίνησαν ξαφνικά να τραυλίζουν.

Δύο άλλα, μεγαλύτερα αυτά, εμφάνισαν ψυχογενή βήχα.



Ένα αγόρι 8 χρόνων, δυναμικό παιδί μέχρι πρότινος, φοβάται πια τα βράδια και ξανακοιμάται μαζί με το αρκουδάκι που έπαιρνε ως μωρό.

Ένα ακόμη αγόρι προσχολικής ηλικίας ξεσπά εδώ και δέκα μέρες σε ξαφνικά κλάματα όταν σε κάποιο παραμύθι συμβεί κάτι «κακό», πχ. ο πρίγκιπας έπεσε από το άλογο.



Και βέβαια, μια σειρά από αλλά πολύ συχνά, όπως «άτυπα» κοιλιακά άλγη, ανορεξία, υπερένταση. Και εθισμός στο διαδίκτυο. Πολύς και φοβάμαι και δύσκολα αναστρέψιμος.

Οι ερωτήσεις πια καθημερινές. Δια ζώσης και στο messenger : «Γιατρέ, ξέρεις κανέναν καλό παιδοψυχολόγο;»

Και λες : «Τι γίνετε βρε διάολε;»



Και αφού όλη την μέρα βγαίνουν και μιλάνε διάφοροι “ειδικοί”, γιατί δεν βγαίνει κι ένας μια φορά να πει και για αυτά τα παιδιά; Κάτι έστω. Υγεία δεν είναι μόνο να θεραπεύεις έναν στρεπτόκοκκο. Εκεί, εξάλλου, παίρνεις ένα Amoxil με 50 στο κιλό και σε πέντε μέρες είσαι περδίκι. Τι κάνεις όμως με την παιδική κατάθλιψη; Με τις φοβίες; Σε μια ηλικία που είναι και εύθραυστη και σε έναν χαρακτήρα που τώρα σιγά σιγά δημιουργείται. Εκεί… πως ξεμπερδεύεις; Και πόσο καιρό θα χρειαστείς;



Να μπορούμε να δούμε, λοιπόν, την «μεγάλη εικόνα». Και το τι ανθρώπους θα δώσουμε αύριο μεθαύριο σε μια κοινωνία που μπορεί ούτως ή άλλως να είναι μισοδιαλυμένη.

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Φαίνεται όμως πως ότι κάνουμε, μάλλον το κάνουμε λάθος. Κλείστε για λίγο την τηλεόραση. Μην μιλάτε συνέχεια μπροστά στα παιδιά σας για τον κορωνοιό. Για τα οικονομικά σας προβλήματα. Για την δική σας ψυχική κατάσταση, που (σύμφωνοι) μπορεί να μην είναι η καλύτερη. Τα παιδιά μας ακούν τα πάντα. Ακόμη κι όταν φαίνεται ότι είναι απασχολημένα με κάτι άλλο.



Και βγείτε έξω. Μακάρι να είχαμε και τα σχολεία «έξω». Γιατί ο γιος μου κάνει γυμναστική μέσω webex;

«Μας μιλά ο κύριος της γυμναστικής για τα αθλήματα γενικά…», μου λέει.

Και γιατί να μην τα μαζέψει όλα στο πάρκο σε μια γωνιά και να κάνουνε εκεί γυμναστική και να εκτονωθούν; Πώς και γιατί αυτό θα ήταν επικίνδυνο; Μια φορά την εβδομάδα έστω. Πολλά ζητάω;

Χτυπάει ο κορωνοιός τον πνεύμονα, μα χτυπά και το μυαλό.

Τα παιδιά σας και τα μάτια σας.



Και θα κλείσω με το κείμενου του παιδιάτρου κ. Στέλιου Παπαβέντση που ολοκληρώνει τη σκέψη μου για το θέμα.

«Τα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα, προσαρμόζονται».

Αυτή η φράση ότι τα παιδιά είναι ευπροσάρμοστα και αντέχουν τα πάντα δείχνει ακριβώς την άγνοια και αδιαφορία των μεγάλων προς την παιδική ηλικία. Είναι αντίστοιχη με φράσεις των παλιότερων, ότι το ξύλο στα παιδιά δεν βλάπτει. Τα κάνει πιο ανθεκτικά ή ότι κανείς δεν έπαθε τίποτε από σφαλιάρες και ξυλιές στον ποπό.



Ναι, η συστηματική αντιξοότητα δεν δημιουργεί νομοτελειακά προβλήματα κατά την παιδική ηλικία. Ένα μικρό ποσοστό παιδιών μπορεί να μετατρέψουν την αντιξοότητα σε ευκαιρία. Ένα μεγαλύτερο ποσοστό όμως θα οδηγηθούν σε αδιέξοδα και προβλήματα από την αντιξοότητα.



Ας σταματήσει λοιπόν αυτή η καραμέλα ότι τα παιδιά αντέχουν την κοινωνική απομόνωση, τις δεκάωρες οθόνες, το σμπαράλιασμα της ρουτίνας, τα εκπαιδευτικά ελλείμματα, τον πολύμηνο φόβο, την οικονομική ανέχεια, την σωματική αδράνεια, την ψυχολογική ανασφάλεια.

Πολλά δεν αντέχουν, απλά οι συνέπειες γίνονται εμφανείς όχι μόνο άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα.

Τροφή για σκέψη…



Λίζα

Cover Photo: BETH ALLEN ART

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.