Πονάει ακόμα ρε γαμώτο εκείνο το «περίμενε» της μαμάς 

Έλειπα από τις 8.30 το πρωί. Γύρισα από τη δουλειά και 17.30 πήγα στη μαμά μου να πάρω τον Mini Me. Ξύπνησε από τον μεσημεριανό του ύπνο μετά από μερική ώρα και πήγαμε βόλτα. Γυρίσαμε στο σπίτι από τη βόλτα κατά τις 21.00 το βράδυ. Κάναμε μπάνιο και στο λιγοστό χρόνο που μου απέμεινε, έπρεπε να συμμαζέψω λιγάκι το χάος και να κάνω φαγητό για αύριο.

Ο Mini Me με καλούσε συνέχεια να δω εκείνο ή το άλλο, πως κάνει το μπρούμ του, πως μπορεί να σταθεί στο ένα πόδι. «Κοίτα μαμά, κοίτα! Κοίτα σου λέω!» Και εγώ με το μαχαίρι και την πατάτα να ρίχνω ψεύτικες κλεφτές ματιές και να λέω «Άααα τι ωραία αγάπη μου!» σκεπτόμενη ότι πάλι θα ξενυχτήσω γιατί είχε ξεφύγει η ώρα.

-Έλα λίγο μέσα στο δωμάτιο μου να σου δείξω κάτι.

-Περίμενε μωρό μου, η μαμά κάνει φαγητό! Τελειώνω και έρχομαι. (Μάλλον πάλι ήθελε να μου δείξει πως κάνει «πύργους» από μπάλες ή κάτι τέτοιο «ασήμαντο» αλλά τόσο σημαντικό!)

Πέρασε η ώρα, τελειώνω το φαγητό, χαλαρώνουν τα πράγματα, ο μικρός είναι έτοιμος να κοιμηθεί και εγώ βγαίνω στο μπαλκόνι να ρίξω μια ματιά στο laptop μου. Και πέφτω κατευθείαν πάνω στο κείμενο της Αντιγόνης. Και τότε θυμήθηκα ότι δεν πήγα ποτέ να δω τι ήθελε να μου δείξει ο μικρός στο δωμάτιο του.

Αυτό το κείμενο ήταν μια καλή σφαλιάρα. Να μου υπενθυμίζει μέσα στην τρέλα της ημέρας τα σημαντικά και τα λιγότερο σημαντικά…

Liza 

Διαβάστε το κείμενο της Αντιγόνης:

Περίμενε Δημήτρη! Μη με τραβάς δε μπορώ να έρθω τώρα να παίξουμε έχω δουλειά .  
Μα γιατί δεν καταλαβαίνει; Γιατί δε μπορεί να περιμένει λίγο; Κουλουράκια φτιάχνω για να έχει να τρώει κάτι υγιεινό για το καλό του είναι! Το ίδιο μου έκανε και χθες που ήθελα να σιδερώσω! Πως θα κυκλοφορεί έξω; Με τσαλακωμένα ρούχα;

Και προχθές πάλι που ήθελα να σφουγγαρίσω πάλι με τραβούσε, μα μόλις με βλέπει να κάνω δουλειές πάντα τον πιάνει κάτι δεν καταλαβαίνει, δε μπορώ να αφήσω έτσι το πάτωμα έχει μικρόβια και βρωμιές. Γι αυτόν καθαρίζω! Ααα πρέπει να μάθει να έχει υπομονή πρέπει να μάθει να περιμένει. . .  

Πονάει ακόμα ρε γαμώτο εκείνο το «περίμενε»

Κι εγώ που περίμενα τι έπαθα; Ορίστε μια χαρά είμαι!

Κι εγώ ήθελα να παίξω με τη μαμά μου και μου έλεγε να περιμένω και περίμενα. Τις περισσότερες φορές τελικά δε παίζαμε, αλλά και τι έγινε έπαθα τίποτα; Και πόσες άλλες φορές την είχα φωνάξει στο δωμάτιο μου να της δείξω τη ζωγραφιά μου που ήταν πραγματικά υπέροχη και μου είπε να περιμένω και περίμενα όντως, αλλά αυτή δεν ήρθε τελικά γιατί το ξέχασε. . . Και την άλλη φορά που γύρισε από τη δουλειά και της είπα να διαβάσει την έκθεση μου και μου είπε «όχι τώρα, είμαι κουρασμένη μετά». Αλλά εγώ επέμενα γιατί είχα πάρει βραβείο γι αυτήν την έκθεση και έκανε «ουφ φερτην» και της έριξε μια μάτια στα γρήγορα και είπε «πολύ ωραία μπράβο» στεναχωρήθηκα λίγο αλλά τι να κάνουμε τόσες δουλειές έχει να κάνει με μένα θα ασχολιόταν; Έξαλλου αν δε βιαζόμουν και περίμενα θα την έβλεπε όταν ξεκουραζόταν και θα την πρόσεχε περισσότερο .

