Τοκετός στο νερό – Η δική μου εμπειρία

Η μανούλα αυτή που μας έστειλε τη δική της ιστορία τοκετού είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Πέρασε την εγκυμοσύνη μόνη της, χωρίς την στήριξη και τη συμπαράσταση του πατέρα του μωρού της. Όμως αυτό δεν την φόβισε και δεν την εμπόδισε στο να είναι σταθερή στην επιλογή της να γεννήσει στο νερό. Μια επιλογή που ίσως φαντάζει περίεργη σε μια χώρα που δεν γνωρίζουμε πολλά για αυτό και οι περισσότεροι γιατροί δεν είναι καταρτισμένοι για να το αναλάβουν, όμως είναι μια μοναδική εμπειρία όπως μας περιγράφει η Μαρία στην ιστορία της.

 

Διαβάστε την εμπειρία τοκετού στο νερό της Μαρίας

Θα ήθελα να σας διηγηθώ και εγώ την δική μου εμπειρία από την γέννηση της κόρης μου.

Τα πράγματα για μένα δεν πήγαν όπως ακριβώς τα φαντάζεται μία κοπέλα όταν αποφασίζει να κάνει παιδί. Σε μένα ήρθε ξαφνικά και απρόσμενα σε μία παράξενη φάση της ζωής μου με τον σύντροφό μου. Μπορεί να κράτησα μόνη μου αυτό το μωράκι και να πέρασα μία δύσκολη, από ψυχολογικής πλευράς εγκυμοσύνη, ήταν όμως η καλύτερη εμπειρία της ζωής μου. Η γέννηση της κόρης μου μέσα στο νερό.

Από πάντα και χωρίς να έχω ακούσει κάτι, δεν ήθελα να κάνω επισκληρίδιο. Έτρεμα στην ιδέα ότι θα μου βάλουν βελόνα στην σπονδυλική μου στήλη. Ανατριχιάζω με οτιδήποτε έχει να κάνει με τα κόκκαλα και φυσικά τις βελόνες. Στην διάρκεια της εγκυμοσύνης μου και μετά από το αποτέλεσμα του μεγάλου υπέρηχου αποφάσισα να πάρω και μία δεύτερη γνώμη από άλλον γυναικολόγο, ο οποίος έμελε τελικά να γίνει και ο άνθρωπος που τον εμπιστεύτηκα όσο κανέναν για να φέρω στον κόσμο την μικρούλα μου.

Στην δεύτερη επίσκεψη στο ιατρείο του και πάνω στην κουβέντα μας για τις κλινικές, τα κόστη και την αναισθησία, του ανακοίνωσα ότι δεν θέλω με τίποτα να κάνω την επισκληρίδιο. Αμέσως τον άκουσα να μου προτείνει την γέννα στο νερό. Η μητέρα μου που καθόταν στην διπλανή καρέκλα τα χάσε. Εγώ όμως ενθουσιάστηκα με την ιδέα χωρίς καν να ακούσω πρώτα τις λεπτομέρειες. Ήταν η μέθοδος που αυτός προτιμούσε καλύτερα από όλες. Μου εξήγησε ότι μέσα στο νερό έχεις 50% μείωση στον πόνο απ όταν γεννάς φυσιολογικά και χωρίς επισκληρίδιο στο κρεβάτι και ότι οι πιθανότητες για επιπλοκές είναι οι ίδιες όσο και έξω από αυτό. Είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό για το έμβρυο να γεννιέται μέσα σε νερό, καθώς για εννέα μήνες βρίσκετε μέσα στο αμνιακό υγρό. Στην κλινική με την οποία συνεργάζεται ο γιατρός υπήρχε ειδική αίθουσα με μία μεγάλη μπανιέρα η οποία ήταν ακριβώς σχεδιασμένη για γέννα, με στηρίγματα στα πόδια για να μπορέσεις να σπρώξεις. Το νερό θα ήταν ζεστό και τρεχούμενο σε όλη την διάρκεια του τοκετού. Θα υπήρχε αδιάβροχος καρδιοτοκογράφος για να ακούμε τους καρδιακούς παλμούς του μωρού μου. Και φυσικά ένα κρεβάτι ακριβώς δίπλα για να βγω όποια στιγμή το επιθυμούσα. Όλα μου ακούστηκαν πολύ θετικά και νομίζω ότι μέσα μου το είχα ήδη αποφασίσει ότι έτσι θα γεννούσα.

