Το παράπονο της μάνας #1: Η πωλήτρια και η φούστα

Ξέρω πως δεν είμαι η ιδανική πελάτισσα. Μπαίνω σαββατιάτικα και με θράσος στο μαγαζί σου κρατώντας, για ευνόητους λόγους, σφιχτά από το χέρι δύο μικρούς ταραξίες, ετών 3 και 5. Το βλέμμα σου τα λέει όλα. Αλλά εγώ με ακόμη περισσότερο θράσος και αποφασισμένη να διαψεύσω τις όποιες προσδοκίες σου, χαμογελάω ευγενικά.

«Γεια σας. Θα ήθελα μια ψηλόμεση φούστα.»

«Φυσικά, περιμένετε», μου λες και συνεχίζεις να εξυπηρετείς την μία και μοναδική πελάτισσα σου.

Τύχη βουνό σκέφτομαι εγώ που ξεκίνησα στη μία το μεσημέρι του Σαββάτου να αγοράσω μια ψηλόμεση φούστα. Πρέπει να πάω σε μια βάφτιση βλέπεις αύριο και η τελευταία φορά που αγόρασα κάποιο ρούχο ήταν…δεν θυμάμαι πότε ήταν. Και εννοείται πως περιμένω. Υπομονετικά στην αρχή. Την ίδια στιγμή προσπαθώ να απασχολήσω τους δύο μικρούς ταραξίες που μπήκαν σε ένα μαγαζί γεμάτο χρώματα και άγνωστα γι’αυτούς αντικείμενα, γεμάτο καθρέφτες και κρυψώνες – σωστός παράδεισος για έναν μικρό εξερευνητή – για να μην αρχίσουν την εξερεύνηση και ότι συνεπάγεται αυτή και να μην γίνω από «εκείνες» τις μαμάδες. Ξέρεις…αυτές που αφήνουν τα παιδιά τους…να εξερευνούν.

Το παράπονο της μάνας #1 Η πωλήτρια και η φούστα

Τους δείχνω έναν καναπέ σε περίεργο σχήμα, τους βάζω να κάτσουν πάνω και τους λέω πως είναι βαρκούλα, τους μιλάω για το σχολείο και για τον Κωστάκη που έφαγε δύο ολόκληρες μπανάνες χθες το απόγευμα. Και φυσικά περιμένω. Στην αρχή η κατάσταση είναι υπό έλεγχο και – δε θα στο κρύψω – νιώθω και μια περίεργη ικανοποίηση που τα καταφέρνω τόσο καλά. Η ώρα που περνάει όμως δεν είναι σύμμαχος μου, καθώς ο Κωστάκης και οι μπανάνες του δεν έχουν πια κανένα ενδιαφέρον και οι δύο μικροί εξερευνητές παύλα ταραξίες αρχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν τόσο καλά. Να εξερευνούν! Εγώ στο μεταξύ δεν έχω την πολυτέλεια να ψάξω μόνη μου ανάμεσα στις κρεμάστρες, γιατί εννοείται πως δεν μπορώ να χάσω από τα μάτια μου τους Ροβινσώνες. Και περιμένω…περιμένω…

Εσύ συνεχίζεις να ασχολείσαι με τη μία και μοναδική πελάτισσα σου, γελώντας και αναλύοντας σχολαστικά και απελπιστικά αργά τα νέα μιας Μαρίας που έγινε κουμπάρα το προηγούμενο Σάββατο. Δεν με αγνοείς, όχι προς Θεού – ξέρεις ότι είμαι εκεί και γυρνάς κάθε τόσο και μου χαμογελάς ωσάν να περιμένεις να απαντήσω με ένα χαμόγελο. Απλά θεωρείς πως δεν θα τα καταφέρω να αγοράσω μια ψηλόμεση φούστα με δύο αγοράκια, ετών 3 και 5 να στριφογυρίζουν γύρω από τα πόδια μου. Και τι στο καλό, ας έρθω μια άλλη μέρα χωρίς τους ταραξίες που είναι έτοιμοι να ανέβουν στη βαρκούλα και να ποδοπατήσουν την όποια αξιοπρέπεια έχω ως μαμά που δεν θέλω να φαίνομαι από «εκείνες» τις μαμάδες.