Και τότε τα Χριστούγεννα που μου είχε φέρει εκείνο το υπέροχο δώρο που το ήθελα πολύ και ενθουσιάστηκα, της είπα να κάτσουμε να παίξουμε μαζί αλλά δε γινόταν. Έπρεπε να βγει. Μια μέρα είχε κι αυτή για τον εαυτό της, να διασκεδάσει να ξεσκάσει! Όλες τις υπόλοιπες μέρες μαζί μου ασχολείται, το δικαιούται . Ε, μα ήμουν αχάριστη κι εγώ όμως να λέμε την αλήθεια, αφού μου έφερε το δώρο που της είχα ζητήσει γιατί ήμουν στενοχωρημένη;

Πόσες φορές μου είπε «περίμενε» και όντως περίμενα τι έγινε έπαθα κάτι τίποτα δεν έπαθα. . .  

Ε; Η μήπως έπαθα;

Γιατί στη σκέψη όλων αυτών χαλάει η διάθεση μου; Γιατί νιώθω άσχημα και νιώθω να πονάει η καρδιά μου όταν τα σκέφτομαι;

Ακόμα και τώρα θυμάμαι ότι ήμουν στενοχωρημένη. . . γιατί ήθελα να παίξω το καινούριο μου παιχνίδι με τη μαμά μου.

Γιατί ήθελα να διαβάσει την έκθεση μου και να με αγκαλιάσει να μου πει «συγχαρητήρια» και να συζητήσουμε γι αυτό.

Γιατί ήθελα να έρθει να δει τη ζωγραφιά μου και να μου μάθει να ζωγραφίζω ακόμα καλυτέρα μια που αυτή ζωγραφίζει τέλεια.

Γιατί ήθελα να συμμαζεύουμε μαζί και όχι μονή της αλλά και να κάναμε το σπίτι χάλια διασκεδάζοντας μαζί .  .  .

Γιατί πονάει ακόμα και τώρα αυτό το «ΠΕΡΙΜΕΝΕ».

Γιατί δε θέλω να καθαρίζω το σπίτι επειδή έτσι έμαθα ότι είναι το σωστό από τη μαμά μου.

Γιατί δε θέλω το παιδί μου να νιώσει όπως εγώ.

Γιατί πονάει ρε γαμώτο ακόμα εκείνο το «ΠΕΡΙΜΕΝΕ» .  .  .  

ΠΕΡΙΜΕΝΕ Δημήτρη .  .  .  . έρχομαι να παίξουμε  μην αρχίζεις χωρίς εμένα

Άντα Ακριτίδου 

Έχεις μια ιστορία ή κάτι να μας πεις; Εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε!

Στείλε μας e-mail στο [email protected]

Το κείμενο έγραψε η Anda Akritidou στην ομάδα μας «Δεν είμαι τέλεια μαμά», (η Αντιγόνη μας, που είχε γράψει το συγκλονιστικό κείμενο «Τα παιδιά του πολέμου»). Και επειδή μας αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφει, από εδώ και στο εξής η Άντα θα γράφει περισσότερα κείμενα για το e-mama.gr! Και χαιρόμαστε ιδιαίτερα γι αυτό! 🙂

(Κοινοποιήστε αυτό το άρθρο. Όμως δεν επιτρέπεται η αντιγραφή του χωρίς άδεια)

Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα! 

Αφήστε το σχόλιο σας εδώ κάτω γιατί εμείς θέλουμε να το διαβάσουμε και να κάνουμε κουβεντούλα!

Author

Γεια σου! Είμαι e-mama Λίζα, Θεσσαλονικιά από κούνια, καλλιτεχνικό και ανήσυχο πνεύμα, λατρεύω οτιδήποτε κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους! (όπως πχ η σπανακόπιτα). Η ζωή μου κινείται γύρω από 2 μικρούς και πολύχρωμους σίφουνες, τον 6 ετών Mini Me (Θάνο) και τον 2 ετών Mini Me Junior (Φοίβο). Μαζί θα ενημερωθούμε, θα διασκεδάσουμε, θα μαγειρέψουμε και θα βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει! Θα με βρεις στα άρθρα και τις φωτογραφίες του e-mama.gr, στα social media, στην επικοινωνία! :)

1 Comment

  1. Eleftheria Bogioglou Reply

    «Περίμενε» και «όχι τώρα, σε λίγο»…
    Πολύ ωραίο το κείμενο της Αντιγόνης και καλή αρχή στη νέα σας συνεργασία.

Write A Comment