Για τους επόμενους 4 μήνες που μου έμεναν για τη γέννηση της κορούλας μου το συζητούσα με αρκετά άτομα για να πάρω γνώμες, να ακούσω εμπειρίες και να καταλήξω τελικά στον τρόπο που θα γεννούσα. Για τη γέννα στο νερό αυτό το διάστημα έτυχε να το ακούσω από μία μόνο κοπέλα που δοκίμασε να γεννήσει λίγο καιρό πριν με αυτόν τον τρόπο τον γιο της στο εξωτερικό. Για Ελλάδα τίποτα, καμία. Ήταν όμως τόσο όμορφη η εμπειρία της και ο τρόπος που μου την διηγήθηκε που με έπεισε να το κάνω και εγώ. Μπορεί η κοπέλα τελικά να γέννησε έξω από το νερό, ήταν όμως κάτι που θα το θυμάται. Άλλη μία εμπειρία μου έμεινε στο μυαλό, μία φίλη μου δεν πρόλαβε να βάλει την επισκληρίδιο γιατί ο τοκετός είχε ξεκινήσει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όμως να μου λέει ότι αντέχεις τον πόνο εκείνη την ώρα, και ότι στην συνολική ώρα που γεννούσε η μισή ώρα ήταν ο πόνος ο αβάσταχτος.

Η απόφαση είχε παρθεί! Γέννα στο νερό!

Η μόνη που είχε αντίρρηση και προσπαθούσε να μου αλλάξει γνώμη ήταν η μητέρα μου γιατί φοβόταν. Δεν τα κατάφερε ευτυχώς να μου μεταφέρει τον φόβο της.

21 Φεβρουαρίου είχε φτάσει η ώρα μου. Γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα άρχισα να νοιώθω μικρά ενοχλητικά πονάκια στην μέση μου. Θεώρησα ότι θα ήταν από την κούραση λόγο περπατήματος και αποκοιμήθηκα. Στις 4 τα ξημερώματα και ενώ σηκώθηκα για την συνηθισμένη βόλτα στην τουαλέτα αισθανόμουν ακόμα αυτά τα πονάκια, σαν πόνους λίγο πριν την περίοδο. Άρχισα σιγά σιγά να αγχώνομαι και να μετράω τους χρόνους. 7 η ώρα το πρωί, ξύπνησα την αδερφή μου. Οι πόνοι έγιναν πιο έντονοι και πιο συχνοί. Τηλεφώνησα στον γιατρό. Όταν άκουσε τους χρόνους ανάμεσα στους πόνους τον άκουσα να μου λέει πως αν δε θέλω να γεννήσω σπίτι μου καλό θα ήταν να ετοιμάζομαι για την κλινική. Αυτό ήταν. Παρέλυσα, με έπιασε τρέμουλο από το άγχος μου. Δε το πίστευα ότι είχε έρθει η στιγμή!

9:30 ήμουν στην κλινική. Με έβαλαν στο δωμάτιο με την μπανιέρα. Στις 10 ήρθε η μαία μου με τις νοσηλεύτριες για τις απαραίτητες προετοιμασίες. Προσπαθούσα να είμαι όσο πιο ήρεμη μπορούσα, αλλά αυτό το άγνωστο σε τρομάζει. Βγήκα περπάτησα και στον διάδρομο με τους δικούς μου ανθρώπους. Μαζί μου θα είχα την αδερφή μου. Η διαστολή μου μεγάλωνε γρήγορα. Έφτασα στην κλινική με δύο και σε μία ώρα είχα φτάσει στο πέντε. Στις 12 παρά τέταρτο ο γιατρός έσπασε τα νερά. Μέχρι εκείνη την ώρα όλα ήταν ήρεμα, ο πόνος ήταν λιγότερος και από αυτόν που είχα στην περίοδο. Την στιγμή που με σήκωσαν όμως για να μπω στην μπανιέρα, όπου λίγο πριν την είχαν γεμίσει με ζεστό νερό, κατάλαβα τι εστί πόνος. Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ και μπήκα αμέσως στο νερό, το οποίο αμέσως με χαλάρωσε. Γενικά δεν είχα άγχος, εμπιστευόμουν απόλυτα τον γιατρό μου και την μαία. Είχα δίπλα μου και την αδερφή μου να με στηρίζει πολύ και να μου δίνει δύναμη με τα λόγια της.