Το παράπονο της μάνας #1 Η πωλήτρια και η φούστα

Ούτε που σου περνάει από το μυαλό πως για να έρχομαι στο μαγαζί σου στη μια το μεσημέρι του Σαββάτου μέσα στη ζέστη με δύο μικρά παιδιά σφιχτά κρατημένα από το χέρι, απλά δεν έχω την επιλογή να έρθω μόνη μου.

Πεισμώνω και περιμένω.

Ο χρόνος διαστέλλεται και η θεωρία της σχετικότητας επιβεβαιώνεται σε όλο της το μεγαλείο μέσα σε ένα κατάστημα με ρούχα.

Ο επιμένων νικά όμως λέει ο λαός και αφού βλέπεις ότι δεν λέω να το βάλω κάτω, επιτέλους ασχολείσαι με την ψηλόμεση φούστα μου και μου δίνεις μια σε μαύρο χρώμα που μου αρέσει, για να την δοκιμάσω. Μπαίνω στο δοκιμαστήριο, φυσικά με τους δύο μικρούς ταραξίες από το χέρι και αρχίζω τα ακροβατικά. Έχεις δει άνθρωπο να ξεντύνεται και να ντύνεται, χρησιμοποιώντας συγχρόνως τεχνικές μαρκαρίσματος και αφήγησης; Τα καταφέρνω όμως και…

Αυτή η φούστα δεν είναι ψηλόμεση!

Μπορώ όμως να την σηκώσω και να γίνει ψηλόμεση, μου απαντάς και συγχρόνως την σηκώνεις την ώρα που κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Και φυσικά αποκαλύπτεις τους αστραγάλους μου και νιώθω ότι έχω κάνει ταξίδι στο χρόνο και συγκεκριμένα στη δεκαετία του ’30.

Το παράπονο της μάνας #1 Η πωλήτρια και η φούσταΦυσικά ντύνομαι στα γρήγορα και χαιρετάω κι εσένα και τον αυτοσεβασμό μου. Βγαίνοντας από το μαγαζί σου κοιτάω φευγαλέα τον εαυτό μου σε έναν από τους καθρέφτες. Με το μαλλί σηκωμένο σε έναν ατημέλητο κότσο κι ένα μακό μπλουζάκι ριγμένο πρόχειρα πάνω από ένα τζιν σορτσάκι – ότι κατάφερα δηλαδή να ενδυθώ φεύγοντας μετά κόπων και βασάνων το πρωί από σπίτι – αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι και η ιέρεια της μόδας!

Δεν σε αδικώ τελικά και τόσο που με πέρασες για…μανούλα.

Απλά, να…ούτε που σου περνάει από το μυαλό ότι στα καλά μου μπορώ να γνωρίζω όλες τις τάσεις της μόδας και να ντύνομαι καλόγουστα. Απλά η σημερινή μέρα δεν είναι από αυτές τις μέρες, όπως άλλωστε οι περισσότερες μέρες από τότε που έγινα μαμά…τώρα που το καλοσκέφτομαι.

Σήμερα είναι μια δύσκολη μέρα. Κι εσύ μου την έκανες λίγο δυσκολότερη.Το παράπονο της μάνας #1 Η πωλήτρια και η φούστα

Φεύγοντας από το μαγαζί σου σκέφτομαι πως τελικά είμαι από «εκείνες» τις μαμάδες και πως την επόμενη φορά μάλλον θα αφήσω την εξερευνητική διάθεση των παιδιών μου ελεύθερη. Άλλωστε όταν ο χρόνος διαστέλλεται, ο χώρος – και συγκεκριμένα ο δικός σου ο χώρος – συστέλλεται…

Με παράπονο,

Χριστίνα

Μπορείς να στείλεις και το δικό σου παράπονο στο mail μας em[email protected] κι εμείς θα το δημοσιεύσουμε!

