Ένας «φεμινιστής» μπαμπάς μιλάει στο scarymommy για τα πλεονεκτήματα…του να ασχολείται με τα παιδιά του. Δε θα μπορούσα να τον εκτιμήσω περισσότερο νομίζω:

Τις προάλλες, ήμουν στο σούπερμάρκετ και ψώνιζα με τη μητέρα μου και τα παιδιά μου. Τα δύο μικρότερα τα είχα μέσα στο καρότσι. Η μια μου κόρη φορούσε ένα φόρεμα Πέππα, ενώ η άλλη ένα μπεζ φορεματάκι με φραουλίτσες . Ο μεγαλύτερος γιος μου περπατούσε δίπλα μου με ένα πράσινο μπουφάν. Η μαμά μου μας επισκεπτόταν για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια, αφότου μετακομίσαμε σε άλλη πόλη και ήταν η πρώτη φορά που πήγαμε οι δυo μας για ψώνια μετά από πάρα πολύ καιρό.

Καθώς προχωρούσαμε στους διαδρόμους του καταστήματος, εγώ εξέταζα τη λίστα με τα ψώνια στο κινητό μου. Ένιωθα ότι η μητέρα μου αισθανόταν άβολα για κάποιο λόγο, αν και δεν ήξερα ακριβώς το λόγο. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αν το θέμα ήταν ότι δεν καταλάβαινε για ποιο λόγο ψώνιζα εγώ ή αν ανησυχούσε επειδή είχα μαζί μου και τα 3 παιδιά. Ή αν ήταν ο συνδυασμός των δύο που την παραξένευε. Η ίδια είχε έναν παραδοσιακό άντρα για σύζυγο, ο οποίος έφερνε στο σπίτι «το φαγητό» και δεν ασχολήθηκε με τη φροντίδα των παιδιών ή τις υποχρεώσεις του σπιτιού.

Είχα ήδη σχεδόν τελειώσει τα ψώνια μου, όταν επιτέλους ρώτησε:

«Εσύ κάνεις τα ψώνια συνήθως;»

Σκέφτηκα για μια στιγμή.

«Ναι. Τις περισσότερες φορές. Όχι πάντα βέβαια, εξαρτάται από το ποιος από τους δύο είναι διαθέσιμος».

Η μαμά μου έκανε έναν περίεργο μορφασμό με τα χείλια της. Και ξαναρώτησε,

«Παίρνεις συνήθως και τα 3 παιδιά μαζί σου;»

«Συνήθως», απάντησα. «Αλλά όχι πάντα. Και πάλι εξαρτάται από την κατάσταση.»

Γέλασε.

«Τι είναι τόσο αστείο;», ρώτησα.

Με κοίταξε με τα κουρασμένα της μάτια που είχαν δει πολλές βόλτες στο σουπερμάρκετ με παιδιά να κρέμονται από το καρότσι, ζητώντας και θέλοντας και κλαίγοντας, χωρίς να υπάρχει η πιθανότητα να τη βοηθήσει ο άντρας της στα ψώνια ή στο πλύσιμο των ρούχων ή στις δουλειές του σπιτιού.

«Απλά δεν ξέρω που το μάθατε αυτό!», είπε.

Ξεφύσηξα. Ήθελα να της πω ότι είμαι φεμινιστής. Ήθελα να της πω ότι η γυναίκα μου κι εγώ δεν πιστεύουμε στους ρόλους των φύλων, αλλά στη συνεργασία, επιλέγοντας αυτό που είναι καλύτερο για την οικογένειά μας, βασιζόμενοι στις ικανότητες και τη διαθεσιμότητα του καθενός. Ότι έχουμε αλλάξει ρόλους στο παρελθόν, όταν εγώ έμεινα στο σπίτι να μεγαλώνω τα παιδιά, ενώ αυτή δούλευε. Η γυναίκα μου ασχολείται με τα οικονομικά του σπιτιού γιατί είναι καλύτερη με τους αριθμούς. Συχνά βάζω πλυντήριο γιατί προλαβαίνω. Όταν φοιτούσα στο κολέγιο, η γυναίκα μου στήριζε οικονομικά την οικογ΄ένειά μας και όταν ήταν αυτή στο κολέγιο, τη στήριζα εγώ.

