Μια μέρα θα με ρωτάτε γι αυτές τις στιγμές στις φωτογραφίες

Σκέφτηκες ποτέ ότι το τώρα είναι οι αναμνήσεις του αύριο;

Ότι αυτό που κάνουμε σήμερα καταγράφεται επίσημα ως ανάμνηση;

Μπορεί να μην το σκεφτόμαστε μέσα στην τρέλα της ημέρας, αλλά είναι αλήθεια. Ακόμη και η φωτογραφία που μπορεί να τράβηξες καταλάθος, είναι εκείνη που θα βλέπεις με τα παιδιά σου μετά από χρόνια και θα τους εξιστορείς όσα εκείνα δε θα θυμούνται. Δεν είναι εκπληκτικό;

Το κείμενο που ακολουθεί με έβαλε κυριολεκτικά σε χρονοκάψουλα. Το ίδιο νομίζω ότι θα κάνει και σε εσένα!

Διάβασε το

Μια μέρα θα καθίσουμε μαζί και θα με ρωτήσετε για αυτές τις ημέρες. Για αυτές τις στιγμές στις φωτογραφίες.

Μια μέρα θα καθίσουμε παρέα και θα δούμε μαζί τις παλιές μας φωτογραφίες. Και θα μιλήσουμε για το στάδιο της ζωής μας για το οποίο εσείς δε θα θυμάστε και πολλά. Αλλά εγώ δε θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω. Η όμορφη και χαοτική περίοδος με τα μικροσκοπικά χεράκια και ποδαράκια. Την εποχή του μεγάλου χάους και των συναισθημάτων.



Μέχρι τότε θα φαίνομαι διαφορετική από ότι στις φωτογραφίες. Τα χρόνια θα έχουν περάσει και εγώ θα έχω μεγαλώσει. Πιθανότατα θα σχολιάσετε το τότε χρώμα των μαλλιών μου. Ή θα γελάσετε με το στυλ που είχα τότε. Ή θα μου πείτε πόσο νέα έδειχνα τότε.

Και θα γελάσω κι εγώ με αυτό. Αλλά και θα υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Και θα με συγκρίνω και εγώ, πώς ήμουν τότε και πώς τώρα.

Γι αυτά τα πράγματα θα μιλήσουμε!



Και μετά θα σας πω περισσότερα.

Θα σας πω ότι αυτή ήταν η ζωή μας εκείνη την περίοδο. Έτσι ήμουν εγώ, αυτά τα μικρούλικα παιδάκια ήσασταν εσείς. Ήσασταν τόσο μικρά κι εγώ τόσο νέα.

Θα σας πω ότι ζούσαμε εδώ σε αυτό το σπίτι, σε αυτή την κουζίνα, κάναμε συνέχεια αγκαλιές. Σας κρατούσα  και σας πρόσεχα κάπως έτσι.



Θα σας πω ότι όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, τρέχατε ασταμάτητα γύρω μου όλη μέρα και ήμουν κουρασμένη. Μάλλον ήμουν συνέχεια κουρασμένη. Λατρεύατε να με απασχολείτε συνεχώς με κάτι. Αλλά αυτό σήμαινε για εμένα ότι έπρεπε να είμαι πάντα σε εγρήγορση.

Θα σας πω ότι μοιραστήκαμε πολλές ιστορίες. Στο νεροχύτη όπως σε αυτή τη φωτογραφία, στο μπάνιο ή οπουδήποτε. Μοιραστήκαμε γέλια και δάκρυα. Ήταν όλα πιο εύκολα τότε, παρόλο που τα ένιωθα πιο δύσκολα.



Θα σας πω πράγματα για τον εαυτό σας που δεν τα ξέρατε και θα είμαι η πρώτη που θα παραδεχτώ ότι δεν ήμουν τέλεια. Αλλά ήμουν εκεί για εσάς. Ήμασταν εκεί ο ένας για τον άλλον.

Θα σας πω ότι αυτές ήταν οι καλύτερες μέρες μας όπως τις θυμάμαι. Κάποιες μέρες κάναμε άπειρα πράγματα και δεν προλαβαίναμε και κάποιες άλλες χαλαρώναμε και δεν κάναμε τίποτα. Ο καιρός περνάει τόσο γρήγορα…

Και μπορεί να μην σας το πω αυτό τελικά, αλλά θα ήθελα να το ξαναζήσω όλο αυτό.

Φυσικά αυτό δε θα μπορέσει να γίνει. Δεν έχει γίνει ποτέ. Γι αυτό το τώρα είναι εδώ.

Όταν θα έρθει εκείνη η ώρα λοιπόν, θα σας ταξιδέψω στο χρόνο μέσα από αυτές τις φωτογραφίες. Μέσα από τις ιστορίες και τις αναμνήσεις μου. Προσπαθώ να κρατήσω όλα αυτά τα μικρά πράγματα, για να μπορέσω να σας τα μεταφέρω μετά από χρόνια.

Θα έρθει εκείνη η μέρα. Κάποια μέρα. Μέχρι τότε, ζούμε στο τώρα, εδώ. Και θέλω να το απολαύσουμε και να το ζήσουμε όσο πιο έντονα γίνεται.



Ελεύθερη μετάφραση @wordsof_emmaheaphy – Λίζα

(Κοινοποίησε το άρθρο! Μοιράσου αυτό το με κάποια μαμά που θέλει να το διαβάσει!)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.