Πρέπει να το παραδεχτώ. Ήμουν η πιο τέλεια μαμά… Πριν γίνω μαμά. Έδωσα τόσες “υποσχέσεις” για το πόσο καλή θα είμαι. Όταν θα κάνω παιδιά. Και δεν “τήρησα” σχεδόν καμία. Γιατί η μητρότητα είναι απρόβλεπτη. Μόνο το ίδιο σου το παιδί σε οδηγεί. Έτσι λοιπόν ταυτίστηκα με αυτό το κείμενο, που παρουσιάζει ακριβώς αυτό…

Για όλα τα “Όταν θα” που έχω πει πριν γίνω μαμά λοιπόν…

Κάποτε έλεγα:

«Όταν θα κάνω παιδιά, δεν θα τα αφήνω να σηκωθούν από το τραπέζι μέχρι να τελειώσουν το φαγητό τους»

κι όμως,

να’ το τώρα να παίζει πάνω στο χαλί, με ένα κομμάτι μισοφαγωμένης μπανάνας.

Κάποτε έλεγα:

«Όταν θα κάνω παιδιά, δεν θα τα αφήνω να κοιμηθούν στο κρεβάτι μου»

κι όμως,

να που τώρα κοιμάμαι σε μία γωνιά του κρεβατιού, με τα ποδαράκια του στα πλευρά μου.

Κάποτε έλεγα:

« Όταν κάνω παιδιά, δεν θα τα φωνάζω με υποκοριστικά»

κι όμως,

δεν σταματώ να το λέω λουλουδάκι, μυρμηγκάκι, αγαπούλα της μαμάς.

Κάποτε έλεγα:

«Όταν κάνω παιδιά, θα συνεχίσω να γυρίζω τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη»

κι όμως,

για να οργανώσω μια μονοήμερη πρέπει να πάρω μαζί μου τέσσερις βαλίτσες.

Κάποτε έλεγα:

«Όταν κάνω παιδιά, δεν θα αλλάξω»

κι όμως,

να’ μαι με την καινούργια μου μπερδεμένη και συνωστισμένη ζωή.

Με τη μπανάνα πεταμένη στο πάτωμα,

με τα ποδαράκια του στα πλευρά μου,

με σαλιωμένα φιλιά.

Πριν κάνω παιδιά όμως δεν καταλάβαινα ότι η αληθινή αγάπη δε σε αλλάζει,

αλλά σε μεταλλάσσει,

από κόρη σε μητέρα, από μπουμπούκι σε ανθό.

Και μου χαρίζει στιγμές ευτυχίας

που πριν, ούτε καν μπορούσα να φανταστώ.

 

*Το διαβάσαμε στη σελίδα της κ. Κοσμαρίκου Αλεξάνδρα Παιδίατρος

Write A Comment