Κανένας από τους δυο μας δεν είναι ανώτερος. Οι δυο μας δουλεύουμε ως ομάδα για να πετύχουμε τον πιο σημαντικό στόχο που μπορεί να υπάρξει – την ανατροφή της οικογένειας. Και αυτό έχει φέρει στο σπίτι μας την εμπιστοσύνη, την αγάπη, και την αλληλουποστήριξη, με τρόπο που οι γονείς μου ποτέ δεν πέτυχαν με μια σχέση γεμάτη από πρέπει και δεν πρέπει, βασισμένα στο φύλο τους και στο ρόλο του άντρα και της γυναίκας.

Βέβαια…ξέρω τη μητέρα μου και γι’ αυτήν ο φεμινισμός είναι μια βρώμικη λέξη που έχει να κάνει με το κάψιμο των σουτιέν και με θυμωμένες γυναίκες και πάντως όχι με λογικούς ανθρώπους που ζουν ισότιμα. Έτσι δεν χρησιμοποίησα τη λέξη. Της μίλησα απλά για τα πλεονεκτήματα του να είσαι φεμινιστής πατέρας και σύζυγος, χωρίς όμως να πω τη λέξη.

«Νομίζω ότι το έμαθα στην πορεία», είπα. «Αλλά είναι πολύ όμορφο». Της είπα ότι γνωρίζω καλά τα παιδιά μου. Ξέρω τι τους αρέσει και τι δεν τους αρέσει. Ξέρω τι τρώνε. Κάνω συζητήσεις μαζί τους για τη σημασία που έχει η καλή υγιεινή, την ώρα που βάζω τα ρούχα στο πλυντήριο. Τους μαθαίνω τα πάντα, από το πως να κόβουν το χορτάρι μέχρι το πως να βάζουν πλυντήριο πιάτων. Καμιά δουλειά δεν είναι απαγορευμένη. Ειλικρινά πιστεύω πως ξέρω τα παιδιά μου καλύτερα από ότι με γνώρισε ποτέ ο δικός μου πατέρας.

«Το καλύτερο από όλα είναι ο κοινός μας χρόνος», είπα. «Περνάω χρόνο μαζί τους και το απολαμβάνω αυτό.»

«Πώς νιώθει η γυναίκα σου γι’ αυτό;» ρώτησε η μαμά μου.

Αυτό έπρεπε να το σκεφτώ. «Υποθέτω πως της αρέσει. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον. Αν κάτι χρειάζεται να γίνει δεν αναλωνόμαστε στο ποιος θα έπρεπε να το κάνει. Ασχολούμαστε με το ποιος είναι διαθέσιμος και ικανός να το κάνει. Με πολλούς τρόπους«, πρόσθεσα, «αυτό μας έχει δέσει. Υποθέτω πως της αρέσει που έχει δίπλα της έναν άνθρωπο ίσο. Πιστεύω πως έχουμε μια πάρα πολύ καλή σχέση. Αλλά, ξέρεις, δεν χρειάζεται να ρωτάς εμένα. Μπορείς να ρωτήσεις την ίδια πώς νιώθει.»

Η μαμά μου ανασήκωσε τους ώμους της και ήξερα ότι το πιο πιθανό ήταν να μη ρωτήσει ποτέ. Την ώρα όμως που περιμέναμε να έρθει η σειρά μας στο ταμείο, είπε κάτι που πραγματικά δεν το περίμενα. «Δεν καταλαβαίνω. Ο αδερφός σου είναι ίδιος με εσένα. Και υποθέτω πως θα μου άρεσε να έχω βοήθεια όταν σας μεγάλωνα.»

Χαμογέλασα. Μετά πήγαμε στο αυτοκίνητο να φορτώσουμε τα ψώνια. Έβαλα τα παιδιά στο αυτοκίνητο, καθώς η μαμά μου ξεφόρτωνε τα ψώνια. Τη στιγμή που συναντηθήκαμε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, μου είπε…

«Μου φαίνεται πως είσαι ένας πολύ καλός πατέρας.»

«Μου φαίνεται πως αρχίζεις να γίνεσαι φεμινίστρια, μητέρα«, της απάντησα.

Μου έριξε ένα πονηρό βλέμμα και είπε, «Μην αρχίζεις με αυτές τις αηδίες.»

Γέλασα και απάντησα, «Ποτέ!»

Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Write A Comment