Tantrum: “Την προσοχή σου θέλει, μη δίνεις σημασία” – Λάθος οδηγία

Είσαι πολύ κουρασμένη.

Νιώθεις μεγάλη πίεση από παντού.

Δεν είναι καλή ούτε η διατροφή σου ούτε ο ύπνος σου.

Νιώθεις ότι δεν έχεις φροντίσει κοινωνικά τον εαυτό σου καθόλου το τελευταίο διάστημα. Ούτε έναν καφέ με μια φίλη, ούτε δύο κουβέντες με το ζευγάρι σου. Τίποτα.

Έχεις απορυθμιστεί, έχεις αποσυνδεθεί.

Είσαι όλη μέρα σπίτι και νιώθεις ότι έχεις μεγαλύτερες ευθύνες από εκείνες που σου αναλογούν. Δεν αντέχεις άλλο. Κοντεύεις να σκάσεις.

Ή η δουλειά δεν πάει καλά και σήμερα συνέβη μια μεγάλη αδικία με έναν συνάδελφο. Δεν αντέχεις άλλο. Κοντεύεις να σκάσεις.

Συναντιέσαι με τον σύντροφο σου ή με μια φίλη σου. Χρειάζεσαι να συνδεθείς μαζί τους. Χρειάζεσαι την προσοχή τους γιατί είναι η ώρα να ηρεμήσεις. Έχεις όμως πολλή ένταση! Έχεις απροσδιόριστα συναισθήματα μέσα σου. Θέλεις να τα βγάλεις όμως για να καλμάρεις.



Αρχίζεις και μιλάς πολύ. Συμπεριφέρεσαι περίεργα. Νευριάζεις. Μπορεί να φωνάξεις. Έχεις μια συναισθηματική έκρηξη! Ουσιαστικά έχεις ένα ενήλικο… tantrum.

Φαντάσου η ανταπόκριση τους να ήταν κάπως έτσι.

«Αχ, είσαι πολύ χειριστική. Κοίτα τι κάνεις χωρίς λόγο για να τραβήξεις την προσοχή μου!»

«Δεν μπορώ να σου δώσω σημασία, το κάνεις γιατί θέλεις την προσοχή μου!»

«Επίτηδες το κάνεις, ηρέμησε. Θα σε αγνοήσω και θα δεις πώς θα σταματήσεις αμέσως.»

Λίγο δύσκολο να τα πει κάποιος αυτά σε ενήλικα ε;

Αν όμως συνέβαινε, σίγουρα θα έκανε τα πράγματα χειρότερα για εσένα. Στην πραγματικότητα τα αγαπημένα σου πρόσωπα θα επέμεναν και απαιτούσαν από εσένα να αντιμετωπίσεις μόνη σου τα συναισθήματα σου. Και όλο αυτό σαν όρο για να δεχτούν μετά να σου προσφέρουν αυτή τη σύνδεση που έχεις ανάγκη.



Ας το δούμε τώρα από την άλλη μεριά, αυτή των παιδιών.

«Αχ, είναι πολύ χειριστικά τα παιδιά. Κοίτα τι κάνει χωρίς λόγο για να τραβήξει την προσοχή σου!»

«Μην του δίνεις σημασία, την προσοχή σου θέλει.»

«Επίτηδες το κάνει. Αγνόησε το και θα δεις πώς θα σταματήσει αμέσως.»

Πολύ πιο εύκολο να ακούσεις αυτά τα λόγια όταν πρόκειται για παιδί ε;

Για κάποιο λόγο, όταν τα παιδιά παραφέρονται, γκρινιάζουν, κλαψουρίζουν, είναι κάτι κακό. Για κάποιο λόγο, αν η αιτία είναι η αναζήτηση προσοχής από το φροντιστή τους, είναι κάτι κακό. Επίσης ξέρουμε ότι συχνά αυτή η ανάγκη που εκφράζουν τα παιδιά τιμωρείται. Ίσως ειδικά όταν πρόκειται για tantrum.



Και παρόλο που στη γενιά των δικών μας γονιών ήταν η νόρμα αλλά σήμερα ξέρουμε περισσότερα γι αυτό, εξακολουθούμε να το κάνουμε. Το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να σταματήσουμε άμεσα τη γκρίνια του παιδιού για να μπορέσουμε να του μιλήσουμε. Το βάζουμε σαν όρο δηλαδή για να συνδεθούμε μαζί τους, ακριβώς όπως έκαναν σε εσένα στο παραπάνω παράδειγμα.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Διάβασε την εξήγηση στο άρθρο -> “Γιατί μας ενοχλεί τόσο πολύ η γκρίνια των παιδιών μας;”



«Επίτηδες το κάνει»

Ναι, προφανώς το κάνει επίτηδες. Ναι, προφανώς αποζητά την προσοχή μας. Μα όχι για να μας βλάψει. Αλλά γιατί είναι η αντίδραση του στην έλλειψη σύνδεσης που αισθάνεται.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη συμπεριφορά των παιδιών όταν πεινάνε. Μπορεί η πείνα να τους ωθήσει να γκρινιάξουν ή να παραφερθούν. Αλλά αυτό συμβαίνει και στους ενήλικες. Το πρόσεξες ποτέ; Ναι, συμβαίνει και σε εμάς.

Γνωρίζουμε όμως ότι αυτό συμβαίνει λόγω του χαμηλού σακχάρου στο αίμα και της ανάγκης για περισσότερη ενέργεια για να συνεχίσουν.

Σε αυτή την περίπτωση ζητάμε από τα παιδιά να σταματήσουν χωρίς να τους προσφέρουμε φαγητό; Λέμε, έλα, είναι tantrum δε δίνω σημασία; Όχι βέβαια! Η λύση; Απλά… τα ταΐζουμε! Δεν μας απασχολεί να τα τιμωρήσουμε για τη συμπεριφορά τους, ούτε να τους δώσουμε ένα καλό μάθημα. Και φυσικά όχι να τα αγνοήσουμε.

Γιατί θεωρούμε ότι είναι οκ να το κάνουμε όταν υπάρχει συναισθηματική ανάγκη για προσοχή;



Τι σημαίνει αυτό για εμάς ως γονείς;

Σημαίνει ότι όταν βλέπουμε αυτές τις συμπεριφορές, πρέπει να συναντήσουμε τα παιδιά μας εκεί που βρίσκονται και όχι να τα διώξουμε πιο μακριά. Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις ιδέες μας περί πειθαρχίας συναισθημάτων ή αν το παιδί μου είναι καλό/κακό παιδί. Ή ακόμα και το τι θα πει ο κόσμος για το τι γονιός είμαι. Και να είμαστε απλώς μαζί τους όπως και όταν μας χρειάζονται.

Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν ίσως μπορέσουμε να τους μιλήσουμε για συγκεκριμένες συμπεριφορές και να τους δείξουμε έναν διαφορετικό τρόπο να μας ζητούν.

Αλλά πραγματικά, όταν τα παιδιά μας είναι μικρά, πρέπει να είμαστε εκεί για εκείνα χωρίς τέτοιους όρους. Αυτό είναι η αγάπη και η σύνδεση.



«Την προσοχή σου θέλει…»

Ναι. Την προσοχή μου θέλει και είναι απολύτως οκ. Θα του δώσω την προσοχή και τη σύνδεση που χρειάζεται.

Με αφορμή ένα άρθρο του evolutionaryparenting.com

Λίζα

(Κοινοποίησε αυτό το άρθρο. Μοιράσου το με κάποιον που θέλει να το διαβάσει!)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.