Μη μάθετε στα παιδιά σας πώς να χάνουν αλλά πώς να παίζουν μουσικές καρέκλες

Μουσικές καρέκλες!

Το λάτρευα αυτό το παιχνίδι από μικρή!

Έβαζα πάντα τα δυνατά μου για να κερδίσω, ενώ οι γύρω μου ήταν θολά σχήματα που προσπαθούσαν να μου πάρουν τη θέση!

Ναι, ξέρω ότι και εσύ κάπως έτσι το έβλεπες και όλοι μας δηλαδή. Αφού έτσι παίζεται το παιχνίδι, έτσι το παίζαμε κιόλας.

Εν συντομία, οι μουσικές καρέκλες παίζονται ως εξής. ( σε περίπτωση που ξέχασες)

✔Βάζουμε καρέκλες σε έναν κύκλο, με μια καρέκλα λιγότερη από τον αριθμό των παιδιών (αφού κάποιος είναι θα είναι ο πιο αδύναμος κρίκος ντε!).

✔Τα παιδιά χορεύουν γύρω από τις καρέκλες μέχρι να σταματήσει ξαφνικά η μουσική.

✔Τα παιδιά μετατρέπονται σε παίκτες του hunger games, όπου θα πρέπει να κάτσουν όσο πιο γρήγορα σε μια καρέκλα. Χμμ, μερικές φορές αυτό σημαίνει ότι θα κάτσουν πάνω ή θα ρίξουν τον συμπαίκτη τους από την καρέκλα. Γιατί; Γιατί αυτό τους δίνει το εισιτήριο για να παίξουν και στον επόμενο γύρο. Αλλιώς, λυπάμαι, έφυγες. Ναι, ακόμα και από την αρχή του παιχνιδιού.

✔Επαναλαμβάνεται όλη η διαδικασία έως ότου παραμείνει μόνο μια καρέκλα με τον νικητή.

Λοιπόν, αφού σου εξήγησα πώς παίζονται οι μουσικές καρέκλες, θα σε αφήσω να διαβάσεις μια καταπληκτική παραλλαγή τους. Το κείμενο το βρήκα στη δημοσίευση της Mary Vlachaki. Και μου άρεσε πάρα πολύ.



Οπότε εδώ είναι για να το διαβάσεις και εσύ. Τροφή για σκέψη…

Μουσικές καρέκλες. Το γνωστό παιχνίδι με τις καρέκλες σε μια παραλλαγή που προάγει την συνεργασία, την ομαδικότητα, την αλληλεγγύη των παιδιών και τον πολιτισμό! Την παρακάτω πολύ ενδιαφέρουσα και αξιέπαινη προσέγγιση περιγράφω συνοπτικά, βάσει των όσων διάβασα σε άλλη σχετική ξενόγλωσση ανάρτηση.

Ως τώρα το γνωρίζαμε ως εξής.

Οι καρέκλες λιγότερες από τα παιδιά.

Νικητής όποιος προλάβει να καθίσει, έναντι του χαμένου που βγαίνει και εκτός παιχνιδιού.

Τα παιδιά ανταγωνίζονται και η νίκη έρχεται θέτοντας εκτός ομάδας τον συμπαίκτη.

Η κουλτούρα του επιτυχημένου που εξαφανίζει τους άλλους. Και του χαμένου που επειδή δεν πρόλαβε δεν δικαιούται να συνεχίσει να απολαμβάνει το παιχνίδι και τίθεται εκτός κλπ κλπ…



Πάμε τώρα στη σύγχρονη παιδαγωγική.

Αντίθετα, στα νηπιαγωγεία της Ιαπωνίας, παρά το ότι οι καρέκλες συνεχίζουν να είναι λιγότερες από τα μέλη της ομάδας, ο κανόνας διαφοροποιείται! Αν μείνει κάποιος χωρίς καρέκλα τότε ΟΛΟΙ ΧΑΝΟΥΝ! Τα παιδιά προσπαθούν να αγκαλιαστούν και να μοιραστούν τις ίδιες καρέκλες/θέσεις με τους συμπαίκτες τους.

Νίκη και επιτυχία είναι να βοηθάς να επιτύχουν όλοι! Δεν είσαι νικητής πατώντας ή επιδιώκοντας την αποτυχία και την εξαφάνιση των άλλων! ( Δεν έχω επιτυχία χωρίς να βοηθώ κι άλλους να επιτύχουν! )



Ας συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε κι εμείς παραλλαγές και προσεγγίσεις των κλασσικών ομαδικών παιχνιδιών που γνωρίζουμε προς μια τέτοια κατεύθυνση! Πόσο ενισχυτικό και δημιουργικό θα ήταν και για τους ενήλικες και για τα παιδιά!

Από το «μαθαίνω να χάνω» ας περάσουμε στο «μαθαίνω πώς να κερδίζουμε αλληλέγγυα».



Και συμπληρώνω εγώ:

Αν θέλουμε τα παιδιά μας να μάθουν κάτι από ένα παιχνίδι, αυτό ας μην είναι το πώς θα κερδίσω αποκλείοντας/εξουδετερώνοντας τον άλλο. Αλλά πώς όταν είμαστε μαζί, κερδίζουμε όλοι. Και να είμαστε σίγουροι ότι αυτό το μήνυμα θα τους χρειαστεί στη ζωή τους και θα το χρησιμοποιήσουν πολύ σοφά.



Λίζα

(Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε ιστορίες έμπνευσης. Κοινοποίησε το άρθρο για να το δουν και άλλοι!)

Κάντε κλικ στα εικονίδια και ακολουθήστε μας στις σελίδες μας στο facebook και στο Instagram!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.