Θα μεγαλώσει και θα θέλει να κοιμάται μαζί σου – Είναι ok

Μην το μάθεις στην αγκαλιά. Μην το μάθεις να κοιμάται μαζί σου. Έτσι δε θα γίνει ποτέ ανεξάρτητο. Θα μεγαλώσει και δε θα φεύγει από το κρεβάτι σας.

Μια από τις πολλές λάθος θεωρίες του παρελθόντος που – ευτυχώς – έχουν καταρριφθεί, είναι ότι η αγκαλιά και ο κοινός ύπνος θα κακομάθουν το παιδί.

Ότι δεν θα το κάνουν ανεξάρτητο.

Όμως σήμερα ξέρουμε ότι αυτά τα δύο έχουν ισχυρή σημασία. Ότι αυτά τα δύο δεν είναι ποτέ λάθος. Ότι κανένα παιδί δεν «μαθαίνει» να χειρίζεται τον γονιό και δεν κακομαθαίνει από την αγκαλιά και τον κοινό ύπνο.

Ότι κανένα παιδί δεν γίνεται ανεξάρτητο από την άρνηση αγκαλιάς και του κοινού ύπνου.

Σήμερα υπάρχουν πολλές μελέτες που επιβεβαιώνουν αυτό που όρισε η φύση, αλλά που άλλαξε εσφαλμένα ο άνθρωπος στην πορεία. Και το πρότεινε για χρόνια στους νέους γονείς ως «συμβουλή ειδικών».



Ευτυχώς λέω ξανά, σήμερα γνωρίζουμε περισσότερα γι αυτό.

Και αυτό μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα το ποστ της L.R.Knost.

Διάβασε το και δες την ευχάριστη έκπληξη στην ιστορία της και θα καταλάβεις τι εννοώ.



Από την ημέρα που γεννήθηκε το μωρό μου, κοιμάται μέσα στην αγκαλιά μου. Δε σταμάτησα να το κουβαλάω πάνω μου και να το κουνάω για να κοιμηθεί. Εκεί είναι ο ύπνος του.

Θα μεγαλώσει και θα θέλει να κοιμάται μαζί σου

Αυτό το ανέφερα πρόσφατα σε μια νοσοκόμα στην κλινική μου. Και εκείνη μου απάντησε ότι έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα με τον γιο της όταν ήταν μωρό. Παρόλο που όλοι την προειδοποιούσαν ότι με αυτό που κάνει θα μεγαλώσει το παιδί της και θα την χρειάζεται ακόμα τη νύχτα. Ότι θα γίνει ένας εξαρτημένος έφηβος και θα κοιμάται ακόμα στο κρεβάτι της. Και αυτό την είχε αγχώσει αρκετά.



Και μετά μου είπε ότι, πριν από λίγες εβδομάδες, ο έφηβος γιος της ήρθε στο σπίτι από το σχολείο του πραγματικά πολύ αναστατωμένος. Δεν ήθελε να μιλήσει καθόλου γι αυτό. Απλά πήγε στο δωμάτιό του και άκουγε μουσική, έγραφε κάτι στο τηλέφωνό του και έκλαιγε.

«Έδωσα στο παιδί μου το χώρο και το χρόνο που χρειαζόταν χωρίς να τον πιέσω για κάτι.» της εξομολογήθηκε η νοσοκόμα.

«Λίγο πριν κοιμηθώ και κλείσω το φως στο δωμάτιο μου, είδα τον 15χρονο μου να έρχεται μέσα στο δωμάτιο μου.



Σκαρφάλωσε στο κρεβάτι μου, ακούμπησε το κεφάλι του στον ώμο μου και τον έπιασαν τα κλάματα. Μου είπε για το κορίτσι που του ράγισε την καρδιά, τους φίλους που τον κορόιδεψαν και ήταν σκληροί μαζί του, τα άγχη του. Του είπα ότι τον καταλαβαίνω.

Μιλήσαμε για αρκετή ώρα στο σκοτάδι, μέχρι που τον πήρε ο ύπνος δίπλα μου. Στο κρεβάτι μου. Ήταν ακόμη λυπημένος, αλλά σαφώς ανακουφισμένος πια.



«Βλέπεις λοιπόν;» μου είπε, όταν τελείωσε την ιστορία.

«Ήμουν τόσο φοβισμένη ότι θα κατέληγα με έναν έφηβο που θα με «χρειαζόταν» τη νύχτα. Αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόσο όμορφο θα ήταν αυτό…»

Και συμπληρώνω εγώ. Αυτό δεν είναι τελικά αυτό που θέλουμε όλοι για τα παιδιά μας; Να είμαστε το άτομο με το οποίο θα νιώθουν ασφάλεια; Να έρχονται σε εμάς ξανά και ξανά όσων χρόνων και αν είναι. Όποτε, όταν και αν το χρειάζονται.



Coevr Photo: O Trocatintas

Λίζα

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.