Η αίσθηση του ζεστού νερού στο σώμα μου μού προκάλεσε ευχαρίστηση και ανακούφιση. Ένοιωθα κάπως πιο ανάλαφρη. Δίπλα μου είχα πάντα την αδερφή μου και την μαία να μου μιλάν συνεχώς και να τους λέω τι νοιώθω, και τον γιατρό μου να μου χαμογελάει και να μου δίνει κουράγιο. Όταν όμως έφτανε ο πόνος δεν μπορούσα να ακούσω κανέναν. Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι το ζεστό νερό μου προκαλούσε δυσφορία στην αναπνοή. Θυμάμαι να ζητάω από την αδερφή μου να μου κάνει αέρα ή να μου ρίχνει νερό στο πρόσωπο για να νοιώσω καλύτερα. Κανά δυο φορές της φώναξα δυνατά για τον τρόπο που με φυσούσε ή μου έριχνε νερό. Φυσικά και δε μου κράτησε κακία αφού έφερα στον κόσμο την ανιψιά της!

Η στιγμή που θυμάμαι έντονα όσο ήμουν μέσα στο νερό πέρα από τους πόνους ήταν όταν άρχισαν να πέφτουν οι σφυγμοί της μικρούλας μου. Εκεί έχασα για λίγο την ψυχραιμία μου, ακούγοντας και την μαία να λέει τον γιατρό να με βγάλουν από το νερό, απελπίστηκα. Για καλή μου τύχη όμως ο γιατρός δεν άφησε να βγω, ήταν σίγουρος ότι θα τα καταφέρω. Όταν ερχόταν ο πόνος όμως και μου έλεγαν να σπρώξω δε μπορούσα, είχα χάσει την αυτοσυγκέντρωση μου με αποτέλεσμα να κάνει όλη την δουλειά ή μαία μου πιέζοντας την κοιλιά μου προς τα κάτω. Αυτό όμως έγινε δύο φορές. Μέσα σε μία ώρα από την ώρα που μπήκα στο νερό γεννήθηκε η μικρή μου.

τοκετός στο νερό 3Ακόμα θυμάμαι πως πετάχτηκε και την έπιασε ο γιατρός σχεδόν στον αέρα, γιατί τελικά την τράβηξαν με βεντούζα, και αμέσως την ακούμπησε πάνω στο στήθος μου, αλλά η μικρή δεν έκλαψε αμέσως, εκεί τα έχασα, γιατί ήμασταν ακόμα μέσα στο νερό, εγώ όμως δε το θυμόμουν με αποτέλεσμα να φωνάζω στον γιατρό «γιατί δε κλαίει» και να χάνω αυτήν την μαγική στιγμή. Μόλις έκοψαν τον ομφάλιο λώρο και την πήραν από μένα αμέσως έκλαψε και ανακουφίστηκα. Τέλος με καθάριζαν, άδειασαν την μπανιέρα και στο κρεβάτι μου έφεραν την μικρούλα μου τυλιγμένη και κοιμισμένη να την ξαναδώ!! Ήταν το πιο όμορφο νινί που είχα δει!!

Αυτό ήταν! Η διαδικασία είχε ολοκληρωθεί! Η εμπειρία αξέχαστη, θα το συνιστούσα σε κάθε μέλλουσα μητέρα που θέλει να ζήσει μία φυσιολογική γέννα, χωρίς επισκληρίδιο!

Έχεις μια ιστορία ή κάτι να μας πεις; Εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε!

Στείλε μας e-mail στο [email protected]

(Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του άρθρου χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

Write A Comment