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

                                    Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

               Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

11 Σχόλια

  1. Χαχα! Δε γελω με το παράπονο σου αλλά γιατί αυτό το σκηνικό της κάπως ατημέλητης γυναίκας που θέλει να αγοράσει κάτι για να ανανεωθεί και να δείχνει πιο επίκαιρη, αλλά τα μικρά ζουζούνια συνεχώς στριφογυρίζουν κι εσύ συνεχώς παρακολουθείς, είναι κάτι που όλες οι μανουλες έχουμε βιώσει! Φιλιααα

    • Ευτυχώς δεν είμαι η μόνη! Ώρες ώρες νιώθω λες και τα παιδιά μου είναι τα μόνα που δεν κάθονται σαν στρατιωτάκια. Γιατί όπως μου σχολίασε μια κυρία «Το σκυλί και το παιδί όπως το μάθεις είναι». Και αναρωτιέμαι ποιες είναι οι σύγχρονες μέθοδοι εκπαίδευσης σκύλων να τις εφαρμόσω!!

  2. Eleftheria Bogioglou Reply

    Και μάλλον η πωλήτρια δεν ήταν μανούλα και τώρα θυμήθηκα μια παλαιότερη ανάρτηση για το πόσο εύκολα κρίνουμε γύρω μας χωρίς να ξέρουμε και πόσο αλλάζει η κοσμοθεωρία μας όταν βιώσουμε και οι ίδιες τη μητρότητα. Μου αρέσει η προτροπή σου για δημοσίευση ανάλογων παραπόνων! Αυτό θα μπορούσε να γίνει ολόκληρο βιβλίο!

    • Όταν γίνεσαι μανούλα βιώνεις ένα είδος άτυπου ρατσισμού από όλους αυτούς που δεν μπορούν να σε καταλάβουν. Ξέρεις, με εκείνο το βλέμμα που λέει «Τσ, τσ, τσ, τα δικά μου παιδιά δεν θα το έκαναν ποτέ αυτό»!! Και πραγματικά μπορούμε να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο!!!

  3. Αν ήμουν στη θέση της πωλήτριας θα σου έδειχνα στο ενδιάμεσο που μπορείς να κοιτάξεις και ποιες είναι οι επιλογές σου. Το να κάθεσαι με ένα πελάτη μόνο για να κάνεις ψηλοκουβεντα το θεωρώ αντιεπαγγεματικο. Κάνω το σταυρό μου που έχω κάπου να τους αφήνω. Γιατί είμαι κι εγώ από εκείνες τις μαμάδες που τρέχουν πίσω από τα παιδιά τους με απολογητικό ύφος!

    • Μήπως τελικά δεν θα έπρεπε να απολογούμαστε για το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο; Μήπως, λέω!! Σ’ευχαριστώ πάντως για την συμπαράσταση 🙂

  4. Δυστυχώς, για κάποιον περίεργο λόγο τα καταστήματα δεν μας πολυθέλουν, ειλικρινά δεν μπορώ να το καταλάβω…..14 Αυγούστου 2017 έχω μπει στο super για να αγοράσω γάλα και κρέμες για τη μικρή μου διαολίτσα. Η αλήθεια είναι πως έχει πάρα πολύ κόσμο και εγώ κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να κινηθώ μέσα στον χώρο, χωρίς να χτυπήσω κάποιον. Οπότε κάποια κύρια(;) φωνάζει γεμάτη εκνευρισμό: «δεν φτάνει που περιμένουμε τόση ώρα στην ουρά έχουμε και αυτές με τα μωρά και τα καρότσια», τη συνέχεια δεν την περιγράφω…..διότι εξερράγην, όπως φυσικά και όλο το super market εναντίον της. Ξέρεις έχω παρατηρήσει πως οι γυναίκες ενώ θα έπρεπε να δείχνουν συμπαράσταση, τελικά….είναι χειρότερες. Κρίμα, αλλά σε ποιον τομέα της ζωής μας δείχνουμε παιδεία και σεβασμό;

Write A Comment