Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός. Είμαι απογοητευμένος.

Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός. Είμαι απογοητευμένος.

Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός… είμαι απογοητευμένος. Είμαι νευρικός, αγχωμένος συναισθηματικά φορτισμένος και μπερδεμένος. Χρειάζομαι μια αγκαλιά.

Από το ημερολόγιο ενός 2χρονου:

Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να ντυθώ μόνος μου αλλά μου είπαν: «Όχι, δεν έχουμε χρόνο, θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό λοιπόν με στεναχώρησε.

Ήθελα να φάω μόνος μου το πρωινό μου αλλά μου είπαν: «Όχι, θα τα κάνεις χάλια, θα σε ταΐσω εγώ»

Αυτό λοιπόν με έκανε να νιώθω απογοητευμένος.

Ήθελα να περπατήσω μέχρι το αμάξι και να μπω μόνος μου μέσα αλλά μου είπαν: «Όχι, πρέπει να φύγουμε, δεν έχουμε χρόνο. Θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό με έκανε να κλάψω.

Ήθελα να βγω μόνος μου από το αυτοκίνητο αλλά μου είπαν «Όχι, δεν έχουμε χρόνο, θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό με έκανε να θέλω να τρέξω.

Αργότερα ήθελα να παίξω με τα τουβλάκια μου αλλά μου είπαν «Όχι, όχι έτσι, έτσι ...»

Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να παίζω με τα τουβλάκια πια. Ήθελα να παίξω με ένα παιχνίδι που είχε κάποιο άλλο παιδί, οπότε το πήρα αλλά δεν έδωσα τα δικά μου παιχνίδια.

Μου είπαν «Όχι, μην το κάνεις αυτό! Πρέπει να μοιράζεσαι.»

Δεν είμαι σίγουρος τι έκανα, αλλά με έκανε να λυπηθώ. Έτσι φώναξα. Ήθελα μια αγκαλιά αλλά μου είπαν «Όχι, είσαι μια χαρά, πήγαινε να παίξεις.»

Μάλλον ήρθε η ώρα να φύγουμε. Το ξέρω δηλαδή, γιατί ακούω κάποιον να λέει συνεχώς «Μάζεψε τα παιχνίδια σου»

Δεν είμαι σίγουρος τι να κάνω, περιμένω κάποιον να μου δείξει λοιπόν.

«Τι κάνεις; Γιατί στέκεσαι εκεί; Μάζεψε τα παιχνίδια σου τώρα!»

Δεν μου επιτρέπεται να ντύσω τον εαυτό μου ή να περπατήσω για να φτάσω μέχρι το αμάξι, αλλά τώρα μου ζητούν να μαζέψω τα παιχνίδια μου.

Δεν είμαι σίγουρος τι να κάνω. Μήπως κάποιος πρέπει να μου δείξει πώς να το κάνω αυτό; Από που ξεκινάω; Πού πηγαίνουν αυτά τα πράγματα; Ακούω πολλά λόγια, αλλά δεν καταλαβαίνω τι μου ζητείται. Είμαι φοβισμένος και δε θέλω να κουνηθώ.

Ξαπλώνω στο πάτωμα και κλαίω.

Όταν ήρθε η ώρα του φαγητού ήθελα να φάω μόνος μου αλλά μου είπαν «Όχι, είσαι πολύ μικρός, θα το κάνω εγώ για εσένα.»

Αυτό με έκανε να αισθάνομαι μικρός. Προσπάθησα να φέρω το πιάτο με το φαγητό μπροστά μου, αλλά δεν το κατάφερα και κάποιος άρχισε να λέει «Εδώ, δοκίμασε αυτό, φάε αυτό...» και μου έβαζε πράγματα στο πρόσωπό μου.

Δεν ήθελα να φάω πια. Αυτό με έκανε να θέλω να ρίξω πράγματα κάτω και να κλάψω.

Δεν μπορώ να κατέβω από το τραπέζι επειδή κανείς δε θα με αφήσει … γιατί είμαι πολύ μικρός και δεν μπορώ. Συνεχίζουν να λένε ότι πρέπει να φάω μια μπουκιά. Αυτό με κάνει να κλαίω περισσότερο.

Είμαι πεινασμένος, απογοητευμένος και λυπημένος. Είμαι κουρασμένος και χρειάζομαι κάποιον να με αγκαλιάσει. Δεν αισθάνομαι ασφαλής ή σε έλεγχο. Αυτό με κάνει να φοβάμαι. Και να κλαίω ακόμα περισσότερο.

Είμαι 2. Κανένας δεν με αφήνει να ντύσω τον εαυτό μου, κανείς δεν με αφήσει να οδηγήσω το σώμα μου όπου πρέπει να πάει, κανείς δεν μου επιτρέπει να ακολουθήσω τις δικές μου ανάγκες.

Ωστόσο, περιμένουν από εμένα να μάθω να μοιράζομαι, να «ακούω» ή να «περιμένω ένα λεπτό». Περιμένουν από εμένα να ξέρω τι να πω και πώς να ενεργώ ή να χειρίζομαι τα συναισθήματά μου. Περιμένουν από εμένα να καθίσω για όσο θέλουν εκείνοι στο τραπέζι ή να ξέρω ότι αν πετάξω κάτι θα σπάσει … Αλλά, δεν τα ξέρω αυτά τα πράγματα.

Δεν επιτρέπεται να ασκώ τις δεξιότητές μου για περπάτημα, ώθηση, τράβηγμα, κλείσιμο των κουμπιών ή του φερμουάρ, σερβίρισμα, αναρρίχηση, τρέξιμο, το να ρίξω ή να κάνω πράγματα που ξέρω ότι μπορώ να κάνω λοιπόν. Πράγματα που με ενδιαφέρουν και με κάνουν περίεργο, αυτά είναι τα πράγματα που ΔΕΝ επιτρέπεται να κάνω.

Είμαι 2 ετών. Δεν είμαι κακός… είμαι απογοητευμένος. Είμαι νευρικός, αγχωμένος συναισθηματικά φορτισμένος και μπερδεμένος. Χρειάζομαι μια αγκαλιά.

Λίζα

Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε. Κοινοποίησε αυτό το άρθρο για να το διαβάσουν και άλλοι γονείς. Όμως ΔΕΝ επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια ©

Ακολουθήστε μας αν θέλετε επίσης και στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!